บทที่ 78 เย้! ถูกรางวัลตั้งหนึ่งร้อยหยวนแน่ะ!

ครั้งนี้กู้ชิงเหยียนไม่ได้ห้ามเธอแล้ว เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาช่วยเช็ดหยดน้ำที่เกาะอยู่บนขวดโคล่าออกให้

ก่อนจะส่งโคล่าที่สะอาดเอี่ยมคืนให้สวี่เจาเจา

ฟู่

เสียงเปิดฝาดังซ่าชื่นใจอีกครั้ง

สวี่เจาเจาได้ดื่มน้ำอัดลมเพิ่มความสุขที่เฝ้ารอคอยมานาน จึงถอนหายใจออกมาอย่างฟินสุดขีด

พอดื่มโจ๊กชามนั้นหมด กู้ชิงเหยียนก็หยุดมือ

ผู้ชายตัวโตขนาดนี้ กินแค่นิดเดียวเนี่ยนะ เดี๋ยวก็ผอมตายพอดี

สวี่เจาเจาแอบบ่นอุบในใจ

ของที่เหลืออีกนิดหน่อยตากล้องก็จัดการจนเกลี้ยง การ "ออกเดต" อันแสนหวานจึงจบลงเท่านี้ ทั้งสี่คนเตรียมตัวเดินทางกลับวิลล่าชานเมืองตะวันตก

จังหวะนั้นเอง ห้องไลฟ์สดก็เด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาพอดิบพอดี: ช่องทางการโหวตจะปิดลงในอีก 20 นาที ผู้ชมที่ยังไม่ได้โหวตโปรดรีบลงคะแนน เพื่อเลือกคู่จิ้นที่ชวนฟินระดับน้ำตาลพุ่งสูงที่สุดในวันนี้กันเลย!

【ฉินเยว่หลิงกับคุณโมเสกทำอะไรกันอยู่เนี่ย ฉันล่ะหมดคำจะพูดจริงๆ】

【ทุกคนช่วยกันสนับสนุนเทพธิดาฉินเยอะๆ น้า! เหล่ากระดิ่งน้อยลุยโลด! จะให้หลิงหลิงได้ที่โหล่ไม่ได้นะ อย่าทำให้เธอผิดหวังในตัวพวกเราล่ะ!】

【พี่เซี่ยพาเด็กซนสองคนไปกินบุฟเฟต์ ฉันขำจนแทบตาย [หัวเราะทุบพื้น]】

…

กลุ่มของฉินเยว่หลิงกับฟู่เฉิงเจ๋อนั้น "ไม่มีเงิน" จริงๆ เงินไม่กี่ร้อยหยวนที่ยืมมาได้ สำหรับคนที่ใช้ชีวิตหรูหรากินดีอยู่ดีมาตลอด มันไม่พอแม้แต่จะยาไส้ด้วยซ้ำ

เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะเดินเล่นในห้างสรรพสินค้าใหญ่สักบ่าย แนะนำเสื้อผ้าสวยๆ ให้แฟนคลับดู

“แม่ฉินฉิน ถงถงหิวแล้ว”

เพิ่งจะเดินผ่านไปได้ราวสองร้าน ถงถงก็เริ่มเขย่ามือฉินเยว่หลิงประท้วง

สีหน้าของฉินเยว่หลิงชะงักแข็งค้าง

เด็กนี่วุ่นวายจริง ทำไมไม่รู้จักกินให้อิ่มก่อนค่อยมาอัดรายการนะ!

แต่ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้ม “ถงถงจ๊ะ เดี๋ยวเราเดินต่ออีกหน่อยนะ”

พอเดินผ่านไปอีกร้านหนึ่ง ถงถงก็ประท้วงหนักข้อขึ้น ฉินเยว่หลิงจนปัญญา จึงคิดจะซื้อเค้กชิ้นเล็กๆ ให้เพื่อตัดรำคาญ

“ผมจะพาพวกคุณไปกินข้าว”

ฟู่เฉิงเจ๋อที่เดินตามหลังมาตลอดเหมือนเป็นแค่ตัวประกอบ จู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้น

แต่ว่า…พวกเราไม่มีเงินนี่นา!

ฉินเยว่หลิงคิดในใจแบบนั้น แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ากล้อง เธอก็ไม่กล้าพูดเรื่องน่าอับอายแบบนั้นออกไป

หลังจากฟู่เฉิงเจ๋อพูดจบ เขาก็ไม่สนใจพวกเธอเลยแม้แต่น้อย เดินดุ่มๆ ออกไปคนเดียว ฉินเยว่หลิงจึงทำได้เพียงจูงมือถงถงเดินตามไป

เนื่องจากตากล้องถ่ายตามจากด้านหลัง ภาพที่ออกมาจึงดูเหมือนทั้งสองคนกำลังวิ่งตามฟู่เฉิงเจ๋ออย่างกระตือรือร้น

【เขามีเงินเหรอ แล้วทำไมเมื่อกี้ไม่เอาออกมาล่ะ ถ้าไม่มีเงินแล้วจะกินข้าวอะไร ฉันล่ะหมดคำจะพูดจริงๆ】

