บทที่ 58 มีอะไรอยู่ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ต

กู้อวี้หลินมีความขุ่นเคืองกู้ชิงเหยียนอยู่ในใจ

ทั้งที่ตอนที่เขาไม่โผล่มา ตัวเองกับแม่ก็อยู่กันอย่างมีความสุขดี ทั้งหมดเป็นเพราะผู้ชายบ้าคนนี้คนเดียว ถึงทำให้แม่ต้องโดนคนอื่นด่าอยู่เรื่อย!

สวี่เจาเจาเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ หัวใจแทบจะหยุดเต้น!

ลูกชายสุดที่รักของแม่เอ๋ย!

ลูกพูดจาบ้าบออะไรออกมาเนี่ย!

ฉันไม่ได้มีเลือดนักสู้อะไรทั้งนั้น! ไม่มีเลย! ฉันยังรักชีวิตน้อยๆ อยู่นะ!

“เด็กพูดไม่คิดน่ะ เด็กพูดไม่คิด…”

สวี่เจาเจารีบดึงกู้อวี้หลินไปซ่อนไว้ด้านหลังตนทันที นี่คือสัญชาตญาณการปกป้องของเธอ

กู้ชิงเหยียนไม่ได้พูดอะไร สีหน้าเขาเพียงแค่เย็นชาลงเล็กน้อย ไม่ได้มีความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ที่ชัดเจนนัก

คล้ายกับไม่ได้เก็บคำพูดของปลาน้อยมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

หลังจากบรรยากาศนิ่งงันไปสองสามวินาที กู้ชิงเหยียนก็หันไปเปิดประตูรถ แล้วพูดกับทั้งสองคนว่า “ไปเถอะ”

สวี่เจาเจารีบเอามือปิดปากเล็กๆ ของกู้อวี้หลิน แล้วยัดเขาเข้าไปที่เบาะหลังรถ

ยากจังโว้ย!

ตัวร้ายใหญ่วัยสามขวบทำไมถึงได้จงเกลียดจงชังพ่อตัวเองขนาดนี้นะ ทั้งที่ในนิยายต้นฉบับบทของคนเป็นพ่อแทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ!

สวี่เจาเจาคิดยังไงก็คิดไม่ตก

…

ไม่นานนัก รถก็แล่นมาจอดสนิทอย่างนิ่มนวลที่หน้าวิลลา สวี่เจาเจาวางมือลงบนที่จับประตู กำลังจะผลักเปิดออก ทว่ามือกลับชะงักไปเล็กน้อย

เธอหันหน้าไปมองกู้ชิงเหยียนตรงที่นั่งคนขับ แล้วเอ่ยปากอย่างลังเล “คุณ…คุณยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ”

เกิดเรื่องขึ้นมากมายขนาดนั้น แม้แต่ข้าวกล่องสักกล่องก็ยังไม่ได้แตะ ระหว่างทางกลับบ้านเธอจึงวานให้ป้าแม่บ้านเตรียมมื้อเย็นไว้เรียบร้อยแล้ว

เขาเอี้ยวตัวมาเล็กน้อย สบสายตากับสวี่เจาเจา

สายตาของสวี่เจาเจาเลื่อนต่ำลงโดยไม่รู้ตัว แม้เขาจะสวมเสื้อสูททับไว้ แต่ก็ยังพอมองออกถึงรอยนูนขึ้นมาเล็กน้อย

ลูกอมสตรอว์เบอร์รีที่เธอยัดให้เขายังคงอยู่ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ต

คนคนนี้ทำไมไม่เอาออกไปสักทีนะ!

“ไม่ล่ะ”

แม้กู้ชิงเหยียนจะปฏิเสธ แต่สวี่เจาเจากลับรู้สึกแปลกๆ ว่าอารมณ์ของเขาดูดีขึ้นนิดหน่อย

ไม่ทันไรเขาก็พูดต่ออีกประโยค “ผมต้องไปโรงพยาบาลสักหน่อย”

“ค่ะ”

สวี่เจาเจาขานรับ

เธอเปิดประตูรถแล้วจูงกู้อวี้หลินสาวเท้าเดินเร็วๆ มุ่งหน้าเข้าวิลลา

“แม่ เดินช้าๆ หน่อยครับ”

กู้อวี้หลินเอ่ยขึ้นมาอย่างจนใจ ขาที่บาดเจ็บทำให้เขาเดินไม่ค่อยสะดวก

คิดไม่ถึงว่าสวี่เจาเจาจะอุ้มกู้อวี้หลินพาดบ่า แล้วแบกเข้าวิลลาไปดื้อๆ

ตอนที่สวี่เจาเจาวางกู้อวี้หลินลงบนโซฟา ใบหน้าเล็กๆ ของเขาก็แดงแจ๋ไปหมดแล้ว

เขา…เขาถึงกับถูกแม่ตัวเองแบกเข้ามาเนี่ยนะ?

