บทที่ 81 เจ้าหนู ทำไมทำเด็กผู้หญิงเขาร้องไห้ล่ะเนี่ย?

พอถึงช่วงสำคัญไมค์กลับถูกปิดซะงั้น บรรดาผู้ชมเลยพากันโอดครวญลั่นช่องคอมเมนต์

【???? ทำไมจู่ๆ เสียงหายไปล่ะ ฉันไม่อยากหูหนวกนะ!】

【มีอะไรที่วีไอพีผู้สูงส่งอย่างฉันดูไม่ได้กัน รายการรีบไปติดกล้องในห้องน้ำเดี๋ยวนี้เลย!】

【แกปิดไมค์! แกมันขี้โกง! ฉันอยากฟัง ฉันอยากฟัง ฮือๆ [เกาหัว]】

【สวี่เจาเจาออกมาเดี๋ยวนี้นะ! นี่มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม กรี๊ด!】

…

ภายในห้องน้ำ ไอระเหยของน้ำที่ยังไม่จางหายลอยอบอวลไปทั่ว จนใบหน้าของสวี่เจาเจาขึ้นสีแดงระเรื่อ

ร่างของเธอแข็งทื่ออยู่กับที่ โชคดีที่ไม่เห็นภาพติดเรตอะไร กู้ชิงเหยียนยังพันผ้าขนหนูอยู่

ข้อมือของสวี่เจาเจาถูกฝ่ามือใหญ่ของเขาคว้าไว้ เธอทำได้เพียงจ้องมองเขาตาค้าง

หยดน้ำซุกซนตรงปลายผมหยดลงมาตามไหปลาร้าของเขา ก่อนจะค่อยๆ หายลับเข้าไปใต้เสื้อคลุมอาบน้ำ…

มือสวยคู่นั้นยื่นเข้ามา สวี่เจาเจาอยากจะหลบตามสัญชาตญาณ แต่เท้ากลับขยับไม่ได้แม้แต่น้อย ปล่อยให้มือนั้นเอื้อมมาปิดไมโครโฟนของเธอ

เดี๋ยวนะ!

ปิดไมค์ทำไมเนี่ย!

ขณะกำลังคิด มือที่กุมข้อมือเธอก็ออกแรงเล็กน้อย ดึงให้เธอก้าวตามเขาไปจนถึงชั้นวางเสื้อผ้า

“สวี่เจาเจา ชุดนอนนี่ของใคร”

เขาเอื้อมมือไปหยิบชุดนอนตัวนั้นมาคลี่ออก สวี่เจาเจาจึงเงยหน้าขึ้นมอง

เนื้อผ้ากำมะหยี่แบบเดียวกับที่เธอสวมอยู่ บนเสื้อสีน้ำเงินเข้มตัวนั้นมีลายเจลาโทนีสกรีนอยู่อย่างคมชัด…

มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นชุดคู่กับที่สวี่เจาเจาสวมอยู่

คุณป้าแม่บ้านนะคุณป้า กู้ชิงเหยียนมีชุดนอนตั้งเยอะแยะไม่หยิบ ดันเจาะจงเลือกชุดนี้ที่เธอลืมไปตั้งนานแล้วมาเนี่ยนะ

น่าอึดอัดชะมัด!

สวี่เจาเจารู้สึกผิดเล็กน้อยจนต้องยกมือแตะจมูกตัวเอง “ชุดครอบครัวน่ะ ฉันตั้งใจหยิบมาให้คุณเลยนะ”

แถมยังชี้น้องลีน่าเบลล์บนตัวเธอให้กู้ชิงเหยียนดู “เป็นคู่จิ้นกับตุ๊กตาบนเสื้อฉันด้วยนะ!”

ฟ้าดินเป็นพยาน เธอซื้อชุดครอบครัวเซ็ตนี้มาแค่เพราะอยากได้ชุดนอนสวยๆ ตัวนี้ตัวเดียว ที่เหลือก็โยนๆ ยัดไว้ในห้องแต่งตัวเท่านั้น

ถ้ารู้ว่าคุณป้าจะทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยมขนาดนี้ สวี่เจาเจาจะรีบทิ้งพวกมันไปตั้งแต่แรกเลย!

กู้ชิงเหยียนมองเธอด้วยสายตาเย็นชา คล้ายกำลังถามว่า ‘คุณคิดว่าชุดนอนติ๊งต๊องนี่เป็นสไตล์ผมเหรอ’

สวี่เจาเจาเม้มปาก “งั้น…งั้น…”

เธออึกอักอยู่นานสองนาน แต่ก็พูดไม่ออกสักคำ

สายตาของสวี่เจาเจาล่อกแล่ก มองกวาดไปทั่วห้องน้ำ ขอแค่ไม่ต้องสบตากับกู้ชิงเหยียนเป็นพอ

ไอ้ผู้ชายเฮงซวย

อยากใส่ก็ใส่ ไม่ใส่ก็ไม่ต้องใส่ เก่งจริงก็แก้ผ้าเดินออกไปสิ!