【คิดว่าตัวเองเป็นท่านประธานเผด็จการจริงๆ เหรอเนี่ย】

【ขอโทษที เมื่อกี้ฉันนึกว่าสองคนนี้มาไลฟ์ขายของซะอีก หาตะกร้าเหลืองตั้งนาน [ร้องไห้]】

…

ฟู่เฉิงเจ๋อพาทั้งสองคนเดินเข้าไปในร้านอาหารฝรั่งแห่งหนึ่ง แล้วสั่งทันทีว่า “เอาเนื้อสันในฟิเลต์มิยองสามที่ มีเดียมหนึ่งที่ มีเดียมเวลสองที่”

จังหวะนั้นฉินเยว่หลิงก็แทรกขึ้นมา “ขอโทษด้วยนะคะ ฉันก็อยากได้มีเดียมเหมือนกันค่ะ”

ฟู่เฉิงเจ๋อปรายตามองเธอแวบหนึ่ง เธอมีรอยยิ้มสุภาพประดับอยู่บนใบหน้า เขาจึงหันไปมองบริกรอีกครั้ง “งั้นก็เอาแบบมีเดียมสองที่ มีเดียมเวลหนึ่งที่”

บริกรขานรับ ไม่นานสเต๊กสามที่ก็ถูกยกมาเสิร์ฟ

โต๊ะยาวของร้านอาหารฝรั่ง ทั้งสองคนนั่งคนละฝั่ง บริกรนำเก้าอี้เด็กมาให้ ถงถงจึงนั่งคั่นตรงกลาง

สเต๊กสองจานที่เป็นระดับมีเดียมดูจะมีเลือดซึมออกมาอยู่บ้างเมื่ออยู่หน้ากล้อง แต่ทั้งสองคนกลับสีหน้าไม่เปลี่ยน กินอย่างช้าๆ ด้วยท่วงท่าสง่างาม

ส่วนจานที่มีเดียมเวลถูกยกมาวางตรงหน้าถงถง

ปกติเด็กน้อยเคยกินแต่อาหารจีน ที่ไหนจะเคยใช้มีดกับส้อม จึงได้แต่เอาส้อมอันเล็กจิ้มๆ เนื้อสเต๊ก

ตัดเนื้อไม่ออก ก็คิดจะใช้มือเล็กๆ หยิบกินเลย

แต่ถึงแม้จะสุกระดับแปดส่วน สำหรับเด็กแล้วมันก็ยังเหนียวเกินไปอยู่ดี เคี้ยวตั้งนานกว่าจะกัดขาดออกมาชิ้นเล็กๆ

ถงถงรู้สึกน้อยใจจนปล่อยโฮออกมาเสียงดัง “แง้! พี่ปลาน้อย พี่น้องข่าย…ฮือๆ”

พอได้ยินเสียงร้องไห้ของถงถง ทั้งสองคนที่กำลังจดจ่ออยู่กับการกินสเต๊กต่างก็ชะงักไป สายตามองมาที่ถงถง

ชั่วขณะนั้นคาดเดาไม่ออกว่าเด็กร้องไห้ทำไม จึงได้แต่นิ่งเฉยไม่ได้ทำอะไร

【เห็นท่าทางถงถงจัดการกับสเต๊กแล้วฉันอึดอัดแทนเลย สองคนนี้ในสมองรู้ตัวไหมว่าพกเด็กมาด้วยเนี่ย หมดคำจะพูด!】

【ครั้งก่อนที่หมดคำจะพูดก็คือครั้งที่แล้วนั่นแหละ! ถอนคะแนนโหวตคืนได้ไหมเนี่ย คู่นี้มีระดับความหวานที่ไหนกัน หลอกให้ฉันเข้ามาดูแล้วทำร้ายจิตใจกันชัดๆ!】

【ฮือๆ ถงถงผู้น่าสงสาร พอเสียใจสิ่งแรกที่นึกถึงคือปลาน้อยกับน้องข่าย แกพึ่งพาพี่ชายที่แสนอ่อนโยนสองคนนี้จริงๆ ด้วย! [ร้องไห้]】

…

สุดท้ายก็เป็นบริกรที่เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ เดินเข้ามาช่วยปลอบถงถง แล้วช่วยหั่นเนื้อสเต๊กให้เป็นชิ้นเล็กๆ พอดีคำที่เคี้ยวง่าย

เมื่อหยิบทิชชูมาช่วยเช็ดคราบน้ำตาบนหน้าถงถงจนสะอาดแล้ว ฉินเยว่หลิงถึงค่อยทำทีเป็นเข้าไปช่วยปลอบบ้าง

【ยอมใจเลย ชนชั้นนำในสังคมสองคน สู้บริกรคนเดียวไม่ได้ด้วยซ้ำ! เสียดสีเก่งจริงๆ】

【หลิงหลิงก็เข้าไปปลอบแล้วนี่ไง มารายการหาคู่นะไม่ใช่รายการเลี้ยงลูก ไม่อยากดูก็ไม่ต้องดูสิ ไปเปิดสารานุกรมการเลี้ยงเด็กดูไปเลยไป!】

