บทที่ 62 สวี่เจาเจา เธอใจกล้าจริงนะ

สัมผัสเย็นเฉียบแล่นผ่านข้อมือ

นี่เป็นครั้งแรกที่สวี่เจาเจาได้สัมผัสสายประคำเส้นนี้ชัดเจนขนาดนี้ เพราะส่วนใหญ่แล้ว ของสิ่งนี้มักจะไปพันอยู่แถวเอวของเธอเสียมากกว่า…

บนเม็ดประคำสลักลวดลายซับซ้อน ตัวประคำที่ทำจากไม้จันทน์ส่งกลิ่นหอมสะอาดแบบเนื้อไม้อ่อนๆ พู่สีแดงสดแกว่งไกวเบาๆ อยู่ข้างข้อมือของเธอ

ดูจากสีและเนื้อของเม็ดประคำแล้ว มองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาแพงลิบลิ่ว

สวี่เจาเจารีบถอยออกมานิดหนึ่ง เพื่อไม่ให้ควันน้ำมันกระเด็นไปโดน

กู้ชิงเหยียนดึงแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนขาวผอมเพรียวแต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ สวี่เจาเจาก็รู้นานแล้วว่า ผู้ชายคนนี้ใส่เสื้อผ้าแล้วดูผอม แต่ถอดออกมาทีไรมีกล้ามแน่นทุกส่วนจริงๆ

พอยกมือขึ้น สวี่เจาเจาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ตรงกลางผ้ากันเปื้อนที่เขาสวมอยู่ มีลายการ์ตูนรูปหมูน้อยพิมพ์อยู่ด้วย

ช่างเข้ากับภาพลักษณ์ของเขาเหลือเกิน

สวี่เจาเจาเอามือปิดปากไว้เบาๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอหัวเราะออกมา

กู้ชิงเหยียนแค่ปรายตามองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร พอน้ำเดือดแล้วจึงแกะห่อบะหมี่ใส่ลงไป

จากนั้นก็หยิบเขียงกับมีดมา หั่นมะเขือเทศสองสามลูก ต้นหอมซอย กระเทียม แล้วใส่แฮมกระป๋องกับไข่ไก่ตามลงไป

ฝีมือการใช้มีดของเขาดีมาก หั่นได้เป็นระเบียบและไม่รีบร้อน บนหลังมือยังมีหยดน้ำใสกระจายอยู่ประปราย ช่างเป็นภาพที่น่ามองจนสวี่เจาเจาถึงกับยืนดูตาค้าง

ต้มไปได้สักพัก กลิ่นซุปมะเขือเทศเข้มข้นก็ลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว

หอมฟุ้งจนน่าประหลาดใจเลยทีเดียว

จู่ๆ กู้ชิงเหยียนก็หันหน้ามา สบตากับเธอเข้าพอดี “อย่ามองผมแบบนี้”

มันชวนให้รู้สึกอยากจูบขึ้นมาแปลกๆ

มีหรือที่สวี่เจาเจาจะไม่รู้ว่าในหัวผู้ชายคนนี้คิดอะไรอยู่ เธอเลยยิงฟันกว้าง “ฉันยังไม่ได้แปรงฟัน”

กู้ชิงเหยียนทำท่าจะก้าวเข้ามาข้างหน้า สวี่เจาเจาตกใจหน้าถอดสี รีบถอยหลังกรูดไปหลายก้าว

“รีบไปแปรงฟัน ใกล้จะได้กินมื้อเช้าแล้ว ยัยซกมก”

พอรู้ตัวว่าโดนเขาแกล้ง สวี่เจาเจาก็ถลึงตาใส่เขาอย่างแรง

คุณมันสะอาดนัก มีแต่คุณนั่นแหละที่สะอาด!