แต่สวี่เจาเจาไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิด เธอเอามือตบอกตัวเองเบาๆ “ฟู่! ปลาน้อย โชคดีที่เรารีบเดิน แม่ไม่อยากมารับรู้ความลับตระกูลเศรษฐีจนต้องถูกลากเข้าไปพัวพันกับศึกแย่งชิงอำนาจหรอกนะ”

กู้ชิงเหยียนบอกว่าจะไปโรงพยาบาล แต่ไม่ได้บอกว่าไปทำไม และสวี่เจาเจาก็ไม่ได้ถาม

เขาร่างกายกำยำแข็งแรงขนาดนั้น อยู่ดีๆ จะไปโรงพยาบาลทำไมกัน

ต้องเป็นผู้นำตระกูลหรือผู้มีอิทธิพลคนไหนล้มป่วยกะทันหัน จนกำลังจะเกิดศึกชิงอำนาจฟาดฟันกันในตระกูลใหญ่แน่ๆ

จากประสบการณ์การอ่านนิยายมาเกือบสิบปีของเธอ เรื่องพรรค์นี้เธอรู้ไม่ได้เด็ดขาด!

เธอยังอยากมีชีวิตอยู่กับลูกไปอีกนานๆ นะ

?

ในหัวของกู้อวี้หลินผุดเครื่องหมายคำถามตัวเบ้อเริ่มขึ้นมา

ความลับตระกูลเศรษฐีอะไร ศึกแย่งชิงอำนาจอะไรกัน

กู้อวี้หลินอยากจะบอกเหลือเกินว่าตระกูลกู้มีแค่กู้ชิงเหยียนเป็นทายาทสายตรงเพียงคนเดียว เขาคือผู้สืบทอดหนึ่งเดียว จะไปมีศึกแย่งชิงอำนาจมาจากไหน

แต่พอคิดดูอีกที ผู้ชายเสแสร้งคนนั้น มีค่าอะไรให้แม่ต้องไปสนใจ

กู้อวี้หลินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “แม่ครับ เจ็บเท้า”

เป็นไปตามคาด สวี่เจาเจาโยนเรื่องของกู้ชิงเหยียนทิ้งไปจนพ้นสมองทันที เธอย่อตัวลงมองบาดแผลของกู้อวี้หลินด้วยความเป็นห่วง

“รีบนั่งดีๆ เดี๋ยวให้หมอมาดูอีกทีนะ”

…

ยามค่ำคืน ณ โรงพยาบาลจิตเวชเมืองหลวง

ชั้น 18 ห้องเก็บอุปกรณ์การแพทย์สำคัญ

ติ๊ด… ติ๊ด… ติ๊ด…

ฉือหลี่ในชุดกาวน์สีขาวยืนอยู่หน้าเครื่องมือแพทย์เครื่องหนึ่ง

กู้ชิงเหยียนในชุดสูทสีดำนั่งอยู่บนเก้าอี้หนัง แผ่นขั้วไฟฟ้าที่เชื่อมต่อกับสายไฟระโยงระยางถูกแปะอยู่บนศีรษะของเขา

เขาช้อนตาขึ้นเล็กน้อย บนหน้าจอแสดงผลของเครื่องมือนั้น ปรากฏคลื่นสมองของเขาที่กำลังกระเพื่อมไหวช้าๆ

ครืดๆ

ไม่นานนัก เครื่องก็พิมพ์ใบรายงานผลออกมา ฉือหลี่จึงแกะแผ่นขั้วไฟฟ้าออกทั้งหมด

“อาเหยียน ไปทำซีทีสแกนทั้งตัวตรงโน้นเถอะ”

กู้ชิงเหยียนไม่มีข้อโต้แย้ง เขาลุกจากเก้าอี้หนังแล้วเดินไปยืนอยู่หน้าเครื่องซีทีสแกนทั้งตัว

ติ๊ดๆ——

ผ่านไปไม่นาน เครื่องก็ส่งเสียงสัญญาณเตือนถี่รัว

ฉือหลี่ที่กำลังดูใบรายงานผลคลื่นสมองเงยหน้าขึ้น เดินไปหน้าเครื่องสร้างภาพซีทีสแกน พลางขมวดคิ้วแน่น

“อาเหยียน ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตนายใส่อะไรไว้”

ในภาพสแกนซีที บริเวณกระเป๋าเสื้อเชิ้ตของกู้ชิงเหยียนเป็นปื้นสีดำทึบ

กู้ชิงเหยียนปลดกระดุมเสื้อสูทออกอย่างไม่สะทกสะท้าน ล้วงเอาลูกอมสตรอว์เบอร์รีในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตออกมา

เขาแบมือให้ฉือหลี่ดู “ลูกอมสตรอว์เบอร์รี”

จากนั้นก็เสริมขึ้นมาอีกประโยค “เมียใส่ให้”

คงเป็นเพราะเปลือกห่อลูกอมสตรอว์เบอร์รีมีส่วนผสมของโลหะอยู่เล็กน้อย จึงรบกวนการทำงานปกติของเครื่อง

ฉือหลี่: …

ลูกอมสตรอว์เบอร์รีที่เมียนายใส่ให้ มันมีอภิสิทธิ์มาป่วนเครื่องมือราคาหลายสิบล้านของฉันได้หรือไง

