บทที่ 61 รายการหาคู่? อยากให้ฉันตายหรือไง?

“ไม่ค่อยดีมั้ง…”

คำพูดของสวี่เจาเจายังไม่ทันหลุดพ้นริมฝีปาก เขาก็ขัดขึ้นเสียก่อน

“แค่เปลี่ยนที่นอนเอง”

เขามีสีหน้าเรียบเฉย “ใช่ว่าไม่เคยนอนด้วยกันสักหน่อย”

คำพูดอันตรายสุดขีด!

สวี่เจาเจาหวีดร้องในใจ

ด้วยความร้อนรน เธอจึงยกมือขึ้นปิดปากกู้ชิงเหยียนทันที

เขายังคงจ้องมองสวี่เจาเจา แววตาเผยประกายสงสัยออกมาจางๆ

“แค่กๆ” สวี่เจาเจาสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของเขา ราวกับแตะโดนเหล็กนาบไฟ จึงรีบชักมือกลับมา

ถามอย่างระมัดระวัง “งั้น…คุณให้ฉันกับปลาน้อยปรับตัวก่อนได้ไหม”

“ปรับตัวยังไง”

สวี่เจาเจารีบต่อประโยคถัดไปทันที “คุณไปนอนห้องรับแขก!”

“ไม่ได้”

มือที่กุมมือเธอไว้กระชับแน่นขึ้น แววตาของเขาเข้มลึกขึ้นมา

เมื่อเห็นความหวาดกลัวที่พาดผ่านดวงตาของสวี่เจาเจาชั่วแวบ วินาทีถัดมากู้ชิงเหยียนก็ผ่อนแรงลง

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ

ท่อนแขนที่โอบรอบเอวของสวี่เจาเจาออกแรงดึงเบาๆ รั้งให้หญิงสาวขยับเข้ามาแนบชิดเขามากขึ้น เขาซบศีรษะลงกับซอกคอของสวี่เจาเจา สูดกลิ่นหอมกรุ่นบนตัวเธอฟอดใหญ่

อยากอยู่ด้วยกันกับเมียเหลือเกิน อยากกอดเมียนอนทุกคืนจัง

“อยากนอนกับคุณ”

ชะงักไปสองวินาที กู้ชิงเหยียนก็เสริมขึ้นมาอีกประโยคอย่างขัดเขิน “ได้ไหม”

แม้สวี่เจาเจาจะรู้ว่าความหมายของเขาก็แค่นอนเฉยๆ แต่ใบหูก็ยังอดไม่ได้ที่จะแดงเรื่อขึ้นมา

หนุ่มหล่อมาอ้อนแบบนี้ ใครจะไปต้านไหว

สวี่เจาเจาเอาชนะเขาไม่ได้ จึงเลียนแบบเขาด้วยการถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก “ก็ได้ๆ โฉนดบ้านอยู่ที่คุณนี่ เจาเจาตัวน้อยๆ ที่ไร้ทางสู้จะทำอะไรได้ล่ะ”

“นี่มันสินเดิมของคุณ จะมาอยู่ที่ผมได้ยังไงล่ะ เจาเจาตัวน้อยๆ”

กู้ชิงเหยียนระบายยิ้มพลางลูบศีรษะของสวี่เจาเจา

“สินเดิมของฉันเนี่ยนะ”

สวี่เจาเจาทวนคำอย่างตกตะลึง

วันนี้มีเรื่องให้รับรู้เยอะเกินไปแล้วจริงๆ

วิลล่าหลังนี้เป็นคฤหาสน์หรูใจกลางเมืองที่มีมูลค่าเฉียดสิบล้านเลยนะ

ที่แท้เธอก็เป็นเศรษฐินีมาตลอดเลยเหรอเนี่ย ทางบ้านเดิมนี่มีเบื้องหลังยิ่งใหญ่เบอร์ไหนกันแน่

สวี่เจาเจาเข้าใจในทันทีว่าทำไมกู้ชิงเหยียนต้องรอให้เธอตอบตกลงก่อน ถ้าเป็นชื่อเขา เจ้าหมอนี่คงหอบข้าวของพะรุงพะรังย้ายเข้ามาอยู่ไปนานแล้วใช่ไหม

ให้ตายสิ รู้งี้ต่อต้านอำนาจมืดให้ถึงที่สุดก็ดีหรอก

เธอเบะปาก “แล้วคุณจะย้ายเข้ามาเมื่อไหร่”

“พรุ่งนี้แล้วกัน”

เมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของสวี่เจาเจา กู้ชิงเหยียนจึงเอ่ยอธิบาย “ที่นี่ไม่มีของใช้ของผมเลย อาบน้ำเสร็จแล้วไม่มีเสื้อผ้าใส่จะทำยังไงล่ะ หรือว่า…”

