บทที่ 54 หวั่นไหวเข้าจริงๆ

ไม่ว่ากู้ชิงเหยียนจะไปแล้วหรือไม่ สวี่เจาเจาไม่มีทางวิ่งตามไปหาเขาแน่

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า

เธอพับกระดาษสีขาวแผ่นนั้นเก็บใส่กระเป๋าเสื้อของตัวเอง

“เขียนได้ดี รับไว้แล้วกัน”

【คุณพระช่วย สวี่เจาเจาคงไม่ได้คิดจะกินเด็กประถมหรอกนะ?】

【เด็กม.ปลายใสซื่อฉันยังพอทำใจได้ แต่…เด็กประถมเนี่ยนะ? [เหงื่อตก][เหงื่อตก]】

【พูดได้คำเดียวว่า ถ้าวัดกันที่หุ่นกับหน้าตา ยังไงก็ต้องยกให้พี่เจาของพวกเธอ! (ฉันมันสายเสพคนสวย ใครจะด่าก็ช่าง)】

【ทุกคนต่างก่นด่าสวี่เจาเจา แต่ทุกคนก็อยากเป็นสวี่เจาเจา [ร้องไห้]】

…

หลังจากเขียนคำชมแล้วก็เดินไปรับรางวัลที่ด้านข้าง กิจกรรมดำเนินไปอย่างราบรื่น

กู้อวี้หลินจดจ่ออยู่กับกระดาษสีขาวที่ส่งเข้ามา ตัวหนังสือบนกระดาษทุกแผ่นเขาตั้งใจอ่านอย่างละเอียด

ทันใดนั้น ไม่รู้ว่าเขาเห็นอะไรเข้า คิ้วพลันขมวดมุ่น นิ้วมือบีบกระดาษแผ่นสีขาวในมือจนยับย่น

สวี่เจาเจาอยู่ข้างกู้อวี้หลินพอดี จึงเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นว่าอารมณ์ของเขาผิดปกติ เธอจึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้

“เป็นอะไรไป ปลาน้อย?”

พอยื่นหน้าเข้าไป ร่างของสวี่เจาเจาก็พลอยชะงักแข็งทื่อตามไปด้วย

‘นกในกรงทอง’ ‘นางจิ้งจอกแห่งโลกมนุษย์’ ‘นางปีศาจ’…

กระดาษสีขาวสามแผ่นติดกันล้วนเขียนคำที่ไม่น่าฟังทั้งสิ้น

สวี่เจาเจายิ้มออกมาอย่างช้าๆ ลูบศีรษะของกู้อวี้หลิน “ไม่เป็นไรหรอกปลาน้อย คิดเสียว่าพวกเขาชมว่าแม่สวยมากก็แล้วกัน”

เธอไม่ใส่ใจจริงๆ

ข่าวลือพวกนี้เห็นจนชินตาแล้วตั้งแต่ทะลุมิติมา

เด็กประถมจะไปเข้าใจอะไร ผู้ใหญ่พูดอะไรมาพวกเขาก็จดจำมาแบบนั้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำเหล่านี้ไม่ใช่คำชม

จังหวะนั้นเอง กระดาษสีขาวอีกแผ่นก็ลอยปลิวเบาๆ มาตรงหน้าของทั้งสองคน

‘เกาะคนรวย’

ปัง!

กู้อวี้หลินไม่ทนอีกต่อไป เขาฟาดฝ่ามือลงบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างแรง ดวงตาทรงผลแอปริคอตที่คล้ายคลึงกับสวี่เจาเจาถึงเจ็ดส่วนจ้องเขม็งไปยังเด็กชายที่ตัวสูงกว่าเขาครึ่งศีรษะ

“ให้ชมคน หูหนวกเหรอ”

