บทที่ 56 จุ๊บให้ทีนึงก็ไม่เจ็บแล้ว

พอกลับมานั่งที่อัฒจันทร์ การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

“น้องปลาน้อยสู้ๆ!”

“มิตรภาพสำคัญกว่าผลการแข่งขัน ระวังอย่าให้เจ็บตัวนะ!”

…

ฟ้าเริ่มสลัว นักเรียนโรงเรียนประถมความหวังเลิกเรียนกันหมดแล้ว หลายคนไม่ได้รีบกลับบ้าน แต่เลือกอยู่ดูการแข่งวอลเลย์บอลนัดเฉพาะกิจนี้

สวี่เจาเจานั่งอยู่บนอัฒจันทร์ด้วยสีหน้าตื่นเต้น คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวในสนามตลอดเวลา

ฝั่งทีมโรงเรียนประถมความหวังได้เสิร์ฟก่อน

ปัง—

ลูกวอลเลย์บอลลอยข้ามตาข่ายอย่างงดงาม พุ่งไปยังฝั่งตรงข้าม

พวกเขาไม่มีทางเล่นอย่างมืออาชีพและประสานงานกันได้เข้าขาเท่าสี่คนฝั่งตรงข้ามอยู่แล้ว ทั้งสี่จึงเงยหน้าจับจ้องทิศทางของลูกวอลเลย์บอลตาไม่กะพริบ

“พี่เล่อเล่อ บอลลอยไปทางพี่แล้ว!”

น้องข่ายตะโกนลั่น บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที

สิ้นเสียงของเขา เล่อเล่อก็กระโดดตัวลอย ฝ่ามือฟาดลงไปบนลูกวอลเลย์บอลที่พุ่งมาอย่างรวดเร็ว

แม้เล่อเล่อจะดูผอมบาง แต่พลังระเบิดตัวกลับไม่อาจดูแคลนได้เลย

ลูกวอลเลย์บอลที่ถูกตีโต้กลับไปพุ่งเฉียดตาข่าย ตกกระทบพื้นข้างผู้เล่นฝั่งตรงข้ามที่พุ่งตัวเข้ามารับไม่ทัน!

“ว้าว~”

เสียงเชียร์ดังลั่นสนาม ทีมของกู้อวี้หลินคว้าแต้มแรกไปได้แล้ว!

สวี่เจาเจาออกอาการตื่นเต้นเป็นพิเศษ พู่เชียร์ลีดเดอร์ในมือที่ยังไม่ได้เก็บถูกสะบัดไปมาในอากาศอย่างบ้าคลั่ง

【555 เดิมทีฉันดูแข่งวอลเลย์บอลจริงจังมากนะ สวี่เจาเจาจะตลกไปไหนเนี่ย!】

【สวี่เจาเจา… ดูไม่ค่อยฉลาดเท่าไรนะ…】

【เล่อเล่อเก่งมาก! ที่คนแซ่เซียวคนนั้นบอกว่าเขาเล่นกีฬาห่วยแตกคืออะไร พูดจาเหลวไหลชัดๆ】

【ฟลุกมากกว่า ทีมวอลเลย์บอลโรงเรียนประถมความหวังเคยได้แชมป์ระดับมณฑลเชียวนะ แมตช์นี้ไม่มีอะไรให้ลุ้นหรอก】

…

ฝั่งตรงข้ามที่เสียไปหนึ่งแต้มไม่ได้มีอารมณ์กระทบกระเทือนมากนัก

เซตที่สอง ถึงตาฝั่งกู้อวี้หลินเป็นคนเสิร์ฟ

ทุกคนต่างหันไปมองเล่อเล่อเป็นตาเดียวโดยไม่ได้นัดหมาย

ผ่านเซตแรกไป ทุกคนก็รู้แล้วว่าในบรรดาพวกเขาทั้งหมด เล่อเล่อเล่นวอลเลย์บอลเก่งที่สุด!

เล่อเล่อไม่ได้พูดอะไร แต่เดินไปรับลูกบอลจากมือกรรมการ

เขาโยนลูกวอลเลย์บอลขึ้นแล้วตบลงไปเต็มแรง

ลูกวอลเลย์บอลพุ่งแหวกอากาศเฉียดตาข่ายตรงไปยังฝั่งตรงข้าม

เป็นลูกเฉียดเน็ต!

