บทที่ 75 หยอดสามเหรียญสตาร์ตรถของเล่นสามคัน

ต้องยอมรับเลยว่าคนทำนิตยสารช่างรู้ใจคนดูจริงๆ

ภาพหน้าปกเป็นรูปที่กู้ชิงเหยียนจูบน่องของสวี่เจาเจา ดีกรีความวาบหวิวไม่ได้แรงมาก แต่มันชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิงได้ดีที่สุด และกระตุ้นต่อมอยากซื้อของผู้คนได้อย่างยอดเยี่ยม

สวี่เจาเจาตีหน้านิ่ง “ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไม่สนใจสองคนนี้”

ตราบใดที่ฉันไม่เขิน คนที่เขินก็คือคนอื่น!

ตากล้องประจำตัวรีบซูมกล้องเข้าไปใกล้ ถ่ายหน้าปกนิตยสารเล่มนั้นอย่างคมชัด แล้วแพร่ภาพผ่านไลฟ์สดความละเอียดสูงทันที

【กรี๊ดดดด เธอไม่เอาก็เอามาให้ฉันสิ! ฉันคือแม่สาวน้อยคนนั้นเอง ฉันแย่งกดซื้อนิตยสารเล่มนี้ตั้งนานแล้ว! เฝ้าหน้าจอยังไงก็กดไม่ทัน เด็กคนนี้ใจสลายแล้วจ้า~】

【ขำตาย เดินเที่ยวอยู่ดีๆ ก็เจอภาพหวาบหวิวของตัวเอง แถมพระเอกในภาพยังยืนอยู่ข้างๆ อีก ขอถามหน่อยว่าตอนนี้ในใจสวี่เจาเจาจะกระอักกระอ่วนเบอร์ไหนกันเนี่ย!】

【สวี่เจาเจารับหิ้วของไหม ฉันไม่ด่าเธอแล้วก็ได้ เดี๋ยวช่วยโหวตให้ด้วย ขอร้องล่ะ ช่วยหิ้วกลับมาให้สักเล่มเถอะนะ กรี๊ด! [กราบ]】

【เด็กยังอยู่ข้างๆ แท้ๆ ให้เด็กเห็นอะไรแบบนี้มันดีแล้วเหรอ การขายของไร้ยางอายแบบนี้ต้องโดนจัดการนะ! นี่มันทำลายต้นกล้าของชาติชัดๆ!】

…

สวี่เจาเจาเพิ่งจะจูงมือกู้อวี้หลินเตรียมหันหลังกลับ ทว่ากู้ชิงเหยียนที่เดินตามหลังเงียบๆ มาตลอดกลับก้าวฉับๆ ขึ้นมาข้างหน้า

“นิตยสารเล่มนี้ ผมเหมาหมด”

ฝีเท้าของสวี่เจาเจาชะงักกึก

หมอนี่เป็นบ้าไปแล้วเหรอ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าจะซื้อนิตยสารตัวเองไปทำซากอะไร แค่สภาพตอนนี้พวกเขาก็กระเป๋าแห้ง ไม่มีเงินติดตัวสักหยวนไม่ใช่หรือไง!

“ได้เลย ได้เลยครับ เดี๋ยวผมห่อให้นะ”

ไม่รอให้สวี่เจาเจาได้ห้าม นิตยสารเล่มที่เธอเพิ่งเปิดดูเมื่อครู่ก็ถูกเจ้าของร้านห่ออย่างคล่องแคล่ว แล้วยื่นส่งให้กู้ชิงเหยียน

เขาคลำกระเป๋าตามสัญชาตญาณ ทว่ามันว่างเปล่า

ทีมงานยึดโทรศัพท์มือถือของพวกเขาไปหมดแล้ว ช่องทางการสแกนจ่ายเงินผ่านมือถือถือว่าตัดทิ้งไปได้เลย

เหล่าผู้ชมในไลฟ์สดเข้าใจสถานการณ์ได้ทันที

【เชี่ย ทีมงานเล่นเบอร์นี้เลยเหรอ ไม่ให้เงินสักแดงแล้วปล่อยให้แขกรับเชิญไปเดตเนี่ยนะ ไม่เสียชื่อทีมงานที่งกที่สุดในปฐพีจริงๆ~】

【พี่จ๋า รอฉันก่อนนะ! ตอนนี้ฉันจะพุ่งตัวไปถนนคนเดินเพื่อจ่ายเงินให้พี่เอง! ไม่ต้องคืนเงินนะ ขอแค่ให้หอมแก้มทีเดียวพอ [น่าสงสาร]】

【โคตรกระอักกระอ่วน ตอนบอกจะเหมานิตยสารเมื่อกี้เท่จัด ตอนไม่มีเงินจ่ายก็อนาถจัด เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าอย่าริอาจเก๊กท่าเกินเบอร์ [เหยียด]】