แต่สวี่เจาเจารีบวิ่งดุ๊กดิ๊กขึ้นไปชั้นบนเพื่อล้างหน้าแปรงฟันอยู่ดี เพราะตัวเธอเองก็ทนสภาพตัวเองไม่ไหวเหมือนกัน

ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง หน้าก็ยังไม่ทันได้ล้าง รีบร้อนวิ่งพรวดพราดลงมาข้างล่างแท้ๆ

พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ สวี่เจาเจาก็พบว่ากู้อวี้หลินนั่งกอดแท็บเล็ต หน้าบูดแอบเคืองอยู่บนโซฟา

ทางห้องครัวเริ่มมีกลิ่นหอมของบะหมี่ซุปมะเขือเทศเข้มข้นลอยมาแล้ว

สวี่เจาเจาเดินไปที่โซฟา สะกิดไหล่เล็กๆ ของเขา “ปลาน้อย…”

กู้อวี้หลินเบี่ยงตัวหนี ก้มหน้ามองแท็บเล็ตในมือต่อไป โดยที่หน้าจอแท็บเล็ตไม่ได้เปิดอยู่ด้วยซ้ำ

“ปลาน้อย ไปกินมื้อเช้าเป็นเพื่อนแม่หน่อยสิ”

สวี่เจาเจาปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลลง

ผ่านไปพักใหญ่ กู้อวี้หลินถึงยอมหันกลับมา เขามองสวี่เจาเจาแล้วถามอย่างจริงจัง “แม่ครับ กับข้าวที่ผมทำไม่อร่อยเหรอ ทำไมต้องให้เขาเข้ามาอยู่ด้วยล่ะ”

จากนั้นกู้อวี้หลินก็ทำท่าเหมือนคิดไปเอง เอามือเท้าคางครุ่นคิด “งั้นผมไปลงเรียนคอร์สทำอาหารก็ได้…”

สวี่เจาเจา: …

“ปลาน้อย นี่คือสิ่งที่เขาติดค้างพวกเราตลอดสี่ปีที่ผ่านมาไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงจะไม่รับไว้ล่ะ”

สวี่เจาเจาแนบปากชิดหูกู้อวี้หลิน กระซิบกระซาบต่อ “ได้พี่เลี้ยงฟรีมาคนหนึ่งเลยนะ”

แถมยังเป็นพี่เลี้ยงฟรีที่คอยเปย์เงินให้อีกต่างหาก

“แต่ว่า เขาชอบทำร้ายแม่…”

สีหน้าของกู้อวี้หลินดูอ่อนลงบ้างแล้ว แต่บนใบหน้าเล็กๆ ยังคงเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ

“ก็แม่มีปลาน้อยสุดที่รักอยู่ด้วยนี่นา~”

สวี่เจาเจาดึงกู้อวี้หลินเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก แนบแก้มของเธอเข้ากับแก้มของเขา คลอเคลียไปมา

“ถ้าเขาทำร้ายแม่เมื่อไหร่ ปลาน้อยก็ไล่เขาออกไปเลยสิ!”

รอยแดงบนใบหน้าของกู้อวี้หลินลามไปจนถึงกกหูอีกแล้ว

“ก็ได้ครับ” กู้อวี้หลินยอมโอนอ่อนในที่สุด

สวี่เจาเจาจูงมือเขาเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร บะหมี่ซุปมะเขือเทศสองชามส่งควันกรุ่นหอมฉุย

กู้ชิงเหยียนหยิบตะเกียบมายื่นให้สวี่เจาเจา “กินสิ”

ดูเหมือนเขาเพิ่งจะสังเกตเห็นว่ามีกู้อวี้หลินเดินตามข้างๆ สวี่เจาเจามาด้วย จึงหยิบตะเกียบอีกคู่หนึ่งส่งให้เด็กชาย

จากนั้น เขาก็นั่งลงตรงข้ามกับสวี่เจาเจา

“คุณไม่กินเหรอ”