“หยุดๆ” สวี่เจาเจารีบเบรกเขาไว้ทันที

“ไม่ชอบเหรอ”

กู้ชิงเหยียนแกล้งทำหน้าเสียดาย “ผมนึกว่าคุณชอบซะอีก”

นี่คุณราชาจอเงิน ระหว่างคนเราเนี่ย เพิ่มความจริงใจแล้วลดฝีมือการแสดงลงหน่อยจะได้ไหม

ในหัวของสวี่เจาเจาอดไม่ได้ที่จะผุดภาพซิกแพ็กแปดก้อนกับวีไลน์ที่เคยเห็นตอนถ่ายรูปคราวนั้นขึ้นมา…

ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับเตาไฟ

ต้องท่องคาถาสงบจิตไปถึงห้ารอบถึงจะกดข่มมันลงได้ “ขอเตือนไว้ก่อนนะ ห่มผ้านอนหลับเฉยๆ ห้ามคิดเรื่องสัพเพเหระเชียว”

“รับทราบครับ เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อย”

…

คำหลังทำเอาสวี่เจาเจาเดินตัวเกร็งมือเท้าไม่สัมพันธ์กันกลับเข้าห้องตัวเอง

ความร้อนรุ่มทั่วร่างยังไม่อาจจางหายไปง่ายๆ

พอเปิดมือถือ ก็ได้รับข้อความที่พี่เยี่ยนเพิ่งส่งมา

พี่เยี่ยน: พี่เจา อยากไปเป็นแขกรับเชิญพิเศษในรายการหาคู่แบบไลฟ์สดไหม

ซวีซวี: รายการหาคู่เนี่ยนะ พี่อยากให้ฉันตายเหรอ แถมยังพาลูกชายสุดที่รักของฉันไปไม่ได้อีก

ซวีซวี: [ไม่เอาเด็ดขาด.jpg]

พี่เยี่ยน: รายการหาคู่นี้ก็แค่เอาคนแปลกหน้าสองคนมาอยู่ด้วยกัน เล่นมุกเดดแอร์ ถึงตอนนั้นเธอไม่ต้องไปสนใจแขกรับเชิญชายก็พอ อีกอย่างเธอก็ไม่ได้กลัวจะมีดราม่าเพิ่มขึ้นมาอีกเรื่องหรอกน่า

พี่เยี่ยน: เธออยากจะพาใครไปก็พาไป ใครจะมาห้ามเธอ? ประเด็นสำคัญคือค่าตอบแทน ไลฟ์สดรอบเดียวเสนอราคามาตั้งหนึ่งร้อยล้าน

?

หนึ่งร้อยล้าน? แค่อยู่กับแขกรับเชิญชายที่ไม่สนิทกันแค่วันเดียวเนี่ยนะ?

นี่มันได้เงินมาฟรีๆ ชัดๆ!

ถ้าลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ถือว่าไม่ให้เกียรติเงินหนึ่งร้อยล้านนี้เลยนะ!

ซวีซวี: ไปๆ ฉันสมัครเดี๋ยวนี้แหละ

รายการวาไรตี้คงไม่มีหลุมพรางแบบภาพวาบหวิวพวกนั้นหรอกใช่ไหม

หลังจากสวี่เจาเจาตอบตกลงไปแล้ว ในใจก็ยังกระสับกระส่ายอยู่ดี ถึงอย่างไรก็เป็นรายการหาคู่ ต่อให้เธอไม่แตะเนื้อต้องตัวแขกรับเชิญชายตลอดรายการ ถ้ากู้ชิงเหยียนหึงขึ้นมาอีกจะทำยังไงล่ะ

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เปิดหน้าต่างแชตกับ “หมูน้อย” ขึ้นมา

ซวีซวี: อยากไปออกรายการหาคู่อันหนึ่ง แบบที่ไม่มีการแตะเนื้อต้องตัวแขกรับเชิญชายตลอดทั้งรายการเลย จะได้ไหมคะ

ซวีซวี: [กระตุกชายเสื้อ.jpg]

จนกระทั่งสวี่เจาเจาเริ่มง่วงงุน ก็นึกว่าจะไม่ได้รับข้อความตอบกลับจากกู้ชิงเหยียนแล้ว

หมูน้อย: ได้สิ

หมูน้อย: ความจริงจะแตะเนื้อต้องตัวบ้างก็ได้นะ

สวี่เจาเจาเห็นประโยคหลังของเขา ในหัวก็ผุดเครื่องหมายคำถามขึ้นมาเป็นพรวน

แต่เปลือกตาหนักอึ้งใกล้จะปิดเต็มที เธอจึงคิดเอาเองว่ากู้ชิงเหยียนคงหมายถึงการมีปฏิสัมพันธ์ทั่วๆ ไป

เธอโยนมือถือไว้บนหัวเตียง แล้วมุดเข้าใต้ผ้าห่มหลับไป

…

【วันที่สอง】

สวี่เจาเจาตื่นขึ้นมาเพราะเสียงดังเอะอะในห้องนั่งเล่น

เธอขยี้ตาอันงัวเงีย เดินออกจากห้องนอน หมายจะดูว่าใครมารบกวนการนอนหลับฝันหวานตั้งแต่เช้าตรู่

“คุณออกไปเลยนะ! ผมทำอาหารเช้าให้แม่เองได้”

ผ่านไปไม่นาน ก็มีอีกเสียงดังลอยมา “คุณชายใหญ่อย่างคุณจะไปทำอาหารเป็นได้ยังไง อย่ามาทำของกินเสียของเลยดีกว่า”

?

