บทที่ 76 ฉากในตำนาน ราชาจอเงินปะทะรถหยอดเหรียญ

แทบจะในพริบตา กู้ชิงเหยียนก็กระโดดผลุงลงมาจากร่างจีจีบอนด์ที่กำลังโยกเยก

ใช่แล้ว

กระโดดลงมาจริงๆ

ถ้าไม่มีพื้นฐานวิทยายุทธ์ติดตัวมาเป็นสิบปี คงทำไม่ได้เร็วขนาดนี้…

เขายืนนิ่งอยู่ข้างๆ มองรถตุ๊กตาสามคันที่กำลังโยกไหวไปมาด้วยความเงียบงัน

ด้านสวี่เจาเจาหมุนพวงมาลัยของเล่นไปพลาง มองดูจอภาพความละเอียดต่ำบนรถหยอดเหรียญไปพลางอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน

วัยเด็กของฉันกลับมาแล้ว!!

กู้อวี้หลินเองก็นั่งจนจบรอบด้วยสีหน้าสุขุมนิ่งสนิท

เวลาของรถหยอดเหรียญไม่ได้นานนัก แค่ราวๆ หนึ่งนาทีเท่านั้น

จนกระทั่งช่วงสองสามวินาทีสุดท้าย สวี่เจาเจาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่ารถคันของกู้ชิงเหยียนก็กำลังโยกอยู่เหมือนกัน ส่วนตัวเขากลับมายืนอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้ายากจะคาดเดา…

ไม่นานนัก รถหยอดเหรียญก็หยุดลง

สวี่เจาเจาจูงมือปลาน้อยลงมา เธอพยายามกลั้นขำสุดชีวิตขณะเดินมาข้างกายกู้ชิงเหยียน ก่อนจะเอ่ยถามอย่างยากลำบาก “คุณ…ไม่เป็นไรนะ”

ตอนที่เดินไปจูงมือปลาน้อย เธอเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กแผ่นนั้นแล้ว ถึงได้กระจ่างแจ้งว่าทำไมจู่ๆ รถของตัวเองถึงขยับโยกขึ้นมาได้

ตอนแรกนึกว่าตัวเองฟลุกได้เปรียบซะอีก

ถ้าไม่ใช่เพราะมีกล้องถ่ายอยู่ตรงนี้ สวี่เจาเจาคงระเบิดหัวเราะออกมาตั้งนานแล้ว

กู้ชิงเหยียนล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ “จะมีอะไรได้”

ถ้าไม่ใช่เพราะใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยหักหลังเขาอยู่ สวี่เจาเจาคงหลงคิดไปแล้วว่าเขาเยือกเย็นเหมือนอย่างท่าทีภายนอกจริงๆ

แค่รถหยอดเหรียญคันเดียวจะทำให้เขาตกใจขนาดนี้เชียวเหรอ

กู้อวี้หลินทำหน้าตาไร้เดียงสา “คุณน้าครับ ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่รู้ว่าเจ้าหมูตัวนั้นจะโยกตามไปด้วย”

เจ้าผู้ชายร้ายกาจ โดนซะบ้าง โทษฐานมารังแกแม่!

ให้อับอายขายหน้าไปเลย!

【ทีมผู้กำกับไม่คิดจะห่วงสภาพจิตใจของสวี่เจาเจาหน่อยเหรอ? นึกอยากจะนั่งรถหยอดเหรียญก็นั่งเลยเนี่ยนะ? [ตกใจ]】

【กู้ชิงเหยียนกระโดดดึ๋งลงมาจากรถหยอดเหรียญกะทันหัน ขำจนท้องแข็งไปหมดแล้ว ไม่ไหวแล้วพวกเธอ】

【อัดหน้าจอไว้มั้ย! ขอถามหน่อยว่ามีใครอัดหน้าจอทันมั้ย! ช็อตเด็ดระดับตำนาน ราชาจอเงินสามมงกุฎถูกรถหยอดเหรียญเล่นงาน!】

【ปลาน้อยจะไปมีเจตนาร้ายอะไรได้ น้องก็แค่อยากให้ทุกคนได้นั่งรถหยอดเหรียญด้วยกันทั้งนั้นแหละ [ซาบซึ้ง][ซาบซึ้ง]】

…

กว่าสวี่เจาเจาจะกลั้นขำไว้ได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ตากล้องประจำตัวรีบสาวเท้าเดินเข้ามาอย่างกระหืดกระหอบ แล้วกระซิบกระซาบกับคนทั้งสามสองสามประโยค

“ทางผู้กำกับแจ้งมาว่า มีฝูงชนกลุ่มใหญ่กำลังมุ่งหน้ามารวมตัวกันที่ถนนโบราณ น่าจะเป็นแฟนคลับที่ตามมา พวกเราคงต้องรีบออกไปจากที่นี่แล้วครับ”

ประโยคนั้นทำให้สีหน้าของทั้งสามคนเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

