บทที่ 79 ความหวานละมุนแผ่ซ่าน

ฉากนี้มีผู้ชมสังเกตเห็นไม่น้อยเช่นกัน

【สายตาอยากจะเชือดใครสักคนมันปิดไม่มิดจริงๆ ไม่ไหวก็ใส่เกียร์หมาตอนนี้เลยดีไหมสือสือ】

【ที่บ้านฐานะเป็นไงเนี่ย แค่ถูกร้อยเดียวเด็กก็ดีใจจนเป็นบ้าเป็นหลัง จู่ๆ ก็สงสารเจ้าก้อนสือสือของฉันขึ้นมาเลย】

【วิธีหาเงินของคู่นี้ ต่อให้เอาไปเทียบกับรายการวาไรตี้ทั้งหมดก็ยังถือว่าพีคสุดๆ! [ตกใจ]】

【พวกแก ดูสร้อยเงินเส้นโตที่คอเขากับแบรนด์สตรีตบนตัวเขาสิ หรือจะเป็นพวกจนแต่มีสไตล์?】

…

ซ่งจิ่นสือหดมือกลับไปอย่างกร่อยๆ คอยสังเกตสีหน้าของเซี่ยไหวอย่างระมัดระวัง

พอเห็นว่าเซี่ยไหวไม่ได้ว่าอะไรต่อ ซ่งจิ่นสือก็แอบแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เธอในใจ

อุตส่าห์แบ่งปันความสุขด้วย แม่คุณคนนี้จะดุไปไหนเนี่ย!

ยังดีที่คุณชายอย่างฉันใจกว้าง ไม่ถือสาหาความกับเธอ

ซ่งจิ่นสือยื่นมือไปขยี้หัวน้องข่ายจนผมยุ่งเหยิงพอกับหัวตัวเอง ก่อนจะโบกธนบัตรสีแดงใบใหญ่นั้นไปมาตรงหน้าน้องข่าย

“พี่เก่งไหมล่ะ”

น้องข่ายคว้าธนบัตรใบใหญ่ไป พลางกระโดดโลดเต้นดีใจ “พี่เก่งที่สุดในสามโลกเลย!”

“ไป หาอะไรกินกัน” ซ่งจิ่นสือพลอยอารมณ์ดีตามไปด้วย

เงิน 100 หยวนคงคิดจะกินมื้อหรูไม่ได้ ทั้งสามคนจึงเดินเข้าไปในร้านชานมไข่มุก

สั่งชานมสี่แก้วกับเค้กครีมชิ้นเล็กหนึ่งชิ้น เงินทอนเหลือ 10 หยวนพอดีก็ส่งคืนให้น้องข่าย

ส่วนแก้วที่เกินมาก็ยกให้ตากล้องที่ตามถ่ายอย่างไม่ต้องสงสัย

“อร่อยจัง อร่อยมาก…”

น้องข่ายประคองชานมด้วยสองมือแล้วดูดกินอย่างเอร็ดอร่อย

【กลุ่มอื่นยังรู้จักซื้อเลี้ยงพี่ตากล้องบ้าง ไม่เทียบก็ไม่เห็นจริงๆ】

【คนข้างบนประสาทปะ การเลี้ยงของกินพี่ตากล้องไม่ใช่หน้าที่สักหน่อย อย่ามาใช้ศีลธรรมบีบคั้นหลิงหลิงนะ!】

【เขามีติดกระเป๋าอยู่แค่ร้อยเดียวยังรู้จักนึกถึงพี่ตากล้อง บางกลุ่มไปขอเงินแฟนคลับมาตั้งหลายร้อยแล้วยังกินฟรี ชักจะยังไงๆ อยู่นะ】

【พวกเราต้องเอาศีลธรรมไปบีบคั้นเธอด้วยเหรอ ตัวเธอไม่มีศีลธรรมอยู่แล้วต่างหาก กลับมาทั้งทีไม่ยอมตั้งใจแสดงละคร เอาแต่วิ่งหาเงินในรายการวาไรตี้มันหมายความว่าไง ยอมใจ】