นี่เป็นประโยคที่ดุที่สุดตั้งแต่ปลาน้อยเข้าร่วมรายการเลี้ยงลูกนี้มาอย่างแน่นอน

เด็กชายรูปร่างสูงผอมฝั่งตรงข้ามไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด เขาใช้แขนข้างหนึ่งหนีบลูกวอลเลย์บอลไว้ พลางเอ่ยอย่างดูแคลน “ตรงไหนไม่ใช่คำชมล่ะ ฉันไม่ได้ชมว่าเธอเกาะป๋าเก่งก็บุญเท่าไรแล้ว”

สายตาทั้งสองสบประสาน ราวกับสงครามไร้เสียงที่มีกลิ่นควันปืนตลบอบอวล

มือน้อยๆ ของกู้อวี้หลินกำแน่น

เขาหยิบกระดาษสีขาวแผ่นนั้นขึ้นมา ภายใต้สายตาของเด็กชายร่างสูงผอม เขาค่อยๆ ฉีกมันออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วปาใส่หน้าอีกฝ่าย

เศษกระดาษปลิวว่อนเข้าใส่ใบหน้า เด็กชายหลบไปข้างหลังตามสัญชาตญาณ

“เชี่ย!”

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

ลูกวอลเลย์บอลที่กอดไว้ในมือถูกปาใส่หน้าของกู้อวี้หลินอย่างแรง

กู้อวี้หลินยกมือขึ้นกันตามสัญชาตญาณ ลูกวอลเลย์บอลกระดอนกลับไป กระแทกเข้ากลางใบหน้าของเด็กชายคนนั้นพอดี

“โอ๊ย!”

เขาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

สถานการณ์ตรงนั้นพลันโกลาหลขึ้นมาทันที

เขากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพื้น สภาพดูไม่จืดเลยสักนิด เสียงเย็นชาของกู้อวี้หลินดังมาจากเหนือศีรษะ “ที่นี่มีกล้องไลฟ์สดอยู่นะ อย่าทำให้แม่นายต้องขายหน้า”

ประโยคนี้พอออกมาจากปากของกู้อวี้หลิน กลับไม่ชวนให้รู้สึกว่ากำลังด่าทอเลยสักนิด

【ยอมใจเลย ทำไมซุ้มของปลาน้อยถึงมีคนแวะเวียนมาหาเรื่องไม่หยุดหย่อนแบบนี้นะ!!】

【ตกใจหมด หัวใจแทบวาย ลูกวอลเลย์บอลนั่นเกือบไปแล้ว! เกือบจะกระแทกโดนหน้าสวยๆ ของลูกสาวฉันแล้ว T-T】

【ทำอะไรกันเนี่ย ถ้าถึงขั้นลงไม้ลงมือ ฉันจะเปิดศึกแล้วนะ!】

…

“ก็เพราะพวกดาราอย่างพวกนายนั่นแหละ การแข่งวอลเลย์บอลที่พวกเราจะจัดวันนี้ถึงต้องล่ม!”

อย่างไรเสียก็ยังมีความเป็นเด็ก คำพูดจึงโพล่งออกมาตรงๆ “พวกนายรู้ไหมว่าทีมพวกเราเตรียมตัวมานานแค่ไหนเพื่อการแข่งครั้งนี้!”

ขณะพูด น้ำตาก็เริ่มคลอเบ้า

ชั่วขณะนั้น บรรยากาศเงียบกริบลงทันตา คนในโรงเรียนประถมความหวังต่างรู้ดีว่าวันนี้มีกำหนดการแข่งวอลเลย์บอลที่สนามเด็กเล่นจริงๆ

ทว่าพอมีทีมงานรายการมาถ่ายทำ จึงถูกสั่งยกเลิกไป แล้วเปลี่ยนเป็นกิจกรรมสานสัมพันธ์แทน

ทิศทางในช่องคอมเมนต์เริ่มเปลี่ยนไปทันที

【เกือบจะด่าไปแล้วเชียว ฉันนี่มันแย่จริงๆ!!】

【คนเคยเจอเท่านั้นถึงจะเข้าใจความรู้สึกนี้! ทีมหนึ่งเตรียมตัวมาตั้งนาน บทจะยกเลิกก็ยกเลิกเฉย! [ร้องไห้][ร้องไห้] ครั้งนี้ฉันไม่เข้าข้างทีมงานหรอกนะ!】