กู้ชิงเหยียนปรายตามองชุดนอนตัวนั้น ก่อนจะตวัดสายตากลับมาที่สวี่เจาเจาอีกครั้ง พลางเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “จะให้ผมใส่ก็ได้นะ”

สายตาของสวี่เจาเจาหยุดชะงักลงทันที

มือที่กุมข้อมือเธอไว้คลายแรงออก แล้วเลื่อนไปโอบรอบเอวด้านหลัง เพียงแค่ออกแรงดึงนิดเดียว สวี่เจาเจาก็เซเข้าไปแนบชิดกับอกเขา

เธอรีบยื่นมือออกไปดันตัวเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ริ้วแดงที่เพิ่งจางหายไปพลันเห่อร้อนขึ้นมาบนใบหน้าอีกครั้ง ฝ่ามือสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิอุ่นจัดที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

เขาโน้มตัวลงมาแนบชิดใบหู ไอความชื้นอบอวลรอบตัว “จูบผมทีหนึ่ง แล้วผมจะยอมใส่”

ไม่ได้จูบเมียมาตั้งเจ็ดวัน คิดถึงจะตายอยู่แล้ว…

อุตส่าห์เอาเสื้อผ้ามาให้ก็ดีเท่าไรแล้ว ยังจะคืบจะเอาศอกอีก!

สวี่เจาเจากัดริมฝีปากล่าง “ไม่อยากใส่ก็ไม่ต้อง…”

ร่างกายเธอพลันแข็งทื่อ คำพูดชะงักกึก มือที่ขยุ้มเสื้อคลุมอาบน้ำของเขาเผลอบีบแน่นขึ้น

เธอไม่รู้สึกถึงความเย็นชืดนั้น ดูเหมือนเขาจะถอดประคำออกไปแล้ว ทว่ารอยด้านบางๆ บนฝ่ามือใหญ่กำลังลูบไล้สีข้างของเธอ

“ถ้าไม่จูบ คุณก็ต้องใส่เสื้อคลุมอาบน้ำคู่กับผม”

เขาถอยห่างออกมาเล็กน้อย จ้องมองสวี่เจาเจา

อุณหภูมิที่ค่อยๆ พุ่งสูงขึ้นทำให้คำพูดของเขาเจือแววคลุมเครือ “รายการหาคู่นี่นา เสื้อคู่ขาดไม่ได้หรอก ถูกไหม”

ถูก ถูก ถูก!

คุณพูดอะไรก็ถูกไปหมดนั่นแหละ!

สวี่เจาเจาเอียงหน้าไปอีกทาง พลางหลับตาลง “งั้นก็…แค่ทีเดียวนะ…”

วินาทีต่อมา มือใหญ่คู่นั้นก็ประคองหลังศีรษะของเธอ แล้วจับใบหน้าเธอหันกลับมาให้ตรง

สวี่เจาเจาพูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว นิ้วมือจิกเสื้อคลุมแน่น เขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย ศีรษะแหงนไปด้านหลัง…

ปัง!

สวี่เจาเจาเดินกระฟัดกระเฟียดกระแทกประตูดังปังออกมาจากห้องน้ำ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

ไอ้คนสารเลวกู้ชิงเหยียน!

บอกว่าจูบเดียวก็จูบเดียวจริงๆ แต่จูบเดียวล่อไปตั้ง 20 นาที…

สวี่เจาเจาเงยหน้าขึ้นมองกระจก ตากลมโตทรงผลแอปริคอตคู่นั้นดูฉ่ำน้ำราวกับแก้วใสที่เพิ่งผ่านการล้างทำความสะอาด เป็นประกายวิบวับ ขอบตาระเรื่อสีแดงจางๆ

ไม่เป็นไรๆ ไอน้ำมันรมเฉยๆ

โชคดีที่คราวนี้ไม่บวม ถือว่าเขายังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง!

ไม่อย่างนั้นคงอธิบายยากจริงๆ

【เปิดหูฟังสุดเสียงก็ยังไม่ได้ยิน นึกว่าตัวเองหูหนวกไปแล้ว โดนสวี่เจาเจาปิดประตูดังปังทำเอาสะดุ้งแทบแย่ แงๆ】

【แหม พี่เจาเจาอารมณ์ร้อนจังเลยนะคะ? รีบเล่าให้พวกเราฟังเร็วว่าเกิดอะไรขึ้น เดี๋ยวพวกน้องสาวจะช่วยระบายอารมณ์ให้เองนะ [ส่งจูบ]】

【ตาของสวี่เจาเจาแดงไปหมด ร้องไห้เหรอ? กู้ชิงเหยียน แกทำอะไรให้สาวน้อยต้องร้องไห้เนี่ย? รีบสารภาพความจริงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!】