เสียงนี้เหมือนจะเป็นเสียงลูกชายของเธอนี่นา สวี่เจาเจาสร่างง่วงเป็นปลิดทิ้งทันที

เธอรีบวิ่งไปที่ห้องครัว เห็นพ่อบ้านกับพี่เลี้ยงยืนอยู่ข้างนอก กำลังมองเข้าไปข้างในด้วยสีหน้ากระวนกระวาย

กู้ชิงเหยียนกับกู้อวี้หลิน คนหนึ่งตัวสูงคนหนึ่งตัวเตี้ย กำลังยืนประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

กู้ชิงเหยียนสวมชุดลำลองอยู่บ้าน บนตัวยังผูกผ้ากันเปื้อนไว้ เขายืนกอดอก สายตามองกู้อวี้หลินอย่างไร้อารมณ์

กู้อวี้หลินแย่งตะหลิวของเขาไปพลางจ้องตากลับอย่างไม่ยอมแพ้

“ปกติผมเป็นคนทำอาหารเช้าให้แม่ตลอด คุณออกไปเลยนะ!”

ดวงตาดอกท้อของกู้อวี้หลินฉายแววขุ่นเคือง

“ฉันย้ายเข้ามาแล้ว นายก็ไม่ต้องทำ”

พูดจบ กู้ชิงเหยียนก็คิดจะแย่งตะหลิวคืน แต่กลับถูกกู้อวี้หลินยื้อเอาไว้แน่น

คนหนึ่งไม่ยอมปล่อย อีกคนก็ไม่ยอมคลายมือ ตะหลิวต้องแบกรับสิ่งที่มันไม่ควรต้องแบกรับแท้ๆ

ว่าแล้วเชียว เรื่องที่สวี่เจาเจาเป็นกังวลที่สุดก็เกิดขึ้นจนได้

เธอไปทำบุญด้วยอะไรมาเนี่ย

ถึงได้มาเห็นเด็กอัจฉริยะกับราชาจอเงินสามมงกุฎแย่งกันทำอาหารเช้าให้เธอแบบนี้

“ออกไปเลย ออกไปทั้งคู่นั่นแหละ”

สวี่เจาเจาเดินเข้ามาในครัว ทั้งสองคนต่างผ่อนแรงลงพร้อมกัน เธอจึงคว้าตะหลิวมาได้อย่างง่ายดาย

“วันนี้ฉันจะทำอาหารเช้าเอง ห้ามใครแย่งทั้งนั้น”

ทำเหมือนมีใครทำอาหารไม่เป็นงั้นแหละ! ลงมือทำเอง อิ่มท้องสมบูรณ์พร้อมที่สุด!

บรรยากาศนิ่งเงียบไปสามวินาที

“ฮึ!”

กู้อวี้หลินแค่นเสียงทีหนึ่ง แล้ววิ่งออกจากห้องครัวไป

สวี่เจาเจาหันกลับมา เดิมทีตั้งใจจะแกะผ้ากันเปื้อนบนตัวกู้ชิงเหยียนมาใส่เอง แต่กลับถูกฝ่ามือใหญ่ของเขากุมมือเอาไว้

เขาแย่งตะหลิวจากมือเธอไปอย่างง่ายดาย ซ้ำยังลูบหัวเธอเบาๆ

“เอาตะหลิวมาให้ผมเถอะ ไปนั่งรอข้างนอกนะ”

สวี่เจาเจารู้ดีแก่ใจว่าคงแย่งตะหลิวน่าสงสารอันนั้นกลับมาไม่ได้แล้ว และก็ไม่กล้าออกไปด้วย เดี๋ยวปลาน้อยจะจับได้ว่ากู้ชิงเหยียนเป็นคนทำ

เธอจึงยืนอยู่ข้างๆ กู้ชิงเหยียน เตรียมดูเขาทำอาหาร

กู้ชิงเหยียนเดาเจตนาของเธอออก จึงจับมือขวาของเธอขึ้นมา แล้วสวมประคำของตัวเองเข้าที่ข้อมือเธอ

“ทำอาหารอยู่น่ะ เจาเจาช่วยผมเก็บไว้หน่อยสิ”