บทที่ 94 อึสีชมพู

“ดินนี่ไม่ได้เหม็นสักหน่อย”

สิ้นเสียง มือของกู้ชิงเหยียนก็ชะงักกึก เส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนดูจะยิ่งเด่นชัดขึ้น

“สวี่… เจา… เจา…”

เขาเค้นเสียงรอดไรฟัน

สวี่เจาเจารู้จักเอาตัวรอดจึงรีบถอยกลับมานั่งที่เดิม “เงียบๆ สิ! ฉันจะเริ่มสร้างสรรค์งานศิลปะแล้ว”

ในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

แว่วเสียงลมหายใจแผ่วๆ ของกู้ชิงเหยียน พอโดนสวี่เจาเจาทัก เจ้าหมอนี่ก็ยอมหายใจเป็นแล้ว

กู้อวี้หลินหายไปนานยังไม่กลับมา คาดว่าคงกำลังรอพนักงานผึ่งให้แห้งและลงเคลือบ ตัดใจทิ้งปลาตัวน้อยตัวนั้นไม่ลง

“ผลงานชิ้นเอกของฉันเสร็จแล้ว”

“ผมเสร็จแล้ว”

ทั้งคู่พูดขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน ต่างฝ่ายต่างชะงักไป

วินาทีถัดมา สายตาก็จับจ้องไปยังแป้นหมุนของอีกฝ่าย

คิ้วกระบี่ของกู้ชิงเหยียนเลิกขึ้น “คุณทำตัวประหลาดอะไรออกมาน่ะ”

สวี่เจาเจาเกือบจะสำลัก “หมูน้อยขาวๆ อวบๆ ตัวหนึ่งต่างหากล่ะ คุณนี่ไม่มีเซนส์ด้านศิลปะเอาเสียเลย”

ถึงแม้ตัวจะยาวไปหน่อย ขาจะใหญ่ไปนิด ตาจะตี่ไปหน่อย หูก็เบี้ยวๆ ไม่ค่อยเท่ากัน… แต่มันก็พอดูออกว่าเป็นหมูน้อยอยู่นะ!

“ของคุณทำออกมาก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันหรอก”

เธอมองกองอึบนแป้นหมุนของกู้ชิงเหยียน “ทำออกมาเหมือนก้อนอึขนาดนี้ ยังมีหน้ามาว่าฉันอีก”

ได้ยินคำพูดของสวี่เจาเจา กู้ชิงเหยียนก็นิ่งเงียบไป

ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “นี่ก็คือก้อนอึจริงๆ นั่นแหละ”

“แค่กๆ…” สวี่เจาเจาเกือบสำลักน้ำลายตาย

เมื่อกี้เธอดันไปทักว่าอึที่กู้ชิงเหยียนทำเหมือนอึ… ช่างเป็นคำพูดซ้ำซากที่ลึกซึ้งแท้ๆ

สวี่เจาเจาไอไปพลางถามไปพลาง “คุณจะปั้นก้อนอึทำไมเนี่ย…”

ฉันรู้ว่าคุณมีความเป็นศิลปินสูงมาก แต่ช่วยพักความติสต์ไว้ก่อนได้ไหม

“ไม่รู้สิ”

เขาแคะเศษดินที่ติดอยู่ตามมือออกทีละนิด แล้วพูดเรียบๆ “อยากทำก็ทำ”

สวี่เจาเจานึกถึงมุกเสี่ยวๆ ที่ตัวเองเคยส่งให้เขา

คิดถึงเธอขี้ราดขี้แห้ง…

หมอนี่คงไม่ได้อาศัยงานปั้นชิ้นนี้มาสื่อถึงเรื่องนั้นหรอกนะ

แต่เพียงแค่แวบเดียว สวี่เจาเจาก็ปัดความคิดนั้นทิ้ง

เซลล์ความโรแมนติกของหมอนี่จะไปพยุงให้คิดลึกซึ้งได้ถึงขั้นนั้นเชียวหรือ ชาติหน้าเถอะ!