ทว่าฝั่งตรงข้ามเป็นทีมวอลเลย์บอลมืออาชีพ จึงอ่านเกมขาดและอันเดอร์บอลกลับมาได้

แต่ไม่นึกเลยว่าเล่อเล่อที่ปักหลักรออยู่จะตบซ้ำอีกที ลูกบอลพุ่งเฉียดเน็ตข้ามกลับไปอีกรอบ!

“โอ้~”

ผู้ชมส่งเสียงร้องฮือฮา

ลูกเฉียดเน็ตสองจังหวะติด!

ฝั่งตรงข้ามรับไม่ทัน ลูกบอลตกลงบนพื้นอย่างช้าๆ

ทีมของกู้อวี้หลินบวกเพิ่มอีกหนึ่งแต้ม

คราวนี้ สีหน้าของสมาชิกทีมวอลเลย์บอลฝั่งตรงข้ามเริ่มเคร่งขรึมขึ้นมาจริงจัง

ช่วงพักครึ่ง ฉินเยว่หลิงก็ถือขวดน้ำและผ้าขนหนูเดินไปยื่นให้น้องข่าย

“น้องข่าย เหนื่อยไหมจ๊ะ รีบเช็ดเหงื่อแล้วดื่มน้ำก่อนเร็ว”

ยังไม่ทันที่น้องข่ายจะพูดอะไร ฉินเยว่หลิงก็พูดต่อไปเอง “ถึงแม่จะลงไปแข่งกับพวกเธอไม่ได้ แต่แม่จะคอยเอาใจช่วยอยู่ในใจเสมอนะ!”

น้องข่ายดื่มน้ำเงียบๆ ไม่ได้ตอบอะไร

【เฮ้อ ดีแต่พูดไปเรื่อย นี่น่ะเหรอระดับราชินีจอแก้ว】

【หลิงหลิงเป็นคุณแม่ที่ดีจริงๆ เลยนะ! ไม่เหมือนสวี่เจาเจา นั่งติดเก้าอี้ก้นไม่กระดิกเลย】

【เป็นไปได้ไหมว่า ปลาน้อยกินน้ำเองเป็นอยู่แล้วน่ะ?】

…

การพักครึ่งดำเนินไปไม่นาน การแข่งครึ่งหลังก็เริ่มขึ้น

ในสนาม เด็กชายตัวสูงผอมคนนั้นมองกู้อวี้หลินแล้วยิ้มพลางเอ่ย “พวกเราถือว่าเจอคู่ปรับเข้าแล้วสิ!”

พูดจบ เขาก็โยนลูกวอลเลย์บอลในมือขึ้นแล้วเสิร์ฟสปินข้ามไปยังฝั่งตรงข้าม

เป็นลูกสปิน!

ลูกบอลหมุนคว้างกลางอากาศ ตอนแรกคิดว่าพวกเขาคงรับไม่ไหวแน่ๆ

แต่ก่อนที่ลูกจะตกถึงพื้น กู้อวี้หลินก็พุ่งตัวไปแล้วอันเดอร์ลูกที่เกือบจะแตะพื้นขึ้นมาได้อย่างหวุดหวิด

เจ้าหนูอ้วนข้างๆ ก็ตาไวและมือไวเช่นกัน เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วฟาดลูกวอลเลย์บอลกลับไป

ภาพแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในการแข่งขันหลังจากนั้น

ฝั่งตรงข้ามรับลูกอย่างเป็นระเบียบแบบแผน ขณะที่อีกฝั่งกลับพุ่งตัวตะเกียกตะกายรับลูกเหมือนปลาสี่ตัวกำลังดิ้นพราดๆ อยู่ในสนาม

ทว่าราวกับได้รับความเมตตาจากเทพีแห่งโชค ไม่ว่าลูกจะตกไปตรงไหน พวกเขาก็รับได้เสมอ

ทุกครั้งที่พวกเขาตีลูก ผู้ชมต่างพากันใจหายใจคว่ำ จนกระทั่งตีโดนลูก ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

