บทที่ 55 พี่สาวเต้นจนกุมหัวใจฉันไปแล้ว

ทั้งที่เป็นแค่คำพูดตามมารยาท แต่เล่อเล่อกลับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว

แม้แต่สวี่เจาเจาเองก็ยังรู้สึกสะท้านกับเปลวไฟที่ลุกโชนในแววตาของเด็กคนนี้

“เล่อเล่อ เธอกลับมานี่เดี๋ยวนี้นะ!”

เซียวฉินรีบลุกขึ้นมาจากพื้นด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด ตั้งท่าจะพุ่งเข้าไปกระชากตัวเล่อเล่ออีกรอบ

【คนผ่านมาเฉยๆ ขอถามคำหนึ่ง ครูเซียวคนนี้เวลาลงคลิปปกติก็เป็นแบบนี้เหรอ ดูเหมือนไม่เห็นหัวคนดูยังไงชอบกล [ยิ้ม]】

【นั่นปะไร รายการวาไรตี้ไลฟ์สดนี่เผยธาตุแท้ของคนได้จริงๆ เล่อเล่อซวยแปดชาติแท้ๆ ที่มาเจอแม่แบบเธอ!】

【พูดงั้นก็ไม่ถูกนะ ถึงครูเซียวจะอารมณ์ร้ายไปหน่อย แต่เธอก็พาเล่อเล่อกวาดรางวัลที่เด็กวัยเดียวกันทำไม่ได้ตั้งเยอะ ทุกอย่างมีได้มีเสีย มันเป็นเรื่องปกติ】

…

จังหวะที่เซียวฉินจะพุ่งเข้ามา กู้อวี้หลินก็ก้าวออกไปยืนขวางหน้าเล่อเล่อไว้ ทำให้เซียวฉินต้องชะงักฝีเท้ากะทันหัน

“เด็กสามขวบอย่างเธอ อย่ามาแส่ไม่เข้าเรื่อง!”

กู้อวี้หลินไม่ได้เกรงกลัวเธอแม้แต่น้อย “ขอโทษทีครับ คนแพ้ไม่มีสิทธิ์พูดนะ”

สิ่งที่กู้อวี้หลินพูด ย่อมหมายถึงจำนวนดอกไม้แดงที่ซุ้ม

ฉินเยว่หลิงยังมีฐานแฟนคลับเดิมคอยหนุน แถมยังงัดไม้ตายแจกจุ๊บมาใช้ ดอกไม้แดงจึงมีไม่น้อยเลย

เซียวฉินจึงรั้งท้ายเป็นอันดับสุดท้ายตามระเบียบ

“บทลงโทษของอันดับสุดท้าย คือต้องยอมรับเงื่อนไขหนึ่งข้อของเด็กๆ ครับ” กู้อวี้หลินเอ่ยขึ้นเรียบๆ

พวกนักเรียนเข้าใจความหมายของเขาทันที

“ให้เล่อเล่อลงแข่งวอลเลย์บอล!”

“ใช่! พวกเราทุกคนขอเรียกร้องให้เล่อเล่อลงแข่งวอลเลย์บอล!”

“ให้เล่อเล่อแข่ง!!”

เสียงตะโกนของพวกนักเรียนดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ

เซียวฉินหน้าเขียวปั๊ด ทำได้เพียงระบายความโกรธทั้งหมดใส่เล่อเล่อ

“ไอ้เด็กนี่ไม่ประสีประสาเรื่องกีฬาเลยสักนิด พวกเธอเตรียมตัวแพ้ได้เลย!”