ด้วยความงกของทีมงานรายการ ไม่มีทางจัดบอดี้การ์ดมาประกบพวกเขาแน่ๆ

ถ้าถูกแฟนคลับปิดล้อมขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าในกลุ่มนั้นจะมีพวกซาแซงปะปนมาด้วยหรือเปล่า ค่อนข้างอันตรายทีเดียว

“ครับ พวกเราจะออกไปเดี๋ยวนี้” กู้ชิงเหยียนขานรับ

ทั้งสี่คนเริ่มก้าวเท้า

ทว่าเรี่ยวแรงของเด็กตัวเล็กๆ ย่อมไม่อาจเทียบเท่าผู้ใหญ่ได้ กู้อวี้หลินต้องออกแรงวิ่งถึงจะตามพวกเขาทัน ผู้ใหญ่ทั้งคู่จึงต้องคอยชะลอฝีเท้าลงเป็นระยะเพื่อรอเขา

“พี่ชิงเหยียน! พี่ชิงเหยียนอยู่ตรงนั้น!!”

“อย่าเพิ่งไปสิคะ เซ็นลายเซ็นให้หนูก่อนพี่ชิงเหยียน!!”

“สวี่เจาเจาไสหัวไปไกลๆ เลยนะ พวกเราลุยเข้าไปช่วยกันเบียดสวี่เจาเจาออกไป ให้หล่อนขายหน้าไปเลย!”

…

ขณะกำลังเดินอยู่นั้น ท่ามกลางเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วจากที่ไกลๆ มีเพียงเสียงตะโกนบ้าคลั่งสองสามประโยคที่ลอยเข้าหูกู้ชิงเหยียน

คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เขาโน้มตัวลงไปช้อนอุ้มกู้อวี้หลินที่มีเหงื่อซึมบางๆ ขึ้นมา ก่อนจะให้เด็กชายนั่งขี่อยู่บนบ่าของตัวเอง

“อ๊ะ!”

กู้อวี้หลินส่งเสียงร้องด้วยความร้อนใจ คว้าจับเสื้อตรงไหล่ของเขาไว้หมับ

กู้ชิงเหยียนตัวสูงมาก หากเด็กชายดิ้นรนขัดขืน อาจจะพลัดตกลงไปได้โดยไม่ระวัง ร่างเล็กจึงเกร็งแน่นไม่กล้าขยับเขยื้อน

กู้ชิงเหยียนไม่ได้สนใจอาการนั้น มือข้างหนึ่งประคองเด็กชายไว้มั่นคง อีกข้างจับจูงมือสวี่เจาเจาขึ้นมา

“ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องฟัง ตามผมมา”

สวี่เจาเจาถูกการกระทำอันรวดเร็วต่อเนื่องของเขาทำให้มึนงงไปหมด มือถูกเขากุมไว้ จึงวิ่งตามเขาไปโดยสัญชาตญาณ

โชคดีที่วันนี้เธอใส่เสื้อผ้าที่คล่องตัว

เขาอาศัยฝูงชนช่วยกำบังแฟนคลับที่ก้าวร้าว จูงทั้งสองคนลัดเลาะผ่านฝูงคนอย่างคล่องแคล่ว ช่างภาพติดตามก็รีบวิ่งกวดตามหลังมาติดๆ

พอกลับขึ้นมาบนรถได้อีกครั้ง สวี่เจาเจาก็ยังรู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านเรื่องเหลือเชื่อมา

หลังจากยัดทั้งสองคนเข้าไปที่เบาะหลัง ช่างภาพก็รีบกุลีกุจอขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ กู้ชิงเหยียนไม่รีรอแม้แต่วินาทีเดียว รถพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรที่หลุดจากแล่ง

สวี่เจาเจาหันกลับไปมอง ยังคงเห็นแฟนคลับวิ่งกวดตามหลังมาแต่ไล่ตามไม่ทัน

ในช่วงเวลานี้ ชัดเจนว่าทั้งสองคนไม่ได้พูดคุยกันสักคำ แม้แต่สายตาก็แทบไม่ได้สบกัน ทว่าคะแนนโหวตของกลุ่มพวกเขากลับพุ่งพรวดๆ ราวกับติดจรวด

【ฉันฟินจนจะบ้าตายแล้ว!! สองคนนี้จะเคมีเข้ากันขนาดนี้ได้ยังไง! กู้ชิงเหยียน คุณไม่ลองคิดจะหวั่นไหวกับความรักทางโลกบ้างเหรอ แย่งคนสวยอย่างเจาเจามาเลยสิ!】

【ท่าทางที่อุ้มปลาน้อยขึ้นนั่งบนบ่าโดยไม่ลังเลนั่น ทำให้นึกถึงพ่อของฉันเลย ฮือๆ ถ้าราชาจอเงินกู้ได้เป็นพ่อคน จะต้องเป็นพ่อที่ดีมากแน่ๆ!!】

