บทที่ 57 อยากเห็นหนุ่มหล่อหลั่งน้ำตา

ตอนเที่ยงสวี่เจาเจาเพิ่งเข้าห้องพยาบาล ตกค่ำกู้อวี้หลินก็ตามเข้าไปอีกคน

“คุณหมอคะ ช่วยดูลูกชายฉันหน่อยค่ะ!”

หนึ่งนาทีก่อนเลิกงาน คุณหมอก็โดนสวี่เจาเจาลากตัวกลับเข้ามาในห้องพยาบาล

คุณหมอช่วยเช็ดคราบเลือดให้กู้อวี้หลิน จากนั้นก็หยิบไฟฉายอันเล็กขึ้นมาส่องดูในปากของเขา

คราวนี้ตากล้องมีประสบการณ์แล้ว ในที่สุดก็เบียดตัวเข้ามาได้ กล้องแทบจะจ่อติดหน้ากู้อวี้หลินอยู่รอมร่อ

【ในที่สุดก็ได้เห็นช็อตโคลสอัปของลูกชายฉันแล้ว ขนตานี่ ผิวพรรณนี่ ฮือๆ หลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว】

【รีบแคปจอสิ มัวเหม่ออะไรกันอยู่สาวๆ!】

【ความบอบบางน่าทะนุถนอมนี้มันอะไรกัน ทั้งที่เจ็บขนาดนั้นแต่น้ำตาไม่ไหลสักหยด อยากแกล้งให้เขาร้องไห้จัง…】

【พวกเธอใจร้ายกันจัง น้องเจ็บอยู่นะ ไม่เหมือนฉันหรอก ขออวยพรให้แผลหายไวๆ นะครับลูก!】

…

ไม่นานหมอก็ปิดไฟฉายลง “ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ แค่เมื่อกี้ไปกระแทกโดนเข้า ฟันไม่มีปัญหา รอให้แผลหายเองก็เรียบร้อยแล้ว”

ได้ยินคุณหมอพูดแบบนั้น สวี่เจาเจาถึงค่อยโล่งอก

เธอคว้าตัวกู้อวี้หลินเข้ามากอดไว้แนบอก “ตกใจหมดเลยลูกรัก!”

กลิ่นหอมของดอกฟรีเซียบนตัวสวี่เจาเจาโอบล้อมกู้อวี้หลินเอาไว้ ร่างเล็กๆ ของเขาพลันชะงักเกร็ง

ทว่าครั้งนี้เขาไม่ได้ผลักเธอออก สองแขนเล็กๆ กลับโอบรอบตัวสวี่เจาเจาแล้วกอดตอบไว้แน่น

“แม่ อย่าเพิ่งปล่อยนะ”

เขาพูดเสียงอู้อี้อยู่ในอ้อมอกของสวี่เจาเจา

คล้ายกับ…จะมีเสียงสะอื้นปนอยู่เล็กน้อยด้วย

ถ้าสวี่เจาเจาปล่อยมือ ภาพที่เขาน้ำตาไหลจะต้องถูกไลฟ์สดออกไปแน่

เดิมทีกู้อวี้หลินไม่ได้คิดจะร้องไห้เลยสักนิด แต่พออยู่ในอ้อมกอดของสวี่เจาเจา น้ำตากลับไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

สวี่เจาเจารับรู้ได้ทันที เธอจึงกอดเขาแน่นขึ้น มือลูบหลังเขาเบาๆ

พลางขยับตัวไปด้านข้างเล็กน้อยเพื่อช่วยบังกล้องให้กู้อวี้หลิน

【เฮ้ยๆ สวี่เจาเจาหลบไปหน่อยสิ ทำไมยังเบียดมาทางนี้อีกล่ะ! เธอบังลูกสาวฉันมิดเลยเนี่ย!】

【เหมือนฉันจะได้ยินเสียงสะอื้นนะ? ปลาน้อยคงไม่ได้แอบร้องไห้อยู่หรอกนะ ใจมัมหมีจะสลายแล้วเนี่ย】

【ฉันอยากเห็นหนุ่มน้อยร้องไห้ ฉันอยากดู อยากดูอะ!】

…

ยังไม่ทันที่คอมเมนต์จะเลื่อนผ่านไป กู้อวี้หลินก็ปรับอารมณ์ได้แล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมาจากอ้อมกอดของสวี่เจาเจา

นอกจากขอบตาที่แดงเรื่อเล็กน้อย อย่างอื่นก็ปกติดีทุกอย่าง

เขาหันหน้าหนีไปอีกทางด้วยท่าทีขัดเขิน พลางเอ่ยกับสวี่เจาเจา “แม่ไม่ต้องห่วงหรอก ผมไม่เจ็บสักนิด”

สวี่เจาเจาหลุดขำกับท่าทางเก๊กฟอร์มแบบเด็กๆ ของเขา

เธอหยิบยาม่วงที่หมอเพิ่งทิ้งไว้ให้ขึ้นมา แล้วค่อยๆ ทายาให้กู้อวี้หลินอย่างเบามือ

“ผมทำเอง…”

พูดพลาง กู้อวี้หลินก็ทำท่าจะแย่งขวดยาในมือสวี่เจาเจาไป

“นั่งเฉยๆ!”

