บทที่ 69 เขานี่โดนสวมหมวกเขียวจนฉันใจคอไม่ดีเลยนะ!

กล้องอยู่ตรงหน้าสวี่เจาเจาพอดี ตากล้องตาไวเป็นพิเศษ รีบซูมภาพโคลสอัปไปยังกระดาษในมือของเธอทันควัน

“รายงานผลการตรวจพิสูจน์ความสัมพันธ์ทางสายเลือด โรงพยาบาลประชาชนเมืองหลวง”

ด้านล่างระบุชื่อคนสองคน คนหนึ่งคือสวี่เจาเจา อีกคนคือซ่งจิ่นสือ

สวี่เจาเจามองข้ามศัพท์เฉพาะทางยาวพรืดไป สายตาพุ่งตรงไปยังค่าความน่าจะเป็นด้านล่างสุด 99.99%

【ฉันขำจนจะตายแล้ว ใครเขาพกใบตรวจดีเอ็นเอมารายการหาคู่กันวะเนี่ย!】

【เรื่องไหนที่คิดว่าพิลึกแล้ว เบื้องหลังต้องมีเรื่องที่พิลึกยิ่งกว่าซ่อนอยู่แน่ๆ!】

【??? เชี่ย ซ่งจิ่นสือกับสวี่เจาเจาเป็นพี่น้องแท้ๆ กันเหรอ?! ทำไมคนละแซ่ล่ะ…】

【รายงานของโรงพยาบาลประชาชนเมืองหลวงแทบไม่มีทางปลอม ซ่งจิ่นสือกับสวี่เจาเจาเป็นพี่น้องแท้ๆ กันจริงด้วย! (ตาสวยเหมือนกันเป๊ะขนาดนี้ บอกว่าไม่ใช่ก็ไม่เชื่อแล้ว!)】

【ขำอะ จำได้ว่าใครเคยปล่อยข่าวลือว่าสองคนนี้กุ๊กกิ๊กกันนะ เขาเป็นพี่น้องแท้ๆ ย่ะ!】

…

สวี่เจาเจา: จู่ๆ น้องชายแท้ๆ ก็หล่นลงมาจากฟ้าเฉย

คำว่า “อีกแล้ว” ในประโยคของซ่งจิ่นสือนี่มันช่างเข้าถึงจิตวิญญาณจริงๆ

หรือว่าร่างเดิมจะลืมน้องชายแท้ๆ คนนี้บ่อยๆ กันนะ?

“ดูเสร็จยัง”

ซ่งจิ่นสือยื่นมือมาตรงหน้าสวี่เจาเจา “ดูเสร็จแล้วก็คืนผมมา คราวหน้าพี่ลืมผมขึ้นมาอีกจะได้มีหลักฐาน”

สวี่เจาเจาพูดไม่ออก ได้แต่พับกระดาษยับยู่ยี่ในมือให้เรียบร้อย แล้วส่งคืนให้ซ่งจิ่นสือ

ในนิยายไม่ได้บอกเล่าปูมหลังครอบครัวของร่างเดิมไว้เลย เธอทะลุมิติมาตั้งนานก็ไม่มีใครมาตามหา ไม่นึกเลยว่า “น้องชายแท้ๆ” คนนี้จะโผล่พรวดมาแบบนี้

“พี่ มาคู่กับผมได้ไหม”

ซ่งจิ่นสือช่างไม่กลัวตายเอาเสียเลย เขาเบียดเข้าไปยังตำแหน่งของกู้ชิงเหยียนอีกนิด แทบจะดันอีกฝ่ายตกร่มอยู่รอมร่อ

【สนับสนุนๆ! ยกราชาจอเงินกู้ให้หลิงหลิงไปเถอะ! ถ้าได้ทีมงานช่วยพายเรืออีกนิด สองคนนี้อาจจะลงเอยกันก็ได้นะ!】

【เอ่อ พี่น้องจับคู่กันในรายการหาคู่ นี่ไม่ได้มาป่วนรายการแน่นะ?】

【ทุกคนรีบดูเร็ว! สีหน้ากู้ชิงเหยียนฮามาก ขำจนท้องแข็งแล้วเนี่ย…】

【อ้าวเฮ้ย รายการเพิ่งเริ่มก็เปิดศึกสองหนุ่มแย่งหนึ่งสาวให้ดูเลยเหรอ?】

…

สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของสวี่เจาเจาทำงานเต็มร้อย เธอรีบขยับไปทางกู้ชิงเหยียนทันที “โทษทีนะ ฉันมีคู่เดตแล้ว ไว้คราวหน้านะ”

ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อกี้ซ่งจิ่นสือควักใบตรวจดีเอ็นเอออกมายืนยันว่าเป็นน้องชายแท้ๆ ของเธอ เกรงว่าตอนนี้รายการคงถ่ายต่อไม่ได้แล้ว

“ก็ได้ครับ”

ซ่งจิ่นสือถอนหายใจเฮือกใหญ่ คอตกเหมือนหมาตัวใหญ่ที่กำลังหงอย “พี่ชอบทิ้งผมเพื่อผู้ชายสารพัดคนเสมอเลย”

หืม?