【ถึงบอกไงว่าลูกผู้ชายน้ำตาไม่ไหลง่ายๆ เขาถึงกับร้องไห้เพราะการแข่งถูกยกเลิก ใครจะเข้าใจว่าในใจเขาเสียใจขนาดไหน!】

【ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ แต่นี่ก็ไม่ใช่ความผิดของปลาน้อยสักหน่อย!】

…

ผู้กำกับรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พลางคิดหาทางแก้ไขสถานการณ์

“งั้น…พวกเราจะคืนการแข่งวอลเลย์บอลให้นายหนึ่งแมตช์แล้วกัน”

กู้อวี้หลินเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปากขึ้น

“อะ…อะไรนะ”

ดวงตาที่คลอน้ำตาของเด็กชายเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ทว่ากู้อวี้หลินกลับไม่มีความหงุดหงิดเลยแม้แต่น้อย เขาเอ่ยทวนซ้ำอย่างใจเย็น “กิจกรรมสานสัมพันธ์ใกล้จะจบแล้ว พวกเราจะคืนการแข่งวอลเลย์บอลให้นายหนึ่งแมตช์”

“แต่ว่า กำหนดการวันนี้ของพวกเราไม่มีแข่งวอลเลย์บอลนะ”

ในที่สุดผู้กำกับก็สบโอกาสแทรก จึงรีบพูดขึ้นมา

กู้อวี้หลินค่อยๆ หันไปมองผู้กำกับ “ผู้กำกับครับ รางวัลของผู้ชนะในด่านนี้คือการขออะไรก็ได้จากทีมงานหนึ่งข้อที่อยู่ในขอบเขตใช่ไหมครับ”

ไม่รอให้ผู้กำกับตอบ กู้อวี้หลินก็พูดต่อทันที “งั้นก็จัดแข่งวอลเลย์บอลสักแมตช์เถอะครับ”

“เอ่อ…” เมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของผู้กำกับ ก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่กู้อวี้หลินพูดนั้นถูกต้องทุกประการ

【ปลาน้อยอ่อนโยนมาก คืนการแข่งวอลเลย์บอลให้เขาหนึ่งแมตช์ ใครจะเข้าใจบ้าง ฉันใจละลายไปหมดแล้วจริงๆ】

【ยอมเขาเถอะ ยอมเขาเถอะ!】

【จริงดิ นอกจากกระโดดยางแล้ว ยังเล่นวอลเลย์บอลเป็นอีกเหรอ หรือว่าปลาน้อยจะทำได้ทุกอย่างจริงๆ】

…

ผู้กำกับกวาดสายตามองไปรอบๆ พบว่านักเรียนบางคนที่มีดอกไม้สีแดงเหลืออยู่ในมือ ต่างพากันนำไปติดบนกระดานดำเล็กตรงซุ้มของกู้อวี้หลินเงียบๆ เพื่อแสดงพลังสนับสนุนเขา

คราวนี้ ดอกไม้สีแดงที่ซุ้มของกู้อวี้หลินก็ครองอันดับหนึ่งแบบขาดลอยอย่างแท้จริง

“ผู้กำกับครับ รบกวนให้ทีมงานช่วยเก็บซุ้มออกไปด้วยครับ” กู้อวี้หลินเอ่ยขึ้น

ผู้กำกับหมดหนทาง ได้แต่ตอบตกลง

หลังจากซุ้มทั้งสามถูกย้ายออกไป เน็ตวอลเลย์บอลที่เคยถูกบังอยู่ก็ปรากฏสู่สายตา

เด็กชายรูปร่างสูงผอมยันตัวลุกขึ้นยืน เดินไปเก็บลูกวอลเลย์บอลของตัวเองกลับมา แล้วมองกู้อวี้หลินอย่างระแวดระวังเล็กน้อย

“ฉันไม่ออมมือให้หรอกนะ!”

