บทที่ 53 คนในดวงใจ…นามว่าเจาเจา

สวี่เจาเจายืดอกพูดอย่างหาได้ยาก

“ลูกชายเสน่ห์แรงเกินไป ฉันก็จนปัญญาจริงๆ ค่ะ”

ชาวเน็ตต่างช่วยกันตบมุกรับส่งกับเธอจนขึ้นเป็นคอมเมนต์ยอดนิยม:

【ขำจะตาย สวี่เจาเจารู้จักอวดแบบถ่อมตัวด้วยนะเนี่ย (ไม่ได้ว่าอะไรนะ ถ้าฉันมีลูกชายแบบปลาน้อย ฉันจะโม้ตั้งแต่เช้าจรดค่ำเลย!)】

เธอเสยผมทีหนึ่งแล้วโบกมือให้พวกเด็กๆ “แยกย้ายกันได้แล้วจ้า ปลาน้อยต้องเฝ้าซุ้มต่อนะ”

คนทำงานตัวน้อยอย่างกู้อวี้หลินให้ความร่วมมือดีมาก พอน้ำเสียงของเธอสิ้นสุดลง เขาก็เดินอ้อมกลับเข้าไปในซุ้ม

เตรียมเล่นเกมโอเอ็กซ์ต่อ

แต่นักเรียนโรงเรียนประถมหวังดียิ่งให้เกียรติกว่าเดิม พากันมาต่อแถวยาวเหยียดหน้าซุ้มของปลาน้อย

ซุ้มของพวกเขาอยู่ตรงกลางพอดี สองฝั่งซ้ายขวาแทบไม่มีใครไปต่อแถวเลย บางคนที่เล่นจบไปแล้วรอบหนึ่งก็ยังวนกลับมาต่อแถวใหม่เพราะอยากเล่นกับปลาน้อยอีกรอบ

ภาพนี้ยิ่งเห็นเด่นชัดมากในกล้องไลฟ์สด

เกมโอเอ็กซ์ยังเป็นแบบตัดสินผลชนะสองในสามตา ถ้าขืนเล่นแบบนี้ต่อไป ต่อให้ถึงพรุ่งนี้ก็คงไม่มีทางเล่นได้ครบทุกคนแน่

สวี่เจาเจาแอบยัดสตรอว์เบอร์รีอบแห้งเข้าปาก พลางเอ่ยเสียงอู้อี้ “สู้ๆ นะลูก”

มือกู้อวี้หลินที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบกระดาษขาวถึงกับชะงักกึก

【ฉันเห็นนะ! เห็นเต็มตาเลย! สวี่เจาเจาแอบกินสตรอว์เบอร์รีอบแห้ง!! มารยาทมีบ้างไหมเนี่ย?】

【ปล่อยให้เธอกินไปเหอะ ดูสภาพสิ หิวโซขนาดนั้น เดี๋ยวสวี่เจาเจาเป็นลมล้มพับไปอีก เครื่องเคียงอิเล็กทรอนิกส์ของฉันก็หายไปน่ะสิ】

【เก็ตละ คำว่าแยกย้าย = เรียงคิวกันเข้ามาทีละคน ปลาน้อยบอก: ผ่านวันนี้ไป ผมไม่อยากเห็นเกมโอเอ็กซ์อีกตลอดชีวิต】

【ปลาน้อย: มีแม่แบบนี้ ผมยอมใจจริงๆ!】

…

ชาวเน็ตต่างคิดว่ากู้อวี้หลินชะงักไปเพราะเห็นสวี่เจาเจาแอบกินสตรอว์เบอร์รีอบแห้งแล้วหงุดหงิด

แต่ความจริงแล้ว เขาแค่กำลังคิดว่า สตรอว์เบอร์รีอบแห้งใกล้จะหมดแล้วหรือยัง ต้องไปเอามาเพิ่มให้แม่อีกไหม

ฉินเยว่หลิงที่ตั้งซุ้มอยู่ข้างๆ สวี่เจาเจาแกล้งทำเป็นบังเอิญเห็นเข้าพอดี ก่อนจะร้องทักอย่างประหลาดใจ “เจาเจา เธอไปแย่งกินสตรอว์เบอร์รีอบแห้งของเด็กๆ ได้ยังไงกันน่ะ?!”