เล่อเล่อเพียงแค่ปรายตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหน้าหนีไปเงียบๆ ไม่อยากจะมองหน้าเธอแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว

สี่คนแล้ว ยังขาดอีกสองคน

บรรยากาศในสนามเงียบลงอีกครั้ง ทว่าในช่องคอมเมนต์กลับถกเถียงกันดุเดือด

【เอ๊ะ ฉันจำได้ว่าฉินเยว่หลิงเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลระดับหนึ่งไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ทำอิดออดล่ะ】

【ใช่ๆ ฉันก็จำได้ เคยพิมพ์ชมเธอใต้คอมเมนต์อยู่เลย】

【ให้เทพีฉินลงไปแข่งรังแกเด็กประถมมันจะดูไม่ดีหรือเปล่า】

【ไม่อยากลงก็บอกเหอะ ข้ออ้างเยอะจริง คิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหน!】

…

คอมเมนต์เพิ่งจะเลื่อนผ่านไป ในสนามก็มีคนเอ่ยถามขึ้นมาทันที

“คุณฉิน ไม่ใช่ว่าคุณเล่นวอลเลย์บอลเป็นเหรอครับ”

พวกเขาจะรู้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะอย่างไรเสียเด็กโตบางคนก็เคยได้ยินชื่อเสียงของฉินเยว่หลิงมาก่อน

ชั่วพริบตานั้น สายตาทุกคู่ต่างก็จับจ้องไปที่ฉินเยว่หลิง

ใบหน้าของเธอประดับรอยยิ้มขออภัย แล้วเอ่ยข้ออ้างที่เตรียมไว้แต่แรกออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ “ขอโทษทุกคนด้วยนะคะ พอดีเท้าของฉันยังไม่หายดี น่าจะลงไปร่วมสนุกกับทุกคนไม่ไหวค่ะ”

ทุกคนต่างแสดงสีหน้าเสียดายออกมา

ฉินเยว่หลิงแค่นยิ้มหยันในใจ

ใครจะอยากไปเล่นวอลเลย์บอลกับพวกเด็กเมื่อวานซืนกัน ลดเกรดตัวเองชัดๆ!

【ขอโทษทุกคนด้วยนะคะ พอดีฉันรู้สึกว่ามันอิหยังวะไปหน่อย คงร่วมยกยอปอปั้นเทพธิดาสว่านไฟฟ้ากับทุกคนไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ~ [น้ำตาไหล] [น้ำตาไหล]】

【555 เมนต์บนนี่แซะเก่งจริง โดนใจสุดๆ!】

【ยอมใจเลย คอมเมนต์มีแต่คนประสาท เท้าของหลิงหลิงยังไม่หายดี จะให้เธอกัดฟันลงไปเล่นทั้งที่เจ็บอยู่หรือไง? [คุกเข่า]】

【จ้าๆ ถูกต้องที่สุดเลยจ้า】

…

สวี่เจาเจาเพิ่งคิดจะก้าวออกไปบอกว่าจะลงแข่ง แต่กลับถูกเด็กชายร่างสูงผอมคนนั้นชิงพูดตัดหน้าเสียก่อน “พอดีเลย ฝั่งพวกเรามีสองคนต้องไปปั่นการบ้าน งั้นแข่งแบบสี่ต่อสี่ละกัน!”

“ตกลง”

เมื่อกู้อวี้หลินขานรับ ศึกวอลเลย์บอลนัดนี้จึงเป็นอันตกลงทันที!

พอทางโรงเรียนทราบเรื่องก็รีบเปิดห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาเป็นการด่วน กรรมการวิ่งกระหืดกระหอบมาจากหอพักครู ส่วนเด็กนักเรียนก็ช่วยกันแบกน้ำมาให้

ผู้เล่นทั้งสี่คนของสองทีมต่างกำลังวอร์มอัปยืดเส้นยืดสาย

ดูปราดเดียวก็รู้ว่าอีกฝั่งดูมืออาชีพกว่ามาก แถมทุกคนยังสวมชุดกีฬาพร้อมสรรพ

ก่อนเริ่มแข่ง พวกเขายังเอามือวางซ้อนกันรวมพลังส่งเสียงเชียร์อีกด้วย

กู้อวี้หลินไม่ได้คาดหวังอะไรมากกับทีมวอลเลย์บอลเฉพาะกิจนี้ “หัวใจสำคัญของการเล่นกีฬาก็คือให้ทุกคนสนุกไปด้วยกัน”

“ได้เลย!” ทุกคนต่างขานรับเป็นเสียงเดียว

การแข่งขันวอลเลย์บอลกำลังจะเปิดฉากขึ้นแล้ว!