“ได้”

กู้อวี้หลินตอบรับ จากนั้นจึงกวาดสายตามองไปยังฝูงชน “มีใครอยากมาร่วมทีมวอลเลย์บอลชั่วคราวกับผมบ้างไหมครับ”

“หนู!”

น้องข่ายเป็นคนแรกที่เดินมาหยุดข้างกายกู้อวี้หลิน “พี่ปลาน้อย น้องข่ายจะช่วยพี่ปราบสัตว์ประหลาดเอง!”

ทว่าบรรยากาศกลับเงียบกริบไปถึงสามนาที ไม่มีใครขยับตัวอีกเลย

“นี่ ฉันได้ไหมล่ะ”

เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากในฝูงชน เด็กอ้วนคนเมื่อกี้นั่นเอง

กู้อวี้หลินยิ้มบางๆ ให้เขา “ยินดีต้อนรับอย่างยิ่งครับ”

ในฝูงชนส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

“เจ้าอ้วนเท่ชะมัด!!”

“ทั้งกระโดดยางเก่ง แถมยังลงแข่งวอลเลย์บอลอีก เจ้าอ้วนแบบนี้ใครจะไม่ชอบล่ะ!”

เสียงชื่นชมจากคนรอบข้างทำเอาเจ้าอ้วนทำตัวไม่ถูกไปเลย

เขาเกาท้ายทอยด้วยความเขินอาย

ตอนนี้ได้สามคนแล้ว ยังขาดอีกสามคน

【ร้อนใจแทนจริงๆ เลย! ทำไมไม่มีใครเล่นวอลเลย์บอลเป็นเลยล่ะ! ถ้าไม่มีใครลงให้ฉันไปเองก็ได้นะ!】

【เด็กชายผอมๆ คนนั้นหน้าคุ้นมาก เหมือนเคยได้เหรียญทองในการแข่งวอลเลย์บอลรุ่นเยาวชนมาก่อน…】

【เด็กสมัยนี้ไม่ค่อยมีเวลาซ้อมวอลเลย์บอลกันหรอก ไม่ใช่ไม่อยากลง แต่เล่นไม่เป็นต่างหาก】

…

ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบ จู่ๆ ก็มีเสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราดดังขึ้นมา “เล่อเล่อ! เธอคิดจะทำอะไร!”

สายตาทุกคู่หันขวับไปมองเซียวฉินทันที

เธอดึงคอเสื้อด้านหลังของเล่อเล่อไว้อย่างแรงเพื่อหยุดยั้งฝีเท้าของเขา แววตาดุดันเกรี้ยวกราด

เล่อเล่อในเวลานี้ไม่ได้มีท่าทีด้านชาเหมือนตอนแรกอีกต่อไป เขากลับจ้องมองเซียวฉินด้วยสายตากร้าว “ปล่อยผม!”

เขาออกแรงสะบัดมือของเธอที่ดึงคอเสื้อเขาไว้ออกไป

“เล่อเล่อ! เธอกล้าแข็งข้อเหรอ…โอ๊ย!”

เซียวฉินร้องโอดครวญออกมา

เธอตั้งท่าจะยื่นมือไปกระชากคอเสื้อเล่อเล่ออีกครั้ง แต่กลับถูกเล่อเล่อผลักออกอย่างแรง เธอไม่ทันได้ระวังตัว จึงเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น

เล่อเล่อไม่แม้แต่จะปรายตามองเซียวฉินที่ล้มอยู่บนพื้นเลยสักนิด เขาสาวเท้าอย่างแน่วแน่ มุ่งตรงไปหยุดอยู่ข้างกายกู้อวี้หลิน

“สวัสดี ฉันอยากเล่นวอลเลย์บอลกับพวกนาย”