สวี่เจาเจาเงยหน้าขึ้นถามเขาอย่างแปลกใจ

“กินแล้ว” เขาตอบ

สวี่เจาเจาจึงไม่เกรงใจอีกต่อไป เธอหิวจริงๆ นั่นแหละ

ตอนแรกยังทำท่าเรียบร้อยเป็นกุลสตรีอยู่หรอก พอความร้อนของบะหมี่เริ่มลดลง สวี่เจาเจาก็สลัดภาพลักษณ์ทิ้งจนหมดสิ้น เริ่มโซ้ยแหลก

มีเสียงสวี่เจาเจาสูดเส้นบะหมี่ดังออกมาเป็นระยะ

กู้อวี้หลินถือตะเกียบที่เขายื่นให้ ค่อยๆ คีบเส้นบะหมี่กินทีละคำเล็กๆ

ในใจแอบประเมินเงียบๆ ผู้ชายคนนี้ ทำอาหารอร่อยใช้ได้เลยแฮะ…

“เอิ๊ก~”

หลังจากฟาดบะหมี่หมดเกลี้ยง สวี่เจาเจายังเรอออกมาเอิ๊กใหญ่

สวี่เจาเจาไม่ต่างจากกู้อวี้หลินตรงที่ไม่เคยคาดหวังกับฝีมือทำอาหารของนายน้อยอย่างกู้ชิงเหยียนเลยสักนิด ไม่นึกว่าบะหมี่ธรรมดาๆ เขาจะทำออกมาได้อร่อยขนาดนี้

พอกินเสร็จ ปลาน้อยก็ถูกครูพาขึ้นไปเรียนหนังสือข้างบน

กู้ชิงเหยียนบอกว่าจะไปห้องหนังสือ แล้วก็หายตัวไปอีกคน

ห้องหนังสือในบ้านถูกปล่อยว่างมาตลอด มีแค่กู้ชิงเหยียนคนเดียวที่ใช้งาน

วันนี้สวี่เจาเจาไม่มีงาน สบายใจเฉิบ เธอเปิดโทรทัศน์หาหนังผีดูอย่างอารมณ์ดี หัวเราะร่วน

“แหม ผมของซาดาโกะนี่ก็นุ่มสลวยเกิ๊น ใช้แชมพูยี่ห้อผมนุ่มพลิ้วไหวหรือไงเนี่ย”

“แต่งหน้าสเปเชียลเอฟเฟกต์ไม่เลวเลย เกือบทำฉันตกใจแล้วไหมล่ะ”

…

เวลาดูหนัง สวี่เจาเจาชอบบ่นพึมพำไปเรื่อย

ดูหนังผีตอนกลางวันนี่ไม่ได้บรรยากาศเอาซะเลย

เธอเดินไปหยิบไอศกรีมซันเดมาจากตู้เย็น นั่งกินไอศกรีมไปพลางดูหนังผีไปพลาง

วันไหนไม่ต้องทำงานนี่มันฟินจริงๆ!

ปากยังคาบช้อนกินไอศกรีม นุ่งกางเกงขาสั้น ขาเรียวยาวแกว่งไปมาอยู่บนเสื่อทาทามิ

กำลังดูอย่างเมามัน สวี่เจาเจาก็เอื้อมมือไปตบคนข้างๆ ตามสัญชาตญาณ “ขำจะตายอยู่แล้ว นายเห็นปะ ซาดาโกะหลุดคิว กลายเป็นลุงเกาเท้าว่ะ 555—”

เสียงหัวเราะของสวี่เจาเจาชะงักกึกทันควัน

เชี่ย คนมาจากไหนเนี่ย?!