【ลิเบอโร่สี่คนชัดๆ! ไม่ได้ล้อเล่นนะเนี่ย!】

【ไม่ไหวแล้ว ดูแข่งวอลเลย์บอลคู่นี้ฉันแทบจะลืมหายใจ】

【ถึงความมืออาชีพจะเทียบฝั่งตรงข้ามไม่ได้ แต่ก็ตั้งใจแข่งกันมากจริงๆ! นี่สิถึงเรียกว่าสปิริตนักกีฬา! ซึ้งจนน้ำตาจะไหล qwq】

【เล่อเล่อดูผอมๆ ตัวเล็กๆ ไม่นึกเลยว่าจะเล่นวอลเลย์บอลเก่งขนาดนี้? เลขก็เก่ง วอลเลย์บอลก็เก่ง เป็นเด็กในอุดมคติจริงๆ!】

…

ในช่องคอมเมนต์กำลังคุยกันอย่างออกรส

สุดท้ายก็ยังเป็นรองอยู่ก้าวหนึ่ง ลูกหนึ่งพุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าน้องข่าย เขาเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณจึงรับลูกไม่ได้

คราวนี้ฝั่งตรงข้ามเป็นฝ่ายได้แต้ม

วินาทีที่ลูกวอลเลย์บอลกระทบพื้น หัวใจของผู้ชมก็หล่นวูบ

“ไม่เป็นไร เอาใหม่!”

แววตาของกู้อวี้หลินแน่วแน่ ผมหน้าม้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ หยดเหงื่อไหลหยดลงมาจากปลายผมแล้วซึมหายไปในคอเสื้อ

บนผิวขาขาวผ่องปรากฏรอยฟกช้ำหลายจุดอย่างชัดเจน ทั้งหมดล้วนเกิดจากการพุ่งล้มลงบนพื้น

【ลูกชายน่ารักจัง เหงื่อออกยังดูดีเลย สวี่เจาเจาจะยอมให้ปลาน้อยเข้าวงการบันเทิงเมื่อไหร่เนี่ย ฉันขอสมัครเป็นแฟนคลับตัวจริงคนแรกเลย!】

【เด็กน้อยล้มจนหัวเข่าช้ำหมดแล้ว น่าเอ็นดูจัง มาให้อาน้ากอดเร็ว เดี๋ยวหอมแก้มปลอบแล้วจะไม่เจ็บนะ [น่าสงสาร][น่าสงสาร]】

【คุณพระช่วย นี่มันช่องคอมเมนต์นะ ไม่ใช่เขตปลอดคน!】

…

ถึงคราวที่เล่อเล่อได้เสิร์ฟอีกครั้ง

เขาเงยหน้ามองนาฬิกาจับเวลา เหลือเวลาอีกเพียง 10 นาทีการแข่งขันก็จะจบลงแล้ว

คราวนี้เขาเลือกเสิร์ฟลูกโด่ง

ทันทีที่เสิร์ฟออกไป เขาก็ตะโกนบอก “เหลืออีกสิบนาที ยื้อไว้ให้ได้พวกเราก็ชนะแล้ว!”

“ได้!”

สามเสียงขานรับพร้อมเพรียงกัน

ทุกคนต่างจ้องมองลูกวอลเลย์บอลตาไม่กะพริบ

แผนการเล่นของพวกเขาก็คือไม่มีแผน ขอเพียงลูกวอลเลย์บอลไม่ตกถึงพื้น พวกเขาก็ชนะแล้ว!