ผู้ชายสารพัดคน?

คำพูดนี้อันตรายสุดๆ!

【ผู้ชายสารพัดคน!! พี่สาวทั้งหลาย ครั้งนี้ฉันจับประเด็นเด็ดได้แล้ว!!】

【ต้องยกให้สวี่เจาเจาจริงๆ ความสามารถอาจไม่ได้เรื่อง แต่มีลูกเล่นเพียบ】

【ชีวิตของพี่เจาเจานี่มันฝันชัดๆ นอกจากมีลูกชายหล่อขั้นเทพแล้ว ยังมีผู้ชายล้อมหน้าล้อมหลังอีกเพียบ [ร้องไห้][ร้องไห้]】

【สวี่เจาเจาไม่กลัวติดโรคบ้างเหรอ…】

…

“ฉันเปล่า ไม่ใช่อย่างนั้นนะ นายอย่ามาพูดซี้ซั้ว”

สวี่เจาเจารีบปฏิเสธเป็นพัลวัน พลางถลึงตาใส่เขา “รีบไปหาคู่เดตของนายโน่นเลย ถ่ายรายการให้มันดีๆ อย่ามาพูดจาเรื่อยเปื่อย”

【พี่เจาทำเหมือนพวกเราเป็นคนนอกไปได้! ฉันอยากฟังนะ! เล่าละเอียดกว่านี้หน่อยสิ ขอร้องละ [ไหว้]】

【จะไปหาป๋าแบบคนเบื้องหลังสวี่เจาเจาได้จากที่ไหนเนี่ย น่าสงสารจริงๆ โดนสวมเขาจนฉันใจคอไม่ดีแทนแล้ว!】

…

“ทีมผู้กำกับไม่ได้จัดแขกรับเชิญหญิงไว้ให้ผม บอกให้ผมเลือกเองครับ”

ว่าพลางซ่งจิ่นสือก็หันไป สายตากวาดมองสลับระหว่างเซี่ยไหวกับฉินเยว่หลิง ราวกับกำลังลังเลใจจริงๆ ว่าจะเลือกใครดี

คิดอยู่ไม่ถึงสองวินาที ซ่งจิ่นสือก็ก้าวเท้าเดินตรงไปหาเซี่ยไหว แล้วหยุดยืนอยู่ข้างกายเธอ

“ผมเลือกพี่สาวคนนี้แล้วกันครับ”

เซี่ยไหวกลอกตาเล็กน้อย ชำเลืองมองเขาพลางเลิกคิ้วขึ้น

“พอจะบอกเหตุผลที่เลือกคุณเซี่ยได้ไหมครับ” ผู้กำกับถามยิ้มๆ

“แดดแรงขนาดนี้ ใครจะอยากยืนตากแดดล่ะครับ”

ซ่งจิ่นสือล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกง ก้มมองสบตากับเซี่ยไหว “พี่สาวที่ยอมกางร่มให้แบบนี้ ใครจะไม่ชอบบ้างล่ะครับ”

เซี่ยไหวไม่สนใจคำพูดกำกวมชวนคิดลึกของเขา เธอเบือนสายตากลับมานิ่งๆ ยอมให้ซ่งจิ่นสือมายืนเบียดใต้ร่มคันเดียวกันแต่โดยดี

คนที่ไม่มีร่มจึงเหลือเพียงฉินเยว่หลิงคนเดียว

【ซ่งจิ่นสือบอก สเปกคู่ครองของผมคือ ขอแค่อย่าให้ผมต้องตากแดดเป็นพอ】

【ไม่ใช่คนประเภทเดียวกันคงไม่อยู่บ้านเดียวกันจริงๆ นั่นแหละ ดัดจริตกันทั้งบ้านจนแทบบ้า ครอบครัวแบบไหนกันถึงได้เลี้ยงดูออกมาแบบนี้เนี่ย?】

【สือสือ ฉันมีร่มนะ! ที่บ้านเปิดร้านแฟรนไชส์ขายร่มเลย!! เลือกฉันสิ!!】

【ทีมงานไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย ไม่เห็นเหรอว่าหลิงหลิงยืนตากแดดอยู่? ทำไมไม่รู้จักส่งคนไปกางร่มให้สักคัน! ถ้าหลิงหลิงเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะถล่มทีมงานให้เละเลยคอยดู!】

【ใครก็อย่ามาห้าม ฉันจะฟินจนบ้าแล้ว! พี่ไหว ในเมื่อคว้าสวี่เจาเจาไม่ได้ ก็เอาตัวน้องชายเธอมาแทนเลยสิ! สนับสนุนเต็มที่! ลุยเลย!】

