บทที่ 70 ทำความคุ้นเคยกับ… ร่างกายของอีกฝ่ายเหรอ?

ทุกคนหันมองตามเสียงผู้ชายคนนี้ไปทางด้านหลัง

ฟู่เฉิงเจ๋อก้าวเดินอย่างมั่นคงผ่านทางเดินที่ทีมงานแหวกไว้ให้ และปรากฏตัวขึ้นหน้ากล้อง

“ทำไมหยุดกันหมดล่ะครับ วันนี้ไม่ใช่วันถ่ายทำเหรอ”

เขาเอ่ยถามอย่างสงสัย โดยที่น้ำเสียงถูกไลฟ์สดออกไปทุกคำพูด

【เชี่ย ให้ตายฉันก็ไม่เชื่อ จะได้เห็นหน้าคุณโมเสกจริงดิ】

【นี่มันความเข้าใจผิดที่ยอดเยี่ยมชะมัด คุณโมเสกมาคุมงานเองเลยเหรอเนี่ย】

【โอ้โห แขกคนสำคัญนี่นา แล้วหน้าจะกลายเป็นโมเสกตอนไหน ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะได้เห็นฉินเยว่หลิงยืนคู่กับก้อนโมเสกแล้วเนี่ย [ตั้งตารอ][ตั้งตารอ]】

【ดูเหมือนคุณโมเสกจะปลดแบนให้ตัวเองแล้ว ต่อไปคงไม่ได้เห็นหน้าโมเสกอีกแล้ว วัยรุ่นของฉันจบสิ้นกันพอดี [ร้องไห้]】

…

แม้ฟู่เฉิงเจ๋อจะถามทุกคนในบริเวณนั้น แต่สายตากลับจ้องตรงไปที่สวี่เจาเจาอย่างเจาะจง

ทันทีที่สวี่เจาเจารู้สึกถึงสายตาของเขาและคิดจะเงยหน้าขึ้น กู้ชิงเหยียนก็เร็วกว่าเธอไปก้าวหนึ่ง เขาขยับมาบังอยู่ตรงหน้า ปิดกั้นสายตาของเธอจนมิดชิด

“เอ่อ… ประธานฟู่”

ผู้กำกับเองก็นึกไม่ถึงว่าจะเกิดเหตุสุดวิสัยนี้ขึ้น “พวกเรากำลังเลือกแขกรับเชิญลึกลับอยู่น่ะครับ ใครเดินเข้ามาในกล้องคนนั้นก็เป็น…”

คำพูดหลังจากนั้นผู้กำกับไม่ได้พูดต่อ

ต่อให้เป็นคนโง่ แค่เห็นกล้องหลักตัวเบ้อเริ่มตรงหน้าก็เข้าใจความหมายในคำพูดของผู้กำกับได้แล้ว

ฟู่เฉิงเจ๋อมองผู้กำกับแล้วถามว่า “ผมคือแขกรับเชิญลึกลับคนนั้นเหรอครับ”

ผู้กำกับจำต้องตอบอย่างฝืนใจ “ใช่ครับ…”

สปอนเซอร์ตัวพ่อใครจะกล้าล่วงเกินล่ะ

ขณะเดียวกันในสมองก็แล่นอย่างรวดเร็วเพื่อคิดหาทางแก้ไข

“ได้ครับ พอดีวันนี้ผมว่างอยู่พอดี”

พูดจบ เขาก็เลื่อนสายตากลับไปมองข้างหน้าอีกครั้ง “แขกรับเชิญหญิงของผมคือใครเหรอครับ”

【ไม่ไหวละ เลี่ยนจนทนไม่ไหว ทำไมถึงมีคนเลี่ยนได้ขนาดนี้นะ】

【ตาสว่างแล้วพวกเรา คำพูดบางประโยคต้องดูคนพูดจริงๆ พอกู้ชิงเหยียนพูดคือฟินตาย แต่พอคุณโมเสกพูดดันกลายเป็นคนเลี่ยนซะงั้น [เหงื่อตก][เหงื่อตก]】

【ให้ตายสิ ตกลงไปในบ่อน้ำมันชัดๆ ไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินนะ เสนียดจัญไรจงออกไป [พนมมือ][พนมมือ]】

…

“คือเทพธิดาฉินครับ”

พอได้ยินว่าฟู่เฉิงเจ๋อยินดีเข้าร่วม ผู้กำกับก็กลับมายิ้มแย้มแจ่มใสและรีบตอบรับอย่างเอาอกเอาใจ