…

“ตัดเค้ก ตัดเค้กกันเถอะ”

แม้เค้กชิ้นเล็กจะใหญ่แค่ฝ่ามือเท่านั้น

ซ่งจิ่นสือถือมีดพลาสติกตัดเค้กอย่างตั้งอกตั้งใจ แบ่งออกเป็นสี่ชิ้นพอดีเป๊ะ แล้ววางลงในจานกระดาษสี่ใบ

ตอนยื่นให้เซี่ยไหว ซ่งจิ่นสือก็ “เผลอ” เอียงจานเล็กน้อย ทำให้ครีมสีขาวเนียนป้ายโดนปลายนิ้วของเธอ

“อุ๊ย”

ซ่งจิ่นสืออุทานเสียงหลง “ขอโทษทีนะ เลอะมือพี่จนได้”

แต่น้ำเสียงที่พูดนั้นไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย

เห็นชัดๆ ว่าเอาเรื่องส่วนตัวมาแกล้งเอาคืน

【พี่เซี่ยทนได้ยังไงเนี่ย! ซัดมันเลย ต่อยหน้าสักหมัดแรงๆ!】

คอมเมนต์บนจอตรงกับอารมณ์ของเซี่ยไหวตอนนี้เป๊ะ อยากจะต่อยเขาสักหมัดจริงๆ

เธอโมโหจนหัวเราะออกมา

เซี่ยไหวจ้องครีมบนปลายนิ้วตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วป้ายลงบนใบหน้าของซ่งจิ่นสืออย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ไม่เหลือไว้เลยแม้แต่นิดเดียว

“หา?”

ซ่งจิ่นสือเอนตัวไปข้างหลังโดยสัญชาตญาณ เกือบจะก้นกระแทกพื้น โชคดีที่คว้ากำแพงไว้ได้ทันเวลา

ครีมก้อนเล็กๆ นั่น พอเขาเอี้ยวหลบ ก็เลยป้ายไปโดนมุมปากของเขาพอดี…

เขาแลบลิ้นเลียมุมปาก

พอรู้ตัวว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรลงไป ซ่งจิ่นสือก็แข็งทื่ออยู่กับที่

รสหวานจางๆ แผ่ซ่านในปากของเขา

เซี่ยไหวหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าพลางเช็ดมือ ดวงตาเรียวรีคู่งามมองซ่งจิ่นสืออย่างกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

“รสชาติเป็นยังไงบ้าง”

ไม่รอให้ซ่งจิ่นสือตอบ เซี่ยไหวก็พูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค “ดูเหมือนเมื่อกี้เข้าห้องน้ำแล้วฉันลืมล้างมือนะ”

ซ่งจิ่นสือ: …

แม้จะรู้ว่าเซี่ยไหวไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำ แต่ซ่งจิ่นสือก็ยังรู้สึกพะอืดพะอมตามสัญชาตญาณ

เขาก้าวยาวๆ พุ่งพรวดเข้าไปในห้องน้ำทันที

ช่องคอมเมนต์ถูกสแปมด้วย 【5555】 เป็นพรืด

กล่องข้อความที่จำกัดจำนวนตัวอักษร บรรจุเสียงหัวเราะของผู้ชมแทบไม่ไหวแล้ว

เดิมทีฝั่งของซ่งจิ่นสือกับเซี่ยไหวค่อนข้างเรียบๆ มาตลอด คะแนนโหวตเลยรั้งท้ายและเพิ่มขึ้นอย่างเชื่องช้า

แต่พอเขาวิ่งเตลิดไปแบบนี้ คะแนนโหวตของกลุ่มพวกเขาก็พุ่งพรวดตามไปด้วยอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ไล่ตามกลุ่มของฉินเยว่หลิงที่คะแนนหยุดนิ่งไปแล้วได้ทัน