สวี่เจาเจาชะงักจังหวะเคี้ยวสตรอว์เบอร์รีอบแห้งจนเกือบสำลัก

ให้ตายสิ ฉันกินของฉันแล้วมันไปหนักหัวใครมิทราบ

สีหน้าของฉินเยว่หลิงดูตกใจ แต่ในใจกลับนึกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด

ดูท่าสวี่เจาเจาจะไม่เป็นที่โปรดปรานของชิงเหยียนเลยจริงๆ ถึงขนาดต้องแอบขโมยสตรอว์เบอร์รีอบแห้งของซุ้มมากินแบบนี้

เสียงของฉินเยว่หลิงไม่ได้เบาเลย จึงดึงดูดสายตาหลายคู่ให้หันขวับมามองสวี่เจาเจา

【ตัวเองเป็นดารารวยขนาดนั้นแล้ว ยังจะมาขโมยสตรอว์เบอร์รีอบแห้งของเด็กกินอีก สวี่เจาเจาต้องโดนกรรมตามสนองแน่!】

【ถึงได้บอกไงว่าสวี่เจาเจารวย เธองกได้โล่จริงๆ! ขนาดของแจกโรงเรียนยังจะชุบมือเปิบ?】

【คนข้างบนหยุดก่อนจ้า! คนรวยน่ะคือป๋าของสวี่เจาเจา ไม่ใช่ตัวสวี่เจาเจา ยอดกระแสดาราสาวดังเพราะดราม่าไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรหรอก!】

…

สวี่เจาเจาจนปัญญา จึงชูสตรอว์เบอร์รีอบแห้งในมือขึ้นมา ทำหน้าตาไร้เดียงสา “หมอสั่งให้ฉันพกไว้กินค่ะ กลัวว่าฉันจะเป็นลมไปอีกรอบ”

วิชาเอาตัวรอดด้วยการแถตาใสของสวี่เจาเจานั้นฝึกปรือมาจนช่ำชองแล้ว

หมอบ้านไหนจะยัดสตรอว์เบอร์รีอบแห้งให้คนไข้กัน

อ๋อ ก็คงเป็น "หมอ" กู้บ้านเธอนี่แหละ

อีกอย่าง สตรอว์เบอร์รีอบแห้งที่เธอถืออยู่ในมือก็ไม่ใช่ยี่ห้อเดียวกับที่แจกให้พวกเด็กๆ สักหน่อย

ข่าวลือเรื่อง ‘แอบกินสตรอว์เบอร์รีอบแห้งของเด็ก’ เลยพังทลายลงไปเองโดยไม่ต้องแก้ตัว

ใบหน้าของฉินเยว่หลิงเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นใจกว้าง “ฮ่าๆ ฉันเข้าใจผิดไปเองสินะ เจาเจา ร่างกายเธอนี่ก็อ่อนแอเกินไปหน่อยนะ”

สวี่เจาเจาคิดจะเถียง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าการเป็นกลุ่มเปรียบเทียบของเธอนี่ช่างสมบูรณ์แบบจริงๆ

ความอ่อนแอของเธอช่วยขับเน้นภาพลักษณ์ความอดทนสู้งานของอีกฝ่ายไม่ใช่หรือไง

สวี่เจาเจาเลยรูดซิปปาก ก้มหน้ากินสตรอว์เบอร์รีอบแห้งของตัวเองต่อไป

【สุดยอด ผู้หญิงคนนี้มาพูดเหน็บแนมใครกันแน่ ตัวเองเข้าใจผิดแท้ๆ เสียอารมณ์ชะมัด】

【หลิงหลิงแค่พูดตามความจริงเฉยๆ ทำไมพวกเธอต้องตีความกันไปใหญ่ด้วย เธอเป็นคนใสซื่อมากนะ!】

【หา ฉันได้ยินอะไรเนี่ย เทพธิดาสว่านไฟฟ้าบอกว่าคนอื่นอ่อนแอเนี่ยนะ มุกตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในศตวรรษที่ 21 ชัดๆ】

【เทพธิดาฉินก็ขอโทษแล้ว ทำไมพวกเธอยังไม่ยอมจบอีกล่ะ ชาวเน็ตยุคนี้ไร้วุฒิภาวะจริง!】

…

กู้อวี้หลินเพียงแค่เหลือบมองฉินเยว่หลิงแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองแถวที่ต่อกันยาวเหยียดแล้วเอ่ยขึ้น “พวกเราเปลี่ยนกติกาเกมกันเถอะครับ”

“เขียนคำหรือประโยคชมแม่ของผมลงบนกระดาษหนึ่งคำหรือหนึ่งประโยค ก็จะได้รางวัลไปเลย”

เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องดอกไม้แดงสักคำ

เพราะจำนวนดอกไม้แดงที่เขามีตอนนี้ อีกสองกลุ่มคงยากที่จะตามทันแล้ว เขาแค่อยากแจกขนมให้ได้เยอะขึ้นต่างหาก

“ลงชื่อกำกับไว้ได้ด้วยนะ ใครเขียนดี ปลาน้อยจะเก็บกลับไปแปะไว้บนกำแพงเกียรติยศ”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบผ่อนคลาย ทว่ากลับทำให้เด็กๆ ในแถวตื่นเต้นกันยกใหญ่

คำชมที่ตัวเองเขียนจะได้ไปอยู่บนกำแพงเกียรติยศของอัจฉริยะ ใครจะปฏิเสธลง!