“งั้นก็ช่วยเอาลูกอมสตรอว์เบอร์รีที่เมียนายใส่ให้ไปวางไว้ข้างๆ ก่อน แล้วค่อยทำซีทีสแกนทั้งตัว”

ฉือหลี่ตีหน้าตาย ดันแว่นกรอบดำขึ้นด้วยความจนใจ

กู้ชิงเหยียนพยักหน้า วางลูกอมสตรอว์เบอร์รีลงบนโต๊ะ ประกายแสงสะท้อนจากนิ้วนางพลันวาบผ่านตาของฉือหลี่

“ถอดแหวนด้วย”

ฉือหลี่เอ่ยขึ้นอย่างไร้อารมณ์

การเคลื่อนไหวของกู้ชิงเหยียนชะงักไป คิ้วกระบี่ขมวดแน่น “ไม่ถอด”

ฉือหลี่รู้ใจเจ้าลาหัวรั้นตัวนี้ดีเหลือเกิน

“งั้นก็กางมือออก อย่ายื่นเข้าไปให้เครื่องสแกนเจอ”

และเพราะกลัวกู้ชิงเหยียนจะไม่ยอมทำตาม ฉือหลี่จึงรีบเสริมอีกประโยค “ถ้านายไม่อยากเจอหน้าเมียนายอีก ก็ลองไม่ฟังฉันดูสิ”

ประโยคนี้กลืนคำพูดที่เหลือทั้งหมดของกู้ชิงเหยียนลงคอไปจนสิ้น

เขาเดินกลับไปหน้าเครื่องซีทีสแกน ยกมือตัวเองขึ้น ให้แหวนอยู่นอกระยะการสแกนของเครื่อง

คราวนี้การทำซีทีสแกนก็ดำเนินไปได้อย่างราบรื่นในที่สุด

ไม่นานนักฉือหลี่ก็ได้ผลตรวจมา

สิ่งแรกที่กู้ชิงเหยียนทำหลังจากลงมาจากเครื่องซีทีสแกน คือการหยิบลูกอมสตรอว์เบอร์รีของตัวเองกลับมา ใส่คืนลงในกระเป๋าเสื้อเชิ้ต

ฉือหลี่: …

คนไข้ก็คือคนไข้ จิตวิญญาณแห่งแพทย์ต้องมาเป็นอันดับแรก

เขาวางเอกสารรายงานสองฉบับลงบนโต๊ะ “นายรู้ใช่ไหมว่าทำไมวันนี้ฉันถึงเรียกนายมา”

“อืม”

กู้ชิงเหยียนตอบรับเสียงเบา “ก็แค่ไม่ได้กินยามาห้าวัน ทำเรื่องใหญ่โตยังกับฉันจะตายวันพรุ่งนี้อย่างนั้นแหละ”

แค่วันเดียวไม่กินยาก็กลัวนายจะไปนอนตายกลางถนนแล้ว

ฉือหลี่เลื่อนเอกสารรายงานทั้งสองฉบับไปตรงหน้าเขา “ช่วงไม่กี่วันนี้อาการของนายคงที่มาก”

“ฉันรู้”

หลายวันนี้ เขาไม่ได้อยากตาย

“นายลองเปิดใจไปสัมผัสโลกภายนอกดูบ้างก็ได้นะ”

พูดถึงตรงนี้ฉือหลี่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “บางที มันอาจจะน่าตื่นตาตื่นใจกว่าที่นายคิดไว้ก็ได้”

แววตาของกู้ชิงเหยียนเริ่มมีความไหวระริกขึ้นมาในที่สุด “สัมผัสโลกภายนอกงั้นเหรอ”

เขาพึมพำทวนคำพูดของฉือหลี่

“ถึงบอกไปนายก็ไม่ฟังฉันอยู่ดี”

บอกให้เว้นระยะห่างจากคนอื่น หมอนี่ก็แอบไปข้องแวะกับสวี่เจาเจาอยู่ดีไม่ใช่หรือไง

“อาเหยียน ไปเข้าหาคนที่นายอยากเข้าหาเถอะ”

ฉือหลี่ถอนหายใจ “แต่ต้องควบคุมตัวเองด้วยล่ะ อย่าทำเรื่องที่ตัวเองจะต้องมานั่งเสียใจทีหลังเด็ดขาด”

“แล้วก็ ใส่ใจลูกชายนายให้มากกว่านี้หน่อยเถอะ”

สีหน้าที่เคยสุขุมนิ่งสงบของฉือหลี่เริ่มมีรอยปริแตก “เขาแทบจะเจาะระบบการแพทย์ของฉันพังอยู่แล้ว คอยสืบหาข้อมูลของนายอยู่ตลอดเวลาเลย”

กู้ชิงเหยียนไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

ระบบการแพทย์นี้เขาเป็นคนพัฒนาขึ้นมากับมือเอง ลูกชายวัยสามขวบของเขาจะมีความสามารถมาเจาะไฟร์วอลล์ของเขาได้ยังไง

พอนึกถึงสวี่เจาเจา…

ตามหลักพันธุศาสตร์แล้ว ลูกชายไม่น่าจะฉลาดขนาดนั้น