สวี่เจาเจากดไหล่ให้เขานั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม

นี่เป็นสองคำที่น้ำเสียงของสวี่เจาเจาหนักแน่นที่สุดตั้งแต่ช่วงนี้เป็นต้นมา กู้อวี้หลินจึงไม่กล้าขยับตัวอีกทันที

ทั้งหัวเข่าและคางของเขามีรอยถลอก

การเป็นตัวรับอิสระในสนามวอลเลย์บอลก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนแบบนี้แหละ

รอยถลอกของเด็กอีกสามคนไม่มีใครหนักเท่าเขา รอยฟกช้ำดำเขียวเป็นหย่อมๆ พอทายาลงไปแล้ว ยิ่งดูไม่จืดเข้าไปใหญ่

【อยู่มานานจนได้เห็นภาพนี้ สวี่เจาเจาทายาให้ปลาน้อยด้วย รีบแคปไว้ดูอีกรอบเร็ว】

【ขาสวยๆ สุดเพอร์เฟกต์ของลูกสาวฉัน! หน้าตาอันไร้ที่ติของเขา! อย่าได้ทิ้งรอยแผลเป็นไว้เชียวนะ!!!】

【สวี่เจาเจา เธอพาเขาไปโรงพยาบาลเถอะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ เดี๋ยวพวกเราช่วยกันลงขันซื้อยาทารอยแผลเป็นให้ ไม่อยากให้หน้าหล่อๆ ของปลาน้อยต้องมีแผลเป็นเลย!】

【คอมเมนต์ทำเอาฉันขำตาย ปลาน้อยกลายเป็นลูกรักของคนทั้งประเทศไปแล้วสินะ สรุปคือสวี่เจาเจาเป็นแค่พี่เลี้ยงเด็กใช่ไหมเนี่ย [หัวเราะทั้งน้ำตา]】

…

เห็นได้ชัดว่าสวี่เจาเจาไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้น พอทายาเสร็จก็จูงมือกู้อวี้หลินเดินออกจากห้องพยาบาล

คุณหมอก็รีบเลิกงานเหมือนกันสินะเนี่ย

พอกลับมาอยู่ต่อหน้าทีมงาน บรรยากาศรอบข้างก็ดูพิลึกพิลั่นชอบกล

เซียวฉินถลึงตาใส่เล่อเล่อที่เหงื่อท่วมตัว สีหน้าแสดงความโกรธออกมาอย่างชัดเจน “อายุแค่นี้ หน้าที่หลักของลูกคือตั้งใจเรียน! จะไปเล่นวอลเลย์บอลทำไม!”

เล่อเล่อไม่มีปฏิกิริยาตอบรับคำพูดของเธอเลยสักนิด ยังคงก้มหน้ามองพื้นนิ่ง

“ไป! ไปเก็บ《คณิตศาสตร์โอลิมปิกระดับประถม》ขึ้นมาเดี๋ยวนี้” เซียวฉินชี้ไปที่หนังสือ《คณิตศาสตร์โอลิมปิกระดับประถม》เล่มนั้นที่ถูกทิ้งอยู่บนพื้นจนเปรอะฝุ่น

ในที่สุดเล่อเล่อก็ยอมขยับตัว เขากวาดตามองหนังสือเล่มนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างดื้อดึง “ไม่เก็บ! ผมจะเล่นวอลเลย์บอล!”

“เล่อเล่อ แม่ทำเพื่อลูกทั้งนั้นนะ!”

เซียวฉินโมโหจนหน้ามืด คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของเล่อเล่อทันที

เดิมทีเขาก็เหงื่อท่วมตัวอยู่แล้ว เสื้อผ้าจึงขาดได้ง่ายมาก พอเซียวฉินออกแรงดึง เสื้อก็ฉีกขาดออกจากตรงกลาง เผยให้เห็นผิวหนังบริเวณหน้าอกของเขา

รอยข่วน รอยฟกช้ำ รอยฝ่ามือ…

สิ่งเหล่านี้ไม่มีทางเป็นรอยแผลที่เกิดจากการเล่นวอลเลย์บอลได้เลย…

ในพริบตาเดียว ทีมงานที่อยู่ตรงนั้นต่างเบิกตากว้าง ตกตะลึงไปตามๆ กัน

“ตีผมสิ!”

เล่อเล่อดิ้นหลุด แล้วกระชากเสื้อกลับมาจากมือของเธอ

สายตาเปี่ยมด้วยความเหยียดหยาม “ตีผมให้ตายไปเลยสิ แม่ผมจะได้ตาสว่างว่าเธอเป็นคนยังไง!”