…

แทบทุกคนรวมถึงสวี่เจาเจาต่างคิดว่ากู้ชิงเหยียนคงต้องหาทางชิ่งหนีแน่ๆ

ทว่าวินาทีถัดมา กู้ชิงเหยียนกลับหยิบกระเป๋าสตางค์หนังออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน ดึงธนบัตรใบละร้อยออกมาสิบกว่าใบแล้วยื่นให้เจ้าของร้าน

เจ้าของร้านไม่มีเงินทอนที่เป็นแบงก์ย่อย จึงทอนเหรียญให้กู้ชิงเหยียนมาสามเหรียญ เขาจึงยื่นมันให้กับกู้อวี้หลิน

“เอาไปหยอดรถโยกเล่นสิ”

กู้อวี้หลินเหลือบมองเหรียญทั้งสาม ยื่นมือน้อยๆ ออกไปรับ “ขอบคุณครับคุณลุงกู้”

เดิมทีเขาไม่อยากรับไว้ แต่เมื่อคิดได้ว่าถึงจะไม่สนิทกันก็ต้องมีมารยาท กู้อวี้หลินจึงยังคงยื่นมือออกไปรับมา

【?? ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย นี่กระเป๋าสตางค์เหรอ นี่เงินสดเหรอ [ขยี้ตา]】

【คำนวณมาพันตลบ ทีมงานก็คงคิดไม่ถึงว่าจะมีคนพกเงินสดติดตัวออกจากบ้านสินะ [เหงื่อตก]】

【จังหวะควักกระเป๋าสตางค์จ่ายเงินคือหล่อกระชากใจมาก! ตรงสเปกฉันสุดๆ ฉันรักผู้ชายคนนี้จนจะเป็นบ้าแล้วเนี่ย [น้ำตาคลอ]】

【ขอโทษนะ เห็นเหรียญสามเหรียญนี้แล้วนึกถึงคุณโมเสกบางคนเลย อ๊ะ ไม่สิ ตอนนี้คุณโมเสกไม่มีแม้แต่สามเหรียญด้วยซ้ำ】

…

ฉินเยว่หลิงกับฟู่เฉิงเจ๋อไม่มีเงินติดตัวกันจริงๆ สุดท้ายก็ต้องขอยืมเงินสดไม่กี่ใบจากแฟนคลับที่จำฉินเยว่หลิงได้ การถ่ายทำถึงดำเนินต่อไปได้ตามปกติ

ส่วนกู้ชิงเหยียน เขายื่นนิตยสารที่เพิ่งซื้อให้ตากล้องตามติด ฝากให้นำไปส่งมอบให้ทีมงาน

“สุ่มแจกคนที่โหวตให้ผม”

แค่ประโยคเดียว คะแนนโหวตของกลุ่มพวกเขาก็พุ่งทะยานขึ้นไปทันที

สวี่เจาเจาไม่เข้าใจเลยว่าหมอนี่จะทำไปทำไม

ที่หนึ่งมันต้องเอาให้ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ

ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่ใช่เงินเธอที่ต้องเสียไปฟรีๆ สวี่เจาเจาจึงขี้เกียจจะสนใจ

ทั้งสามคนยังคงเดินเล่นบนถนนโบราณต่อไป เนื่องจากตระหนักดีว่าตัวเอง “ไม่มีเงิน” สวี่เจาเจาจึงทำได้แค่มองเป็นส่วนใหญ่

เมื่อเดินมาถึงหน้าร้านขายของชำเล็กๆ แห่งหนึ่ง คิ้วของสวี่เจาเจาก็เลิกขึ้นเบาๆ

เธอเขย่ามือน้อยๆ ของปลาน้อย ส่งสัญญาณให้กู้อวี้หลินมองไปทางหน้าร้านขายของชำ มีรถโยกหยอดเหรียญสามคันตั้งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบอยู่ตรงหน้าประตู

แถมยังมีป้ายสีแดงเล็กๆ เขียนกำกับไว้เป็นพิเศษว่า “ผู้ใหญ่นั่งได้”

ต้องยอมรับเลยว่าเจ้าของร้านขายของชำช่างรู้ใจผู้ใหญ่จริงๆ

กู้อวี้หลินนิ่งเงียบไป

สวี่เจาเจานึกว่าเขายังไม่เห็น จึงชี้นิ้วบอก “ปลาน้อย ดูสิ! รถหยอดเหรียญล่ะ!”

