บทที่ 77 ความรัก ไอ้เรื่องพรรค์นี้มันไว้ใจไม่ได้

เมื่อเห็นบัตรสมาชิกที่แสนคุ้นตาในมือกู้อวี้หลิน กู้ชิงเหยียนก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นจึงเอ่ยถาม “เอามาจากไหน”

หากยอดใช้จ่ายไม่ถึงเกณฑ์ ย่อมไม่มีทางได้บัตรสมาชิกของโรงน้ำชาแห่งนี้

กู้อวี้หลินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “คุณปู่ให้มา”

คุณปู่ของเขา ก็คือพ่อของกู้ชิงเหยียนนั่นเอง

ตาแก่ที่บ้านชอบตระเวนโรงน้ำชาดังๆ ทั่วทั้งเมืองหลวงจริงนั่นแหละ คนอื่นเขาสะสมแสตมป์ แต่พ่อเขาสะสมบัตรสมาชิกโรงน้ำชา

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ

ทั้งสี่คนเดินตามพนักงานเสิร์ฟเข้าไปในห้องส่วนตัวสุดหรู

โต๊ะกลมขนาดใหญ่พิเศษ มีคนสามคนนั่งเบียดกันอยู่ฝั่งเดียว ส่วนอีกฝั่งมีเพียงตากล้องประจำตัวนั่งอยู่อย่างเดียวดาย

คนหนึ่งนั่งทางซ้ายของสวี่เจาเจา อีกคนนั่งทางขวาของสวี่เจาเจา

สวี่เจาเจาปวดหัวกับสองคนนี้เหลือเกิน

“ข้างๆ ยังมีที่ว่างตั้งเยอะแยะ…” เธอเอ่ยเสียงอ่อย

“ตรงนี้เย็นสบายดี”

“เย็นสบาย”

สองเสียงดังขึ้นพร้อมกันจากทางซ้ายและขวาของสวี่เจาเจา

สวี่เจาเจามองดูผมหน้าม้าของตากล้องที่กำลังปลิวไสวเพราะแรงลมแอร์ ส่วนมือที่ถือกล้องอยู่นั้นนิ่งสนิทไม่ไหวติง

พวกนายแน่จริงก็ลองย้ายไปนั่งฝั่งตากล้องแล้วพูดประโยคนี้อีกรอบสิ!

ยังไม่ทันที่สวี่เจาเจาจะได้พูดอะไรต่อ กู้อวี้หลินก็ยื่นเล่มเมนูข้างตัวไปตรงหน้ากู้ชิงเหยียน

“อยากกินอะไรสั่งได้ตามสบาย”

ท่าทางวางมาดเสี่ยกระเป๋าหนักสุดๆ

【คุณปู่เหรอ?? เชี่ย ป๋าของสวี่เจาเจารุ่นราวคราวเดียวกับปู่ของปลาน้อยแล้วเหรอเนี่ย】

【หรือว่าป๋าของสวี่เจาเจาจะเป็นพวกลูกคนรวยไม่เอาถ่าน? ปกติปลาน้อยเลยโตมากับคุณปู่?】

【หือ? [ตกใจ] สวี่เจาเจาเอาลงได้ยังไงเนี่ย!】

【พวกเธอเป็นอะไรกันไปหมด ไม่มีใครชมปลาน้อยของฉันเลยเหรอว่าหล่อเท่แถมป๋ามาก!】

【[ดอกไม้เหี่ยว][ดอกไม้เหี่ยว] ตัดราชาจอเงินกู้ออกไปได้เลย เขาคงไม่ไร้ความสามารถถึงขั้นต้องให้พ่อตัวเองมาช่วยเลี้ยงลูกหรอกมั้ง [อกหัก]】

…

กู้ชิงเหยียนขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับเขา สายตาของสวี่เจาเจาแทบจะสิงเข้าไปในเล่มเมนูในมือเขาอยู่แล้ว

เขาหยิบปากกาข้างๆ ขึ้นมา เปิดเมนู แล้วไล่ดูตั้งแต่รายการแรก รายการไหนที่ดวงตาของสวี่เจาเจาเป็นประกายขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขาก็จะติ๊กถูกเบาๆ ไว้ด้านข้าง

กระทั่งกวาดสายตาดูจนถึงจานสุดท้าย เขาจึงเงยหน้าขึ้นถามสวี่เจาเจา “ผมสั่งเสร็จแล้ว คุณอยากสั่งอะไรเพิ่มอีกไหม”

สวี่เจาเจารับเมนูมา พลางมองกู้ชิงเหยียนที่ติ๊กอาหารจานที่เธออยากกินไปจนหมด เธอมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ

สุดท้ายก็หยิบปากกาขึ้นมา เขียนต่อท้ายเครื่องหมายถูกตรง “ฮะเก๋ากุ้งทองคำ” ว่า +10…

“เพิ่มเสร็จแล้ว”

สวี่เจาเจายื่นให้กู้ชิงเหยียน พลางบ่นพึมพำ “โรงน้ำชานี้ไม่ได้มาตรฐานเลยแฮะ ไม่มีน้ำอัดลมเพิ่มความสุขได้ยังไงกัน”

“ถ้าคุณอยากดื่ม มันก็มี”

กู้ชิงเหยียนเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

สายตาของสวี่เจาเจาชะงักไป อย่าบอกนะว่าเขาจะออกไปซื้อให้เธอ?