หัวใจแทบหยุดเต้น เธอหันขวับไปมองทางซ้ายอย่างแรง พอเห็นใบหน้าเย็นชาของกู้ชิงเหยียน หัวใจของสวี่เจาเจาถึงค่อยกลับมาเต้นเป็นปกติ

“ให้ตายสิ กู้ชิงเหยียนคุณเดินไม่มีเสียงเลยเหรอเนี่ย คุณน่ากลัวกว่าซาดาโกะอีก”

สวี่เจาเจาลูบอกตัวเองป้อยๆ

กลางวันแสกๆ หลอนชะมัด

กู้ชิงเหยียนเหลือบมองหนังผีที่กำลังฉายบนจอโทรทัศน์ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองสวี่เจาเจา

“ผมจะออกไปข้างนอก”

มือเรียวยาวได้รูปคู่นั้นยื่นมาตรงหน้าสวี่เจาเจา เอ่ยถาม “ประคำผมล่ะ”

ที่แท้ก็มาทวงประคำนี่เอง

สวี่เจาเจาแตะข้อมือขวาตัวเองตามความเคยชิน…

?

ทำไมมันโล่งล่ะ

สวี่เจาเจามองข้อมือขวาที่ว่างเปล่าของตัวเอง กะพริบตาปริบๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อ

ลูกประคำล่ะ เส้นเบ้อเริ่มขนาดนั้นจะหายไปได้ยังไง

“ฉันจะรีบไปหาให้เดี๋ยวนี้แหละ ไม่มีทางหายแน่นอน!”

ตอนที่สวี่เจาเจาจะลุกขึ้นจากเสื่อทาทามิ ก็ถูกกู้ชิงเหยียนกดไหล่รั้งไว้

“อยู่นิ่งๆ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ

สวี่เจาเจาตัวแข็งทื่อ

ไม่ขยับแล้ว ไม่ขยับ ไม่กล้ากระดุกกระดิกเลย

“ก้มหัวลง”

สวี่เจาเจาไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมทำตาม

แถมยังหลับตาปี๋ ขนตาสั่นระริก

มะ…คงไม่ได้จะลงไม้ลงมือหรอกนะ

เมื่อสูญเสียการมองเห็น ประสาทสัมผัสส่วนอื่นก็พลันเฉียบคมขึ้น

เธอรับรู้ได้ว่ามือของกู้ชิงเหยียนวางลงบนผมที่เธอเพิ่งมัดไว้ลวกๆ

จากนั้น…ปอยผมก็ค่อยๆ สยายออก

กู้ชิงเหยียนปลดยางรัดผมบนศีรษะเธอออก หรือพูดให้ถูกคือ ปลดสายประคำที่พันกันอยู่ออกมา

เมื่อกี้ตอนกินไอศกรีม สวี่เจาเจารำคาญว่าผมเกะกะ เลยคว้าประคำที่ข้อมือขวามาทำเป็นยางรัดผม มัดผมแก้ขัดไปส่งๆ

“สวี่เจาเจา เธอใจกล้าจริงนะ”

เสียงไร้อารมณ์ของกู้ชิงเหยียนดังลงมาจากเหนือศีรษะของสวี่เจาเจา

สวี่เจาเจาเพิ่งจะรู้ตัว

พลันนึกถึงคอมเมนต์หนึ่งที่เคยเห็นในอินเทอร์เน็ตเมื่อไม่นานมานี้ขึ้นมาได้

‘นายน้อยตระกูลกู้ รูปลักษณ์งามล้ำสง่างามหาใครเปรียบ สุขุมเยือกเย็นสูงส่งดุจเซียนจุติ มือขวามักถือประคำไม้พะยูงสีแดง ไม่มีใครแตะต้องได้ ราวกับเป็นสิ่งต้องห้ามของพระเจ้า’

ชาวเน็ตคนนี้สำนวนชวนเบียวแถมมีพรสวรรค์จัด สวี่เจาเจาแค่อ่านผ่านตาก็จำได้แม่น

แปลว่ากู้ชิงเหยียนหวงประคำเส้นนี้ยิ่งกว่าไข่ในหิน

กลับถูกเธอ…เอามามัดผมเนี่ยนะ

โอ้โห!

อมิตาภพุทธ บาปหนาแล้วจริงๆ…