ฟู่เฉิงเจ๋อเดินเข้าไปยืนข้างฉินเยว่หลิง

เนื่องจากฉินเยว่หลิงใส่ส้นสูง พอยืนคู่กันกลับสูงพอๆ กับฟู่เฉิงเจ๋อ ทั้งสองแทบจะอยู่ในระดับสายตาเดียวกัน

“สวัสดีครับเทพธิดาฉิน ได้ยินว่าคุณยังเป็นราชินีจอแก้วด้วย ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วครับ”

ฉินเยว่หลิงรู้จักฟู่เฉิงเจ๋ออยู่แล้วและรู้ฐานะของเขาดี

รอยยิ้มสมบูรณ์แบบปรากฏขึ้นบนใบหน้าเธออีกครั้ง เธอยื่นมือไปจับกับฟู่เฉิงเจ๋อ “สวัสดีค่ะ ความสำเร็จในแวดวงธุรกิจของคุณก็น่าชื่นชมมากเช่นกัน ยินดีมากที่ได้เป็นคู่เดตกับคุณนะคะ”

【จบกัน รายการนี้ทำฉันกระอักกระอ่วนจนตัวเกร็งไปหมดแล้ว ช่วยด้วยพวกเรา】

【คิดไว้แล้วว่าต้องเดดแอร์ แต่ไม่คิดว่าจะเดดแอร์ขนาดนี้ คำเยินยอกันเองในวงการทำเอาฉันอายจนนิ้วเท้าเกร็งทะลุพื้นแล้วมั้ง [เหงื่อตก][เหงื่อตก]】

【สาวบ้านนาสุดเชยกับประธานไซส์มินิ พี่น้องทั้งหลายฉันสรุปได้เป๊ะไหมล่ะ [หัวเราะตาหยี]】

…

“แขกรับเชิญของเราแนะนำตัวครบทุกคนแล้วครับ”

ผู้กำกับลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ขอเชิญแขกรับเชิญทุกท่านย้ายเข้าไปด้านในตัวบ้านครับ”

เดิมทีสวี่เจาเจาคิดว่ากู้อวี้หลินจะได้ขึ้นเวทีพร้อมกับเธอ ทว่าตอนอยู่ในห้องพักกลับได้รับแจ้งว่ากิจกรรมช่วงแรกค่อนข้างจะ…

ไม่เหมาะกับเด็ก

จึงจัดให้พวกเด็กๆ ออกมาหลังจากช่วงที่สองเป็นต้นไป

เมื่อเข้ามาในวิลล่าชานเมืองตะวันตก ทุกคนถึงได้หุบร่มในมือลง ฉินเยว่หลิงจึงดูไม่แปลกแยกเท่าไรแล้ว

แต่ถึงแม้จะเข้ามาในร่ม ทุกคนก็ยังนั่งลงไม่ได้

สวี่เจาเจากวาดสายตามองสภาพแวดล้อมรอบห้องโถง ถึงได้เข้าใจว่าทำไมผู้กำกับถึงต้องย้ายสถานที่ไปข้างนอก เพราะข้างในต้องจัดฉากใหม่นี่เอง

โซฟายาวตัวใหญ่หลายตัวที่เคยอยู่ในห้องโถงหายไปแล้ว แทนที่ด้วยโซฟาเดี่ยวสามตัววางเรียงกัน

นี่ก็คือเหตุผลที่ไม่มีใครนั่งลง โซฟาเดี่ยวสามตัว กับคนหกคน จะนั่งยังไงล่ะ

พอนึกถึงคำพูดของทีมงานว่ากิจกรรมช่วงแรกไม่ค่อยเหมาะกับเด็ก…

ในหัวของสวี่เจาเจาพลันผุดภาพติดเรตขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ คงไม่ใช่จะให้แขกรับเชิญหญิงไปนั่งตักแขกรับเชิญชายหรอกนะ

ทีมงานรายการนี้ทำเรื่องแบบนั้นได้แน่ๆ

“ทำไมหน้าแดงล่ะ”

เสียงของกู้ชิงเหยียนดังขึ้นข้างหูของสวี่เจาเจาอย่างกะทันหัน เธอรีบหันหน้าหนี “เปล่าสักหน่อย…”

วินาทีถัดมา ฝ่ามือใหญ่ของชายหนุ่มก็แตะลงบนคางของเธอ แล้วออกแรงดึงหน้าเธอให้หันกลับมาสบตากับเขา

“ขอดูหน่อย โดนแดดเผาจนแพ้หรือเปล่า”

“ไม่ได้เป็นอะไร แค่ร้อนเกินไปต่างหาก” สวี่เจาเจาเถียงกลับด้วยความเขินปนหงุดหงิด

กู้ชิงเหยียนไม่ฟังเธอ เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้เพื่อพินิจดูอย่างละเอียด ใกล้เสียจนสวี่เจาเจาสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา…