เพิ่งจะอ้าปากตั้งใจจะห้ามเขา ออกไปข้างนอกตอนนี้มันอันตรายมากไม่ใช่หรือไง

วินาทีถัดมา กู้ชิงเหยียนก็ยกมือขึ้นเรียกพนักงานเสิร์ฟ ยื่นสมุดสั่งอาหารในมือไปให้ พลางสั่งเพิ่มอย่างเป็นธรรมชาติ “ช่วยเอาโค้กมาให้ผมสามกระป๋องด้วยครับ ขอบคุณครับ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของพนักงานเสิร์ฟไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เธอพยักหน้ารับเบาๆ “ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”

ความซาบซึ้งใจอันน้อยนิดในใจสวี่เจาเจาพลันมลายหายไปในพริบตา

ผ่านไปราวสองนาที น้ำอัดลมเพิ่มความสุขที่ไม่มีอยู่ในเมนูก็มาวางอยู่ตรงหน้าสวี่เจาเจา

กระป๋องหนึ่งวางตรงหน้าสวี่เจาเจา อีกกระป๋องวางตรงหน้ากู้อวี้หลิน และอีกกระป๋องหมุนโต๊ะส่งไปให้ตากล้อง

ฟู่

“คุณไม่ดื่มเหรอ”

สวี่เจาเจาเอ่ยถาม พลางบิดเปิดฝา แก๊สคาร์บอนไดออกไซด์พวยพุ่งแย่งกันออกมาจนเกิดเสียงดัง

พอคิดจะยกขึ้นดื่ม ก็โดนกู้ชิงเหยียนกดมือไว้ “กินข้าวเสร็จค่อยดื่ม มันไม่ดีต่อกระเพาะ”

สวี่เจาเจายู่ปาก จำใจปล่อยมือออกจากน้ำอัดลมเพิ่มความสุขของตัวเอง

กู้ชิงเหยียนจึงหยิบโค้กของเธอขึ้นมา ปิดฝาให้แน่นสนิท แล้ววางไว้ข้างตัวเขา

“กินข้าวอิ่มแล้วค่อยให้ดื่ม มันเย็นเกินไป”

น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ทว่าคำพูดกลับชวนให้คิดไปไกล

【รายการระดับไฮเอนด์นี่เป็นช่องทางเดียวที่ฉันได้สัมผัสสังคมชั้นสูงจริงๆ! ปลาน้อย เอาความรวยฟาดฉันให้ตายที! ฉันมันบ้านนอก ฉันชอบดู!】

【ที่แท้โรงน้ำชาหรูก็มีน้ำอัดลมด้วย ตีขลุมว่าฉันดื่มน้ำกระป๋องเดียวกับปลาน้อยแล้วนะ! [แลบลิ้น]】

【เพิ่มฮะเก๋าสิบเข่งเนี่ยนะ… ถึงฉันจะยอมรับว่าฮะเก๋าเจ้านี้อร่อยมากจริงๆ ก็เถอะ แต่สวี่เจาเจาจะกินหมดสิบเข่งเลยเหรอ?? นี่มันจงใจกินทิ้งกินขว้างเพื่อเรียกยอดชัดๆ [ยิ้มสยอง]】

【ฟินจนจะเป็นบ้าแล้ว เคยเห็นกู้ชิงเหยียนใส่ใจใครขนาดนี้ที่ไหนกัน! สองคนนี้ต้องมีซัมติงแน่ๆ!!】

【พูดไม่ออกเลย นี่มันมารยาทปกติที่คนทั่วไปพึงมีไม่ใช่เหรอ? อย่าเห็นอะไรก็โยงเข้าเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ไปหมดสิ ไอ้ความรักพรรค์นั้นน่ะพี่ชายบ้านฉันโยนทิ้งไปตั้งนานแล้ว [พนมมือ]】