【ผู้ชายคนนี้เป็นใครเนี่ย? คิดว่าตัวเองหน้าตาดีหน่อยแล้วจะเที่ยวมาเต๊าะคนอื่นไปเรื่อยเหรอ? [เอือมระอา][หมดอารมณ์]】

…

สองคู่จิ้นหน้าตาดีระดับพรีเมียมมายืนเคียงข้างกัน ชวนให้เจริญหูเจริญตาเป็นที่สุด มีเพียงฉินเยว่หลิงที่ยืนอยู่คนเดียวจนดูกระอักกระอ่วนไม่น้อย

สีหน้าอันไร้ที่ติของเธอเริ่มปรากฏรอยร้าวให้เห็นแล้ว

ในเมื่อซ่งจิ่นสือเลือกเซี่ยไหว แขกรับเชิญชายของฉินเยว่หลิงก็เหลือแค่ "คนลึกลับ" คนนั้นแล้ว

ผู้กำกับมองดูกระแสความนิยมในช่องคอมเมนต์ที่พุ่งทะยานไม่หยุด พลางเอ่ยยิ้มๆ “งั้นก็ขอให้ทั้งสองคนมีความสุขกับวันนี้นะครับ”

คนตาดีแคปภาพจังหวะนี้เอาไว้ พร้อมใส่คำบรรยายว่า: 【ใครเข้าใจฟีลนี้บ้าง ผู้กำกับเหมือนแม่เล้าในหอนางโลมเปี๊ยบเลย…】

“เอาละครับ ตอนนี้พวกเรายังขาดแขกรับเชิญชายอีกหนึ่งคน ซึ่ง ‘คนลึกลับ’ คนนี้ ทางรายการไม่ได้เชิญมาล่วงหน้านะครับ”

เพื่อดึงดูดความสนใจ ผู้กำกับยังเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง “รายการของเราชื่อ 《คู่รักไม่คุ้นเคย》 จุดเด่นหลักๆ ก็คือความไม่คุ้นเคยนี่แหละครับ ใครที่อยากเข้าร่วมรายการ คนแรกที่ก้าวออกไปหน้ากล้อง ก็คือ ‘คนลึกลับ’ ของเราในวันนี้ครับ!”

เขาพูดจบด้วยสีหน้าเบิกบาน ทว่าบรรยากาศรอบข้างกลับเงียบกริบ ไม่มีใครยอมก้าวออกไปแม้แต่คนเดียว

ทีมงานที่ยืนอยู่แถวหน้าถึงกับพร้อมใจกันถอยเปิดทางให้คนที่อยากจะออกไปด้วยซ้ำ

สีหน้าของฉินเยว่หลิงยิ่งดูย่ำแย่ลงไปอีก

ภาพที่ถ่ายทอดสดออกไปใช้กล้องมุมกว้าง ผู้ชมจึงเห็นเหตุการณ์นี้กันหมด

【? คนพวกนี้ไม่อยากจับคู่จิ้นกับเทพธิดาฉินเหรอ เผื่อจะมีสปาร์กจุดประกายรักขึ้นมาบ้างไง?】

【พวกแกไม่ไปก็ให้ฉันไปสิ!! โอกาสดีขนาดนี้แท้ๆ ยังกลัวฉินเยว่หลิงจะจับกินหรือไงกัน? [เกาหัว]】

【ถึงได้บอกไงว่าทีมงานน่ะเล่นเป็น ประหยัดค่าตัวแขกรับเชิญชายไปได้อีกเปลาะ พวกนายทุนนี่ใจดำอำมหิตที่สุดแล้วจริงๆ!!】

【แค่ฉากนี้ก็พอมองออกแล้วว่าเทพธิดาฉินของพวกเธอ มนุษยสัมพันธ์ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ในกองถ่ายคงวางก้ามหยิ่งน่าดูสินะ?】

…

สาเหตุก็ง่ายนิดเดียว

สถานที่ถ่ายทำคือวิลล่าแถบชานเมืองตะวันตก คนที่อยู่ตรงนี้ล้วนแต่เป็นทีมงานทั้งนั้น เพราะต้องรับมือกับการเลื่อนวันออกอากาศให้เร็วขึ้น ช่วงนี้ทุกคนต่างก็งานยุ่งจนหัวหมุน

อีกอย่างฉินเยว่หลิงก็ไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่ายๆ เสียด้วย…

ต่อให้เทพเซียนองค์ไหนเสด็จลงมา ก็อย่าหวังว่าจะลากคนหาเช้ากินค่ำไปทำงานล่วงเวลาได้เลย!

ระหว่างที่สถานการณ์กำลังชะงักงันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น—

“นี่กำลังทำอะไรกันอยู่เหรอ”