【อย่านะ พี่ชายคงไม่ได้ชอบผู้หญิงมีสามีแล้วคนนี้จริงๆ หรอกใช่ไหม [ร้องไห้โฮ] นอกจากหน้าตาแล้วเธอก็เป็นแค่แจกันไร้ประโยชน์คนหนึ่งนะ พี่สะใภ้ของพวกเราต้องไม่ใช่ยัยนี่เด็ดขาด!】

…

หลังจากสวี่เจาเจาสงบสติอารมณ์ลงได้ เธอก็สังเกตเห็นกล้องที่หันตรงมาทางตัวเองกำลังกะพริบไฟสีแดงวิบวับ

ภาพเมื่อกี้ชวนให้เข้าใจผิดขนาดนั้น…

เมื่อคิดได้ดังนั้น สวี่เจาเจาจึงยกมือขึ้นเปิดไมโครโฟนของตัวเองอย่างใจเย็น แล้วหันไปอธิบายกับกล้องด้วยสีหน้าเป็นปกติ

“ทุกคนอย่าคิดไปไกลนะคะ ฉันแค่ไปหาสบู่เหลวอาบน้ำให้รุ่นพี่กู้เฉยๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นค่ะ”

สวี่เจาเจาพยักหน้าในใจอย่างพึงพอใจ

ช่างปะไรว่าคนดูจะเชื่อหรือไม่เชื่อ อย่างน้อยเธอก็ได้อธิบายไปแล้ว

แต่ไม่นึกเลยว่าข้อความในช่องคอมเมนต์จะยิ่งไหลเร็วขึ้นกว่าเดิม

【เจาเจาจ๊ะ เธอเคยได้ยินสำนวน ‘ร้อนตัวจนเผยพิรุธ’ ไหม ช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยสิว่ามันแปลว่าอะไร [แคะจมูก]】

【อ๋อ~ ไปหาสบู่เหลวอาบน้ำนี่เอง~ ตามหลักการช่วยคนต้องช่วยให้ถึงที่สุดแล้ว พี่เจาเจาคนสวยใจดีจะต้องช่วยถูตัวให้เขาด้วยแน่ๆ เลยใช่ไหม ใช่ไหมล่ะ】

【เมนต์บน ล้อรถวิ่งบดหน้าฉันจนแทบมุดดินแล้ว!】

【พวกคุณเป็นรายการหาคู่ที่เปิดกว้าง พวกเราก็เป็นคนดูที่เปิดกว้าง คนจริงไม่พูดอ้อมค้อม ถ้าพี่เจาได้จับแล้ว ต้องมาแชร์ประสบการณ์ให้พวกพี่น้องสาวๆ ฟังด้วยนะ!】

【ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ติดกล้องไว้บนตัวสวี่เจาเจาไปเลยดีไหม ฉันจะไม่เป็นแอนตี้เธออีกต่อไปแล้ว! พวกเราสุขร่วมเสพ ทุกข์เธอรับไปคนเดียว [หัวใจ]】

…

กู้อวี้หลินกับกู้ชิงเหยียนเดินออกมาจากห้องน้ำแทบจะพร้อมกัน

วินาทีที่สายตาประสานกัน ทั้งสองต่างก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาหนีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในมือกู้ชิงเหยียนถือผ้าขนหนูผืนหนึ่ง คอยซับหยดน้ำที่ยังคงหยดลงมาจากเส้นผม

ปลาน้อยก็ถือผ้าขนหนูไว้ผืนหนึ่งเช่นกัน พอละสายตาแล้ว เขาก็เดินตรงไปหาสวี่เจาเจา แล้วยื่นผ้าขนหนูในมือส่งให้

“แม่ครับ มือผมยังเจ็บอยู่นิดหน่อย”

สวี่เจาเจามองดูรอยแผลที่ยังหลงเหลืออยู่ตรงข้อศอกของเขา หัวใจก็อ่อนยวบลงทันที

เธอรับผ้าขนหนูมาแล้วช่วยเช็ดผมให้เขาอย่างอ่อนโยน “แผลยังไม่หายดี ถ้าเจ็บก็ให้แม่ช่วยนะ อย่าฝืนทนล่ะ”

“ครับ” ปลาน้อยขานรับเสียงเบา

สายตาของเขาประสานเข้ากับแววตาของกู้ชิงเหยียนผ่านความว่างเปล่า

ท่าทางเช็ดผมของกู้ชิงเหยียนชะงักกึก

สีหน้าท่าทางที่ดูอวดดีของเจ้าตัวเล็กนี่…ทำให้กู้ชิงเหยียนเริ่มสงสัยในความสัมพันธ์ทางสายเลือดระหว่างตัวเองกับเขาเสียแล้ว