…

สวี่เจาเจาเบะปาก ตัดสินใจว่าจะยอมทนให้เขาสักครั้งต่อหน้ากล้อง

รอไปอีกราวสิบนาที อาหารที่เพิ่งสั่งไปก็ทยอยยกมาเสิร์ฟ

มีทั้งขาไก่นึ่งเต้าซี่ ก๋วยเตี๋ยวหลอด โจ๊กหม้อดิน… แต่ที่กินพื้นที่ส่วนใหญ่ก็ยังคงเป็นฮะเก๋าสิบเข่งที่สวี่เจาเจาสั่งมา ซึ่งกินพื้นที่จานหมุนไปเกินครึ่ง

สวี่เจาเจาลวกถ้วยชามของตัวเอง ก่อนจะช่วยลวกถ้วยชามของคนอื่นอย่างกระตือรือร้น แถมยังหมุนชุดชามช้อนชุดหนึ่งส่งไปให้ตากล้องประจำตัวด้วย

อีกฝ่ายรู้สึกเกรงใจจนเนื้อเต้น รีบอ้าปากตั้งท่าจะปฏิเสธทันที

แค่ได้นั่งถ่ายทำก็ดีถมเถแล้ว ยังจะไปกินมื้อเย็นของคนอื่นได้ยังไงกัน?

“พี่ตากล้องอย่าปฏิเสธเลยนะคะ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงโดนด่าจมดินแน่”

สวี่เจาเจาเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

ทั้งตรงไปตรงมา และมีเหตุผลสุดๆ

พี่ตากล้องจึงรับชุดชามช้อนมาพร้อมกล่าวขอบคุณไม่หยุดปาก

【เจ๊แกกล้าพูดจริง ดักคอพวกยอดมนุษย์ศีลธรรมสูงส่งไว้หมดเลย! เชิญรับความจริงกันเอาเองนะจ๊ะ!】

【กะว่าจะด่าอยู่พอดี… สวี่เจาเจา เธอเป็นพยาธิในท้องพวกเราแอนตี้แฟนรึไง?】

【พี่ตากล้องกินอร่อยมาก มุมกล้องนี้เหมือนจะป้อนเข้าปากฉันเลย ในฐานะคนหาเช้ากินค่ำเหมือนกันคืออิจฉาตาร้อนสุดๆ!】

【รู้เลยว่าสวี่เจาเจาชอบฮะเก๋านี่มากจริงๆ! ดูจนฉันอยากไปซื้อตามบ้างแล้ว เด็กจนๆ ที่ไม่มีบัตรสมาชิกขอให้ร้านเปิดมุมขายฮะเก๋านี่แยกต่างหากได้ไหม!】

…

สวี่เจาเจากินฮะเก๋าคำละชิ้นอย่างเอร็ดอร่อย พลางคีบใส่ชามของกู้อวี้หลินอยู่เรื่อยๆ

ตอนนี้เธอกับกู้ชิงเหยียนไม่สนิทกัน ย่อมไม่ต้องไปใส่ใจเขา

สวี่เจาเจาคีบให้ปลาน้อยเท่าไร เขาก็กินหมดเท่านั้น อาหารที่วางเต็มโต๊ะถูกจัดการจนเกือบเกลี้ยงในเวลาไม่นาน โดยมีฮะเก๋าเป็นอย่างแรกที่ฟาดเรียบจนหมด

【ทำไมสวี่เจาเจากินจุขนาดนั้น ไม่ได้กินข้าวมากี่วันแล้วเนี่ย? [ตกใจ]】

【พี่เจาสายลุย กินอะไรก็ดูอร่อยไปหมด เสียอย่างเดียวไม่ได้มาเข้าปากฉัน! [คลั่ง]】

【ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าฮะเก๋าสิบเข่งจะหมดเกลี้ยงได้… ทำไมเธอกินเยอะขนาดนี้แต่ยังไม่อ้วนนะ เจ้าแม่หนี่วาช่างลำเอียงจริงๆ! [ร้องไห้]】

【พี่ชายแทบไม่ได้แตะอะไรเลย ต้องเป็นเพราะยัยผู้หญิงสวี่เจาเจานี่แย่งกินหมดแน่ๆ ถ้าน้ำหนักพี่ชายลดละก็ ความผิดสวี่เจาเจาล้วนๆ!】

…

สวี่เจาเจามองดูโจ๊กถ้วยเล็กในชามของเขา ชายหนุ่มถือช้อนตักส่งเข้าปากทีละคำ

สง่างามน่ะใช่ แต่กินช้ากว่าคุณปู่วัยแปดสิบเสียอีก…

สวี่เจาเจาไม่คิดจะแซะเขา แต่กลับแบมือยื่นไปตรงหน้าเขาแทน “ฉันอิ่มแล้ว คืนโคล่าของฉันมาได้แล้ว”

สายตาของเธอจับจ้องไปที่โคล่าข้างกายกู้ชิงเหยียน