พอนึกขึ้นได้ ซ่งจิ่นสือก็เดินกลับมา เขามองอาหารตรงหน้าแล้วแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

โชคดีที่เมื่อกี้ดื่มชานมไปแค่ไม่กี่อึก ไม่อย่างนั้นคงได้อ้วกออกมาหมดแน่

เสียดายของจริงๆ

หลังจากกินของในร้านชานมเสร็จแล้ว น้องข่ายเดินออกมาก็เห็นตู้ขายลอตเตอรี่อัตโนมัติตู้นั้นอีกครั้ง

ในมือขยำแบงก์ 10 หยวนใบนั้นไว้ ดวงตาเป็นประกายวิบวับ

“พี่สือสือ ผมก็อยากซื้อลอตเตอรี่เหมือนกัน!” น้องข่ายดึงชายเสื้อของซ่งจิ่นสือ

ซ่งจิ่นสือทำสีหน้าจริงจัง “ไม่ได้ เด็กๆ ต้องอยู่ห่างจากการพนัน ไม่อย่างนั้นจะโดนซัดเอานะ”

“ใครจะซัดผมเหรอ”

น้องข่ายกะพริบตาปริบๆ สงสัยจริงๆ

ซ่งจิ่นสือส่งสัญญาณให้น้องข่ายหันไปมองเซี่ยไหว ก่อนจะแกล้งกดเสียงต่ำลงแล้วพูดว่า “คนแบบเธออีกตั้งเยอะตั้งแยะไงล่ะ”

เป็นไปตามคาด พอน้องข่ายได้ยิน ร่างเล็กๆ ก็สั่นเทิ้ม รีบยัดแบงก์ 10 หยวนกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อตัวจิ๋วของตัวเองทันที

“ไม่ซื้อแล้ว ไม่ซื้ออีกแล้ว”

น้าไหวไหวคนเดียวยังเอาชนะไม่ได้เลย ถ้ามีอีกตั้งเยอะตั้งแยะ น้องข่ายคงโดนแบนแต๊ดแต๋แน่!

เมื่อเวลาล่วงเลยไป แขกรับเชิญทั้งสามกลุ่มก็เริ่มออกเดินทางกลับ

ยามพลบค่ำ แขกรับเชิญทั้งสามกลุ่มก็กลับมาถึงวิลล่าชานเมืองตะวันตก

ฉากในห้องโถงใหญ่เปลี่ยนไปอีกครั้ง ผู้กำกับขนโซฟากับโต๊ะกาแฟพวกนั้นกลับมา เพื่อให้แขกรับเชิญทุกคนมีที่นั่ง

กลุ่มของฟู่เฉิงเจ๋อกลับมาถึงเป็นกลุ่มแรก ถงถงดึงผมตุ๊กตาบาร์บี้ในมือเล่นอย่างเบื่อหน่าย ดูเหมือนจะไม่ค่อยร่าเริงเท่าไร

ฉินเยว่หลิงกับฟู่เฉิงเจ๋อรินน้ำเปล่ามาสองแก้ว นั่งคุยผลัดกันอวยกันไปมาเรื่องการงานแบบแกนๆ แก้เก้อ

【นี่น่ะเหรอฝีมือของราชินีจอแก้วแห่งวงการบันเทิง อึดอัดจะตายอยู่แล้ว ช่วยด้วย】

【เลิกอวยกันเองได้แล้ว ผลงานของพวกเธอสองคนรวมกันยังเทียบกู้ชิงเหยียนคนเดียวไม่ได้เลย กล้าดียังไงเนี่ย [พูดไม่ออก]】

【หันไปสนใจถงถงที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องหน่อยเถอะ เอาจริง ฉันแวะเข้ามาดูเด็กทั้งสามคนเฉยๆ ไม่ได้อยากรู้เลยว่าพวกคุณจะเก่งมาจากไหน [พนมมือ]】