【พวกซาแซงไปตายซะ! พวกแฟนคลับสมองกลวงไปตายซะ! ไลฟ์สดดีๆ ต้องมาพังเพราะพวกแกอีกแล้ว วันไหนไม่ได้เห็นหน้าพี่ชายพวกแกถึงจะพอใจใช่ไหม!】

【ป๋าของสวี่เจาเจาไม่ค่อยได้เรื่องหรือเปล่าเนี่ย ทำไมปลาน้อยอยู่บนบ่าพี่ชายฉันแป๊บเดียวหน้าก็แดงแจ๋สุกปลั่งขนาดนั้น น่ารักจนอยากเข้าไปฟัดสักทีเลย~】

【เมื่อกี้ตอนพวกเขาวิ่ง กล้องเบลอไปหมด ในหัวฉันมีอยู่ประโยคเดียว: ฉันสวมลูกประคำ แต่กลับดึงดันจะหนีตามเธอไป! กรี๊ดๆ ฟินจนสติหลุดแล้ว】

…

ใบหน้าของกู้อวี้หลินแดงแจ๋จริงๆ ตอนนั่งรถหยอดเหรียญของเด็กเล่น เขายังหน้าไม่เปลี่ยนสีหัวใจไม่เต้นแรงขนาดนี้ แต่นั่งอยู่บนบ่าของกู้ชิงเหยียนราวสิบกว่านาที กลับทำให้เขาหน้าแดงก่ำตั้งแต่ต้นจนจบ

เขาทำแบบนี้ได้ยังไง…

สวี่เจาเจาสังเกตเห็นเช่นกัน เธอใช้นิ้วจิ้มแก้มเขาอย่างขบขัน “ปลาน้อยเขินเหรอ”

“เปล่าสักหน่อย!” เขาหันหน้าหนีไปอีกทาง “แค่อากาศมันร้อนเกินไปต่างหาก”

แต่ก็เพื่อหนีกลุ่มแฟนคลับจริงๆ กู้อวี้หลินจึงเถียงอะไรไม่ออก ได้แต่ปากแข็งไปอย่างนั้น

กู้ชิงเหยียนไม่ได้พูดอะไร เขามองผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง จากนั้นจึงปรับช่องแอร์แถวหลังให้หันตรงไปทางกู้อวี้หลิน

พอได้ความเย็นจากแอร์ช่วยลดอุณหภูมิ ใบหน้าของกู้อวี้หลินก็กลับคืนสู่สีผิวปกติอย่างรวดเร็ว

ทว่ากลับรู้สึก…ก้นของตัวเองร้อนผ่าวพิกล

ไม่นานรถก็จอดสนิทลงตรงหน้าโรงน้ำชาสไตล์จีนแห่งหนึ่ง

สวี่เจาเจาชำเลืองดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือของปลาน้อย เผลอแป๊บเดียวก็ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว

ที่นี่คือโรงน้ำชาชื่อดังของเมืองหลวง ด้านในล้วนเป็นห้องส่วนตัว มีความเป็นส่วนตัวค่อนข้างสูง ไม่ต้องกังวลว่าแฟนคลับกลุ่มนั้นจะตามมาทันอีก

แต่สวี่เจาเจากลับลังเล

ค่าใช้จ่ายในโรงน้ำชาระดับไฮเอนด์แบบนี้ไม่ใช่น้อยๆ ถึงกู้ชิงเหยียนจะพกเงินสดมา แต่เมื่อกี้ก็เพิ่งใช้ไปส่วนหนึ่ง คงไม่พอจ่ายค่าอาหารมื้อนี้หรอกมั้ง

รายการนี่ไม่คิดจะทำตัวเป็นคนเลยจริงๆ!

แม้แต่ข้าวยังไม่ยอมให้คนกินดีๆ อีก

กู้อวี้หลินคล้ายจะรับรู้ความคิดของสวี่เจาเจาได้

“กระแอม” เขาแกล้งกระแอมไอเคลียร์คอเหมือนผู้ใหญ่ตัวจิ๋ว

กู้ชิงเหยียนเพิ่งจอดรถเสร็จ เขาก้มหน้าลง ทอดสายตามองเด็กชายด้วยความสงสัยเล็กน้อย

“ถึงยังไง เมื่อกี้คุณน้าก็ช่วยพวกเราไว้”

กู้อวี้หลินหยิบบัตรสมาชิกของโรงน้ำชาแห่งนี้ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วยื่นให้พนักงาน

“ผมกับแม่จะเลี้ยงข้าวคุณเอง ไม่ต้องขอบคุณหรอกนะ”

สวี่เจาเจา: …

สิ่งที่พิลึกยิ่งกว่าการพกเงินสดติดตัว ก็คือการพกบัตรสมาชิกของโรงน้ำชาแห่งนี้ติดตัวนี่แหละ

ถ้าเรื่องนี้เป็นแค่เรื่องบังเอิญ จะนับว่า…เป็นความรู้ใจกันระหว่างพ่อลูกได้ไหมนะ