ให้ตายสิ ไม่ใช่ว่าแกล้งทำเป็นไม่สนิทกันหรอกเหรอ เจ้าหมานี่กำลังทำอะไรอยู่เนี่ย

พอกำลังจะออกแรงผลักกู้ชิงเหยียนออกไป เขาก็ปล่อยมือก่อนก้าวหนึ่ง “ไม่เป็นไรแล้ว”

บทสนทนาและการมีปฏิสัมพันธ์ของทั้งสองถูกกล้องไลฟ์สดจับภาพไว้ได้ทั้งหมด

【อาการหน้าแดงแบบนี้ฉันคุ้นมาก ตอนฉันแอบมุดผ้าห่มดูเรื่องอย่างว่าก็หน้าแดงแบบนี้แหละ…】

【ตรวจดูอาการต้องยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขนาดนั้นเลยเหรอ มีผู้เชี่ยวชาญมาช่วยวิเคราะห์ทีได้ไหม [ครุ่นคิด]】

【แค่แสดงความห่วงใยตามมารยาทเท่านั้นแหละ ทุกคนอย่าตีความเกินจริงไปหน่อยเลย เรื่องแหวนก็ด้วย เรื่องดูหน้าก็ด้วย อย่าอ่อนไหวกันเกินไปนักสิ】

【กู้ชิงเหยียน: ก็ตรวจดูว่าในใจของพี่เจาเจามีผมอยู่หรือเปล่ายังไงล่ะครับ~ [เขินอาย][เขินอาย]】

…

โชคดีที่อาการหน้าแดงของสวี่เจาเจาอยู่ได้ไม่นาน

หลังจากผู้กำกับเปิดดูบทเสร็จ เขาก็นั่งลงหลังกล้อง ปล่อยให้ทุกมุมกล้องจับไปที่แขกรับเชิญ

“เอาล่ะครับ ตอนนี้เรามาเข้าสู่ช่วงแรกกัน ทำความรู้จักกันและกัน แขกรับเชิญทั้งสามคู่ที่มาร่วมรายการของเรา ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยคุ้นเคยกันเท่าไร แน่นอนว่าต้องทำความรู้จักกันก่อน”

ผู้กำกับหยิบโทรโข่งขึ้นมาพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“เรื่องจิตใจเอาไว้ค่อยๆ ทำความรู้จักกันทีหลังได้ เวลาในรายการมีจำกัด เรามาทำความรู้จักกันแบบตรงไปตรงมาและเข้าถึงตัวกันเลยดีกว่า ทำความรู้จักกับร่างกายของอีกฝ่ายครับ”

ทำความรู้จัก… ร่างกายของอีกฝ่ายเนี่ยนะ

【รสนิยมแบบนี้ฉันชอบดู ทีมงานรายการอย่ามาเล่นกั๊กเชียวนะ [ตาหวาน][ตาหวาน]】

【ฉันก็ไม่สนิท ฉันก็ไม่สนิท ฉันก็อยากทำความรู้จักด้วย แงๆ】

【ทำความรู้จักยังไงล่ะ ให้หนุ่มหล่อสาวสวยไปจัดกันสักรอบเลยไหม จะได้หายเกร็งกันไปเลย [หัวเราะตาหยี]】

【เชี่ย ช่วงแรกก็เล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ】

…

ตอนที่สวี่เจาเจารับริบบิ้นสีแดงที่ทีมงานแจกมา ในใจก็เกิดความตื่นตระหนก

ต้องให้เธอปิดตาด้วยเหรอเนี่ย

แต่สวี่เจาเจาทายถูกแค่ครึ่งเดียว…

“ขอเชิญแขกรับเชิญฝ่ายชายนั่งลงบนโซฟาด้านหลังครับ แล้วให้แขกรับเชิญฝ่ายหญิงช่วยผูกปิดตาพวกเขา”

ผู้กำกับออกคำสั่ง

คนที่ต้องถูกปิดตาคือแขกรับเชิญฝ่ายชาย ไม่ใช่ฝ่ายหญิง

มิน่าล่ะถึงเป็นโซฟาเดี่ยว

ทั้งสามคนไม่ได้อิดออด เดินไปนั่งลงที่โซฟา

สวี่เจาเจาถือริบบิ้นสีแดงยืนอยู่ตรงหน้ากู้ชิงเหยียน หากมองดูดีๆ จะเห็นว่าริบบิ้นเส้นนั้นกำลังสั่นระริก

“เจาเจา ไม่ต้องกลัว”

ดวงตาของเขาจ้องมองสวี่เจาเจา ราวกับกำลังปลอบประโลม “ผูกปิดตาผมเถอะ”