…

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะคุยต่อไม่ไหวเพราะความกระอักกระอ่วน ในที่สุดหน้าประตูวิลล่าก็มีเสียงดังแว่วเข้ามา

ปลาน้อยกับน้องข่ายเดินคุยพลางหัวเราะเข้ามาเป็นคู่แรก อันที่จริงมีแค่น้องข่ายที่พูดไปทำท่าทางประกอบไปด้วย ส่วนปลาน้อยทำหน้าที่รับฟัง

ด้านหลังตามมาด้วยแขกรับเชิญอีกสองกลุ่ม พูดคุยกันเป็นระยะๆ

พอได้ยินเสียงของทั้งสองคน ในที่สุดถงถงก็เลิกสนใจตุ๊กตาบาร์บี้ในมือ เธอวิ่งพรวดเดียวมาหยุดอยู่ข้างพวกเขาทันที

“พี่ปลาน้อย พี่น้องข่าย กลับมาแล้วเหรอคะ!”

แววตาเป็นประกายคู่นั้นของถงถงเปี่ยมล้นไปด้วยความดีใจ

เด็กทั้งสามคนขยับไปนั่งล้อมวงบนพรมตรงกลางอย่างรู้กัน ตรงนี้มักเป็นมุมทำข้อตกลงลับๆ ของพวกเขาเสมอ

กู้อวี้หลินล้วงของในกระเป๋าเสื้อตัวเองออกมาเป็นคนแรก แล้วยื่นให้ถงถง

“ถงถง ให้เธอ”

ของถูกใส่ไว้ในถุงกระดาษใบเล็ก มองไม่เห็นข้างใน แต่ไม่นานกู้อวี้หลินก็เฉลยคำตอบ

“นี่ฮะเก๋า รีบกินตอนร้อนๆ นะ”

น้องข่ายก็ไม่ยอมน้อยหน้า ล้วงถุงซิปล็อกออกมาจากกระเป๋าเสื้อบ้าง “ถงถง พี่ก็เอาของมาให้เธอเหมือนกัน!”

ถุงซิปล็อกเป็นแบบใส มองเห็นเงาของสตรอว์เบอร์รีได้รางๆ

“นี่เป็นสตรอว์เบอร์รีบนเค้กสตรอว์เบอร์รีเลยนะ พี่ตัดใจกินไม่ลงจริงๆ ถงถงช่วยกินแทนพี่หน่อยสิ”

สำหรับเด็กๆ แล้ว เรื่องแค่นี้ไม่เคยเก็บมาคิดเล็กคิดน้อยเลยสักนิด

รอยยิ้มกว้างผลิบานบนใบหน้าของถงถง เธอขอบคุณด้วยน้ำเสียงหวานใส “ขอบคุณค่ะพี่ปลาน้อย พี่น้องข่าย!”

【ว้าว นี่มันรายการหาคู่ที่ไหนกัน รายการเลี้ยงลูกชัดๆ ไม่รับฟังความเห็นต่างทั้งนั้น!!】

【ก่อนเข้ามาดูคิดในใจ: ก็แค่เด็กสามขวบคนหนึ่ง จะเก่งกาจอย่างที่ในเน็ตลือกันได้ยังไง พอได้ดู: ฉันมันน่าตีจริงๆ! ปลาน้อยที่พกเกี๊ยวกุ้งมาตกหัวใจฉันเต็มเปาเลย!】

【สวี่เจาเจา: ลูกชายฉันเอาเกี๊ยวกุ้งของโปรดฉันไปเอาใจเด็กผู้หญิง ไม่ได้ล้อเล่นนะเนี่ย [ยิ้มพิฆาต]】

…

ผู้กำกับเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพอดี เลยอดไม่ได้ที่จะยกโทรโข่งขึ้นมาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ปลาน้อย น้องข่าย ทำไมพวกเธอถึงเอาของกินมาให้ถงถงกันทั้งคู่เลยล่ะ”