สวี่เจาเจาฟังแล้วถึงกับอึ้ง หยุดเคี้ยวสตรอว์เบอร์รีอบแห้งในปากทันที

คุณพระ ลูกชายเล่นนอกกรอบเกินไปแล้ว จะทำยังไงดีเนี่ย

【กำแพงเกียรติยศของปลาน้อยเหรอ สวี่เจาเจาทำบุญด้วยอะไรมาเนี่ย!】

【กรี๊ดดด คำชมที่คนอื่นมีให้แม่ก็ต้องเก็บสะสมไว้ด้วย เขารักแม่ของตัวเองมากจริงๆ!】

【ยังคงเป็นคำเดิม สวี่เจาเจาคือต้นแบบการเลี้ยงลูกของพวกเรา!】

【คนที่เพิ่งมาใหม่ลองไปดูในเวยป๋อของสวี่เจาเจาได้เลย กำแพงเกียรติยศของปลาน้อยนี่เทียบเท่าพิพิธภัณฑ์ขนาดย่อมได้เลยนะ】

…

ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้น เหล่านักเรียนก็ได้รับกระดาษสีขาวไปแล้ว แต่ละคนพากันเค้นสมองเขียนคำชมสวี่เจาเจาลงบนกระดาษอย่างขะมักเขม้น

แถมเขียนเสร็จยังได้รางวัลอีก ยิ่งเป็นแรงดึงดูดชั้นยอด

ไม่นาน แม้แต่เด็กๆ ที่อยู่ตรงซุ้มของเซียวฉินและฉินเยว่หลิงก็ไม่ได้มาเพื่อเล่นเกมแล้ว

แต่เป็น… “คุณน้าคะ หนูขอยืมโต๊ะเขียนหนังสือหน่อยได้ไหมคะ”

ฉินเยว่หลิงรู้สึกหงุดหงิดในใจ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ากล้อง เธอก็ไม่กล้าปฏิเสธ

ไม่นานกู้อวี้หลินก็ได้รับกระดาษสีขาวส่งกลับมาเป็นจำนวนมาก สวี่เจาเจาเองก็ชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วย

“พี่สาวคนสวย” “หวานเหมือนสตรอว์เบอร์รีเลย” “ผิวขาว สวย ขายาว” …

สวี่เจาเจารู้สึกราวกับตัวเองหลุดเข้าไปอยู่ในกลุ่มอวยยศ โดนชมจนหุบยิ้มไม่ได้เลยทีเดียว

ไปเอาฝูงนางฟ้าตัวน้อยพวกนี้มาจากไหนกันเนี่ย!

ไม่นานก็มีเด็กหญิงตัวน้อยอีกคนยื่นกระดาษสีขาวมาให้ สายตาของเธอจึงกวาดไปมอง

“จันทร์กระจ่างเจาเจา ดวงจันทร์บนฟ้าก็คือคนในใจ”

จันทร์กระจ่างเจาเจา คนในใจ…ชื่อเจาเจา

【ชัดเลย ระดับการศึกษาของฉันยังสู้เด็กประถมไม่ได้ด้วยซ้ำ!】

【555 อย่าเสียใจไปเลย โรงเรียนประถมหวังดีไม่ใช่ที่ที่คนทั่วไปจะเข้าเรียนได้อยู่แล้ว คนที่เข้าได้ล้วนเป็นเสาหลักของสังคมในอนาคตทั้งนั้น (ยกเว้นสวี่เจาเจานะ)】

【แม่เจ้า กลุ่มเด็กตัวแค่นี้ ทำไมถึงมีคนมาสารภาพรักกับสวี่เจาเจาได้ล่ะ ยิ่งคิดยิ่งขนลุก】

…

ตอนที่สวี่เจาเจาเห็นประโยคนี้ หัวใจของเธอพลันกระตุกวูบอย่างแรง

เธอคว้ามือของเด็กหญิงคนนั้นเอาไว้ทันที โดยไม่คาดคิด เด็กหญิงตัวน้อยกลับเขย่งปลายเท้าแล้วกระซิบข้างหูเธอเบาๆ

“พี่เจาเจา มีพี่ชายคนหนึ่งฝากหนูเอามาส่งให้น่ะค่ะ”

“ทำไมเขาถึงไม่เอามาให้ฉันเองล่ะ ไม่เอาของรางวัลเหรอ”

สวี่เจาเจาไม่รู้ตัวเลยว่าเสียงของตัวเองกำลังสั่น

“พี่ชายเขาบอกว่าเขาเขินน่ะค่ะ”

ในที่สุดสวี่เจาเจาก็ยอมปล่อยมือเด็กหญิงตัวน้อย

เธอเงยหน้าขึ้น มองตรงไปยังหัวมุมทางเดินนั้นตามสัญชาตญาณ ขนตาไหวระริก

กู้ชิงเหยียน…ยังไม่ไปเหรอ