กู้อวี้หลินรู้สึกว่าเหรียญสามเหรียญในมือนั้นราวกับก้อนเหล็กเผาไฟแดงๆ มันร้อนจนเขาไม่อยากถือไว้เลย

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบเข้ากับดวงตาเป็นประกายระยับของสวี่เจาเจา และอ่านความคิดของเธอออกได้ในทันที

สวี่เจาเจาอยากนั่งรถหยอดเหรียญ

ในเมื่อแม่อยากนั่ง เขาจะไม่นั่งเป็นเพื่อนได้ยังไง

กู้อวี้หลินปั้นหน้านิ่ง พูดด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก “ปลาน้อยอยากเล่นครับ”

สวี่เจาเจาเผยรอยยิ้มพึงพอใจ “งั้นแม่เล่นเป็นเพื่อนปลาน้อยนะ”

รถหยอดเหรียญหน้าร้านนี้สีหลุดลอกไปบ้างแล้ว แต่ที่นั่งยังค่อนข้างสะอาด น่าจะเช็ดถูอยู่บ่อยๆ

คันหนึ่งเป็นจีจีบอนด์ อีกคันเป็นเจ้าหญิงเฟยเฟย และอีกคันเป็นเชาเหรินเฉียง

สวี่เจาเจาเพิ่งจะก้าวไปข้างหน้า ก็นึกขึ้นได้ว่าข้างหลังยังมีกู้ชิงเหยียนอยู่อีกคน

เธอกลืนน้ำลาย หันไปสบตากับกู้ชิงเหยียนแล้วถามเสียงเบา “คุณเล่นไหม”

กู้ชิงเหยียนล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ปรายตามองเธอเรียบๆ

สายตาเหมือนจะบอกว่า: ฝันอยู่เหรอ

สวี่เจาเจารู้กาลเทศะดีจึงรีบหุบปาก แต่วินาทีถัดมา เสียงของกู้ชิงเหยียนก็ดังขึ้น “ผมจะนั่งตรงตำแหน่งหมูตัวนั้น”

เขาชะงักไปนิด แล้วต่ออีกประโยค “ยังไงวันนี้ก็เป็นคู่ของพวกคุณ ผมแค่มานั่งเป็นเพื่อน ไม่หยอดเหรียญหรอก”

หือ?

ไม่ยอมโยกแล้วยังจะมาแย่งจีจีบอนด์ชายในฝันของฉันอีกเนี่ยนะ

ก้นของคุณคงลำบากแย่เลยสิเนี่ย

สวี่เจาเจาแอบแขวะกู้ชิงเหยียนในใจ แต่ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้ม “งั้นฉันคงต้องฝืนใจเล่นเพิ่มอีกสักรอบแล้วล่ะค่ะ”

กู้อวี้หลินถือเหรียญเดินไปนั่งบนรถโยกรูปเจ้าหญิงเฟยเฟยคันตรงกลาง

พอดีเป็นลายเดียวกับบนพลาสเตอร์ยาเมื่อไม่กี่วันก่อน กู้อวี้หลินจำได้แม่น

จากนั้นสวี่เจาเจาก็กระโดดขึ้นไปนั่งบนรถโยกรูปเชาเหรินเฉียง ส่วนกู้ชิงเหยียนช้าที่สุด

ท่าทางขึ้นรถโยกของเขาราวกับเดินเหยียบปลายมีด ทุกก้าวระมัดระวังเป็นที่สุด

แม้รถโยกคันนี้จะใหญ่กว่าปกติ แต่พอกู้ชิงเหยียนนั่งลงไป ขอยาวๆ ทั้งสองข้างก็ไม่มีที่ให้วาง ยังคงดูเก้งก้างคับแคบอยู่ดี

มือก็ไม่มีที่ให้วาง ทำได้แค่วางทาบไว้บนพวงมาลัยของเล่นอันจิ๋ว

กู้อวี้หลินเตรียมจะหยอดเหรียญของตัวเองก่อนแล้วค่อยส่งส่วนที่เหลือให้สวี่เจาเจา ทว่าตอนที่กำลังจะหยอด ก็สังเกตเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ติดอยู่ข้างช่องหยอดเหรียญ

“หยอดสามเหรียญเพื่อเปิดใช้งานรถโยกพร้อมกันสามคัน”

สมัยนี้แม้แต่รถโยกก็ยังมีมัดมือชกขายพ่วงด้วยเหรอ

เขาใช้หางตาเหลือบมอง รถโยกของสวี่เจาเจาและกู้ชิงเหยียนไม่มีช่องหยอดเหรียญจริงๆ ด้วย

บทสนทนาระหว่างกู้ชิงเหยียนกับสวี่เจาเจาเมื่อครู่ เขาได้ยินทั้งหมด

สายตาหยุดมองที่กู้ชิงเหยียนนานขึ้นอีกแวบหนึ่ง มุมปากของกู้อวี้หลินก็ยกยิ้มขึ้นบางๆ

เขาหยอดเหรียญทั้งสามเหรียญลงไปในช่องอย่างรวดเร็ว

แทบจะในพริบตา รถโยกทั้งสามคันก็เริ่มขยับโยก พร้อมกับมีเสียงเพลงธีมการ์ตูนดังลั่นขึ้นมา…