【ฉันลุ้นมาก ลุ้นยิ่งกว่าคนอยู่ในสนามอีก! ปลาน้อยสู้ๆ!!】

【เดี๋ยวนะ ลูกชายกำลังจะแข่งอยู่รอมร่อ เทพีฉินกับครูเซียวก็ไปนั่งบนอัฒจันทร์กันหมดแล้ว แล้วสวี่เจาเจาหายไปไหน?】

【สวี่เจาเจานี่ใจกว้างไม่เข้าเรื่อง หรือจริงๆ ไม่ได้สนใจลูกตัวเองเลยกันแน่?】

…

ขณะที่ทุกคนกำลังสงสัยอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีกลุ่มคนที่ถือพู่เชียร์ สวมเสื้อผ้าแนวน่ารักสดใส ก้าวเข้ามาในสนามวอลเลย์บอลพร้อมกับเต้นท่าทางเปี่ยมพลัง

“ว้าว~” เด็กนักเรียนที่ยืนมุงดูอยู่รอบสนามพากันส่งเสียงฮือฮา

ในช่องคอมเมนต์ก็ไม่ต่างกัน

【สมกับเป็นโรงเรียนประถมชั้นนำจริงๆ ขนาดแข่งชั่วคราวยังมีเชียร์ลีดเดอร์มาเต้นเชียร์ให้ด้วย!】

【สดใสมาก! น่ารักมาก! น่า… เชี่ย??? สวี่เจาเจาเหรอ???】

【ฉันขยี้ตาดูตั้งห้ารอบ! คนที่ยืนตำแหน่งเซ็นเตอร์คือสวี่เจาเจาจริงๆ ด้วย!】

【คุณพระ เพิ่งรู้ว่าสวี่เจาเจาหน้าเด็กขนาดนี้ ถ้ากล้องไม่ชัดกว่านี้อีกนิด ฉันจำไม่ได้แน่ๆ! [เหงื่อตก]】

【เมื่อกี้ใครบอกว่าสวี่เจาเจาไม่สนใจลูกตัวเองนะ? การให้กำลังใจของเธอมันคือการลงมือทำให้เห็นย่ะ!】

…

สวี่เจาเจาสวมชุดกีฬาคู่กับกระโปรงสั้น ขยับไหวไปตามจังหวะดนตรีเร้าใจ พู่เชียร์ในมือสะบัดพลิ้ว กลมกลืนไปกับบรรดาลีดเดอร์ได้อย่างแนบเนียน

ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงยามพลบค่ำ ร่างเพรียวระหงดูราวกับเปล่งประกายเจิดจ้า

【พี่สาวสวยมาก เต้นสับเข้ากลางใจฉันเลย!】

【เมนต์บน เก็บอาการหน่อย! ระวังป๋าของสวี่เจาเจาจะมาเช็กบิลนะ!】

【ฮิๆ ถ้าฉันเป็นป๋าของสวี่เจาเจา ฉันก็อยากได้แบบสวี่เจาเจานี่แหละ…】

…

“สู้ๆ! สู้ๆ! สู้ๆ!”

เสียงตะโกนเปี่ยมพลังสามครั้งดังขึ้น ปิดท้ายการแสดงเชียร์ลีดเดอร์ในรอบนี้

กู้อวี้หลินที่ยืนเตรียมพร้อมอยู่ข้างสนามจ้องมองสวี่เจาเจาตาไม่กะพริบ สายตาขยับตามทิศทางการเคลื่อนไหวของเธอไปตลอด

กระทั่งสวี่เจาเจาเต้นเสร็จและเดินออกจากสนาม กู้อวี้หลินถึงได้หันขวับกลับมาพูดกับทั้งสามคน “เห็นไหม นั่นแม่ผมเอง!”

น้องข่าย เล่อเล่อ เจ้าหนูอ้วน: …

เห็นแล้ว! สองตานี่เห็นเต็มสองตาเลย!