เกิดเสียงฮือฮาดังระงม

“เล่อเล่อ เธอพูดจาเหลวไหลอะไร!” แววตาของเซียวฉินฉายแววลนลาน “ฉันไม่ได้จะตีเธอสักหน่อย…”

ช่องคอมเมนต์เหมือนมีระเบิดลงตูมใหญ่

【เชี่ยเอ๊ย??? รอยบนตัวเล่อเล่อ… ให้ตายสิเซียวฉิน ยัยเศษเดนมนุษย์! สวะเอ๊ย! ลงมือกับเด็กตัวแค่นี้ลงคอได้ยังไง!】

【ถ้าไม่ใช่เพราะได้ดูไลฟ์สด ฉันคงไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ ว่าในศตวรรษที่ 21 นี้ ยังมีคนใช้ไม้เรียวเคี่ยวเข็ญให้เด็กเรียนหนังสืออยู่อีก】

【นังตัวดี! ฉันก็นึกว่าเธอเป็นแม่แท้ๆ ของเล่อเล่อมาตลอด ที่แท้ก็แค่ครูสอนพิเศษ กล้าดียังไงฮะ?!】

【แม่ของเล่อเล่อคงไม่เคยเชื่อเขาเลยสินะ ไม่อย่างนั้นคงไม่ปล่อยให้เด็กด้านชาขนาดนี้ แม้แต่จะขัดขืนยังขี้เกียจทำเลย…】

…

“นังสารเลว!”

เซียวฉินเพิ่งจะพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น ก็โดนฝ่ามือที่ฟาดเข้ามาอย่างกะทันหันตบจนหน้าหันเซถลาล้มลงไปอีกรอบ

ผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดทำงาน น้ำตานองหน้า หน้าตาละม้ายคล้ายเล่อเล่อถึงเจ็ดส่วน

เธอทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเล่อเล่ออย่างไร้มาด นิ้วมือสั่นเทาลูบรอยแผลเป็นบนตัวเขา น้ำเสียงสั่นเครือ “เล่อเล่อ… เจ็บไหมลูก”

“แม่ผิดเอง… แม่ไม่น่าไม่เชื่อลูกเลย… ฮือๆ”

ผู้กำกับรีบเบนกล้องหนี ไม่ถ่ายภาพสภาพอันน่าเวทนาของแม่เล่อเล่อ

“ต่อไปนี้แม่จะไม่บังคับลูกอีกแล้ว ลูกอยากทำอะไรก็ทำเลยนะ”

นัยน์ตาของเล่อเล่อไหวระริก ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “แม่ครับ ผมอยากเล่นวอลเลย์บอล”

“จ้ะ เล่นวอลเลย์บอลนะลูก”

แม่ของเล่อเล่อตอบรับ พลางจ้องเขม็งไปยังเซียวฉินที่ล้มอยู่บนพื้นด้วยความเคียดแค้น แล้วควักโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรแจ้งตำรวจ

“ฉันจะเอาเรื่องให้แกติดคุกจนแก่ตายไปเลย!”

พอถึงเวลาสามทุ่ม ไลฟ์สดก็จบลงท่ามกลางภาพที่เซียวฉินถูกตำรวจคุมตัวไป

…

ผู้กำกับต้องคอยติดตามจัดการเรื่องนี้ จึงให้แขกรับเชิญแยกย้ายกันกลับไปเอง

ขณะที่เดินออกไปข้างนอก สวี่เจาเจาจูงมือกู้อวี้หลินพลางบอกว่า “วันนี้พ่อมารับเรากลับบ้านนะ”

“ครับ” กู้อวี้หลินตอบรับเสียงเรียบ

ตรงหน้าโรงเรียนประถมหวังดี มีรถโรลส์รอยซ์เรียบหรูคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตูใหญ่

กู้ชิงเหยียนยืนพิงข้างรถ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิท แสงจากเสาไฟถนนทาบทับลงมาจนเกิดเป็นรัศมีเรืองรอง ดูงดงามราวกับความฝัน

นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นเลื่อนมามองคนทั้งสอง เฝ้ามองพวกเขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาทีละก้าว

สายตาของเขาเหลือบมองขอบตาแดงก่ำของกู้อวี้หลิน ก็รู้ได้ทันทีว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มา

เขาจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “กู้อวี้หลิน อย่ามาทำเป็นร้องไห้ขี้มูกโป่ง ต้องมีเลือดนักสู้บ้าง”

ไม่รู้ว่าคำไหนไปสะกิดต่อมโมโหของกู้อวี้หลินเข้า ดวงตาทรงผลซิ่งจึงตวัดค้อนมองเขาอย่างดุดัน

แล้วสวนกลับทันควัน “คุณวันๆ เอาแต่สวมประคำพังๆ ไหว้พระจุดธูป มีสิทธิ์อะไรมาว่าผมไม่มีเลือดนักสู้!”

แววตาของกู้ชิงเหยียนพลันเย็นเยียบลงทันที