【อุ๊ยตาย แฟนคลับไร้สมองบางคนเต้นใหญ่แล้วจ้า ลองดูซิว่ารายการหาคู่ของเทพธิดาเธอมีบรรยากาศสีชมพูตรงไหนบ้าง [เหยียดหยาม]】

【เอาเด็กมาด้วยเพื่อเกาะกระแสรายการเลี้ยงลูก แต่กลับจะทิ้งเด็กไว้ข้างๆ เนี่ยนะ หน้าด้านไร้ยางอายจริงๆ!】

…

พอกินเสร็จ บริกรก็นำบิลมายื่นให้ฟู่เฉิงเจ๋อ “คุณผู้ชายครับ นี่คือบิลของคุณครับ ไม่ทราบว่าจะชำระด้วยวิธีไหนดีครับ”

ฟู่เฉิงเจ๋อปรายตามองบิลอย่างเฉยชา แล้วเบนสายตามามองบริกร “คุณไม่รู้เหรอว่าผมเป็นใคร”

รอยยิ้มบนใบหน้าของบริกรชะงักค้าง “ขอโทษด้วยครับ…”

“โทรศัพท์ไปถามเจ้านายของคุณดูสิ ว่าผมมากินข้าวที่นี่จำเป็นต้องจ่ายเงินไหม”

ฟู่เฉิงเจ๋อทิ้งคำพูดนี้ไว้ แล้วพาฉินเยว่หลิงกับถงถงเดินออกไปทันที

บริกรยังคิดจะรั้งเขาไว้ แต่กลับโดนเพื่อนร่วมงานข้างๆ ดึงแขนไว้ก่อน

【[เหงื่อตก][เหงื่อตก] นึกว่าจะมีน้ำยาอะไร ที่แท้ก็กินชักดาบหน้าด้านๆ นี่เอง】

【เพิ่งเคยเห็นคนกินชักดาบได้อย่างมั่นหน้าขนาดนี้ สมกับเป็นมหาเศรษฐี ไม่เหมือนใครจริงๆ เลยนะ】

【สาวๆ ได้วิธีใหม่ในการกินฟรีแล้วนะ แต่ไม่แนะนำให้ลอง เพราะอาจจะลงเอยเหมือนก้อนโมเสกบางก้อนที่ร่วงลงกองขยะ [ยิ้มยิงฟัน]】

…

เดิมทีคะแนนโหวตของกลุ่มฉินเยว่หลิงก็พอจะขยับขึ้นบ้างเรื่อยๆ แต่ตอนนี้กลับนิ่งสนิท นานๆ ทีถึงจะมีขยับขึ้นมาสักคะแนนสองคะแนน

ต่างจากบรรยากาศอันน่าอึดอัดทางฝั่งนี้ ทางด้านเซี่ยไหวดูจะดีกว่าหน่อย

น้องข่ายล้วงเอาเงิน 10 หยวนออกมาจากกระเป๋ากางเกงตัวเล็กของตัวเอง แล้วยื่นให้ซ่งจิ่นสืออย่างจริงจังและเคร่งขรึมสุดๆ

“พี่เสี่ยวสือ ฝากความหวังไว้ที่พี่แล้วนะ!”

ซ่งจิ่นสือรับมาด้วยสีหน้าจริงจังเช่นกัน “แพ้ชนะขึ้นอยู่กับตานี้แล้ว!”

เขาหันไปสอดเงิน 10 หยวนเข้าไปในช่องรับเงินของตู้ข้างๆ ฟึ่บเดียวเงินก็หายไป แล้วตู้ก็พ่นกระดาษเคลือบฟิล์มออกมาหนึ่งแผ่น

วิธีหาเงินของกลุ่มนี้เรียบง่ายสุดๆ นั่นคือ ขูดลอตเตอรี่

หลังจากค้นตัวทั้งสามคนแล้ว ก็ขุดเงิน 10 หยวนที่น้องข่ายเก็บสะสมไว้นานแสนนานออกมาได้เพียงคนเดียว

ซ่งจิ่นสือขมวดคิ้วขูดลอตเตอรี่ พอเสร็จแล้วก็ชะงักไปสองวินาที

ก่อนจะชูสองมือขึ้นฟ้า ทำท่าแห่งชัยชนะ “เย้! ถูกรางวัลหนึ่งร้อยหยวน!”

เขาตบไหล่เซี่ยไหวข้างๆ อย่างตื่นเต้น สีหน้าภาคภูมิใจสุดขีด

“ฉันบอกแล้วไงล่ะ กล้าได้กล้าเสีย จากจักรยานก็กลายเป็นมอเตอร์ไซค์ได้!”

เซี่ยไหวกอดอก ดวงตาเย็นชาเหลือบมองไหล่ของตัวเอง จากนั้นก็ตวัดสายตามองซ่งจิ่นสืออย่างเยียบเย็น…