เซตนี้ พวกเขายังคงเหมือนปลาสี่ตัวที่พุ่งตัวตะเกียกตะกายอยู่บนสนามวอลเลย์บอล

มีหลายครั้งที่เกือบจะวิ่งชนกันเอง

เนื่องจากใกล้หมดเวลา การเล่นของฝั่งตรงข้ามจึงดุดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทิศทางที่ลูกบอลตกก็ยิ่งรับยากขึ้นเรื่อยๆ

ทั้งสี่เหงื่อท่วมตัว แม้แต่ก้าวขาก็เริ่มซวนเซ

พวกเขากัดฟันสู้ต่อ เหลือเวลาอีกเพียงสามนาที จะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด

ทั้งสองฝ่ายยังคงยื้อกันต่อไปอีกพักใหญ่ หัวใจของฝูงชนที่มุงดูต่างเต้นระทึก ในสนามเงียบกริบ

ได้ยินเพียงเสียงตีลูกวอลเลย์บอล และเสียงร่างกายกระแทกกับพื้นดิน

10, 9, 8, 7…

เวลาการแข่งขันเริ่มนับถอยหลังแล้ว

ในช่วงเวลาคับขัน ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามกระโดดขึ้น ฟาดฝ่ามือลงไปบนลูกบอลอย่างจัง

ลูกเฉียดเน็ต!

ลูกบอลกำลังจะตกลงข้างตาข่าย ทว่าพวกเขาทั้งสี่กลับอยู่ห่างจากตาข่ายมาก!

ดูเหมือนจะไม่ทันแล้ว…

ปัง!

เงาร่างหนึ่งพุ่งวาบผ่านไป ลูกวอลเลย์บอลที่กำลังจะแตะพื้นถูกงัดขึ้นมาได้ทัน

กู้อวี้หลินนอนแผ่อยู่บนสนามวอลเลย์บอลทั้งตัว

ปรี๊ด—

ขณะเดียวกัน เสียงนกหวีดของกรรมการก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าการแข่งขันวอลเลย์บอลนัดเฉพาะกิจนี้สิ้นสุดลงแล้ว

ทีมของปลาน้อยเป็นฝ่ายชนะ!

“ปลาน้อย!! ปลาน้อย!!”

คนทั้งสนามต่างส่งเสียงโห่ร้องเรียกชื่อเขา บรรยากาศดังกึกก้องไปทั่ว

ท้องฟ้ามืดลงแล้ว ไฟรอบสนามวอลเลย์บอลสว่างขึ้น

ท่ามกลางแสงไฟ กู้อวี้หลินค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น แม้หัวเข่าและคางจะมีแผลถลอก แต่เขาก็ยังเดินไปชนหมัดกับผู้เล่นฝั่งตรงข้ามทีละคน

บนใบหน้าของพวกเขาไม่มีความท้อแท้ที่พ่ายแพ้การแข่งขันเลยแม้แต่น้อย

“ฉันขอถอนคำพูดเมื่อเช้านี้”

เด็กชายมีรอยยิ้มประดับใบหน้า “แม่ของนายจะต้องเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงดวงใหม่ของปีนี้อย่างแน่นอน!”

คำพูดประโยคนี้ของเขาถูกส่งผ่านไมโครโฟนของกู้อวี้หลิน เข้าไปในหูของบรรดาผู้ชม

พวกแอนตี้ของสวี่เจาเจาย่อมไม่ปล่อยโอกาสงามนี้ให้หลุดมือไป

【หา? ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม สวี่เจาเจาเนี่ยนะดาวรุ่งพุ่งแรง? นางจิ้งจอกพุ่งลงมาจุติล่ะไม่ว่า】

【จะทำไปเพื่ออะไร ที่เขาบอกว่าเธอเกาะคนรวยก็ไม่ได้พูดผิดนี่ ไม่อย่างนั้นจะได้มาออกรายการเลี้ยงลูกนี้เหรอ ไม่พูดจาแย่กว่านี้ก็ไว้หน้าปลาน้อยมากแล้วนะ】

【ยอมเหนื่อยแทบตายเพื่อชนะการแข่งขัน แค่แลกกับคำชมแม่เนี่ยนะ สวี่เจาเจา เธอคู่ควรตรงไหน!!】

…

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้อวี้หลินถึงค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา

ทว่ารอยยิ้มนี้… ดูอ่อนแรงไปสักหน่อย

สวี่เจาเจาเพิ่งวิ่งลงมาจากอัฒจันทร์ พอมาถึงข้างกายปลาน้อย เธอก็ได้เห็นเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากของปลาน้อยกับตาตัวเอง

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอพลันเลือนหายไปในทันที “ปลาน้อย!!!”