ทั้งคู่ให้พนักงานนำผลงานสุดสะพรึงทั้งสองชิ้นไปผึ่งให้แห้ง

จากนั้นก็พากันไปล้างมือ สวี่เจาเจามองดูเขากดสบู่ล้างมือไปไม่ต่ำกว่าสิบรอบ กระทั่งพู่ห้อยบนลูกประคำก็ยังเปียกน้ำไปด้วย

คนคนนี้… ต้องมีปัญหาทางจิตแน่ๆ

“นี่ๆ ฉันล้างสะอาดแล้วนะ คุณอย่ามาดึงฉันสิ…”

สวี่เจาเจาเพิ่งจะขยับตัวจะเดินออกไป ก็โดนกู้ชิงเหยียนดึงกลับมาที่อ่างล้างมืออีก

เขาโอบเธอจากด้านหลัง แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกของกู้ชิงเหยียน สองมือถูกเขากุมเอาไว้แล้วชโลมสบู่ล้างมือลงมา

เขาช่วยถูทำความสะอาดให้กระทั่งตามซอกนิ้ว ตอนล้างมือก็ปฏิบัติตามหลักเจ็ดขั้นตอนการล้างมืออย่างเคร่งครัด

“กู้ชิงเหยียน ฉันไม่ได้เป็นแบบคุณนะ ไม่เห็นต้องล้างสะอาดเบอร์นี้เลย”

สวี่เจาเจารู้สึกว่าตัวเองล้างไปสองรอบมันก็สะอาดมากแล้ว

ทว่าแรงของเธอสู้กู้ชิงเหยียนไม่ได้เลย “ไม่ได้ ผมจะจับมือคุณ ต้องล้างให้สะอาด”

กู้ชิงเหยียน ไอ้คนเผด็จการ!

สุดท้ายกู้ชิงเหยียนก็ยอมปล่อยเธอไป หลังล้างไปแค่ห้ารอบเท่านั้น

เขาดึงกระดาษเช็ดมือมาซับหยดน้ำบนมือของทั้งคู่จนแห้งสนิท ถึงค่อยจูงมือเธอเดินออกไป

แน่นอนว่าทั้งสองคนต้องสวมหน้ากากอนามัยอีกครั้ง เพราะใบหน้าของพวกเขามันสะดุดตาเกินไป

ตอนที่เดินมาถึงโซนผึ่งแห้ง ปลาน้อยของกู้อวี้หลินก็แห้งเรียบร้อยแล้ว พนักงานกำลังสอนเขาลงสีเคลือบอยู่

เดิมทีเด็กชายอยากให้สวี่เจาเจาช่วยลงสี แต่สวี่เจาเจาขยาดว่ากู้ชิงเหยียนจะลากเธอไปล้างมืออีก จึงปล่อยให้ปลาน้อยปลดปล่อยจินตนาการตามสบาย

“หนูน้อยอยากให้ปลาตัวนี้มีสีอะไรดีจ๊ะ” พนักงานถาม

กู้อวี้หลินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “มันควรจะมีสีสันสดใสครับ”

พูดพลางก็หยิบพู่กันขึ้นมาระบายสีต่างๆ ลงในช่องบนตัวปลา

ปลาที่มีสีสันสดใสจึงถือกำเนิดขึ้น

พอแห้งแล้ว พนักงานก็เจาะรูตรงส่วนหางปลา ใช้เชือกสีดำร้อยแล้วนำไปคล้องคอให้ปลาน้อย

“แม่ ดูปลาของผมสิครับ”

กู้อวี้หลินเดินมาข้างกายสวี่เจาเจา ยืดคอให้เธอดูด้วยความดีใจอย่างปิดไม่มิด

“สวยจนใจเจ็บเลยลูก”

สวี่เจาเจาไม่เคยตระหนี่คำชมกับเขาอยู่แล้ว เธอยังควักโทรศัพท์มือถือออกมากดถ่ายรูปกู้อวี้หลินรัวๆ

มีลูกชายหล่อเหลาขนาดนี้ ย่อมต้องบันทึกทุกช่วงเวลาการเติบโตของเขาเอาไว้สิ!

ไม่นานนัก พนักงานก็นำผลงานสองชิ้นที่สวี่เจาเจาและกู้ชิงเหยียนนำไปผึ่งแห้งออกมา วางลงบนโต๊ะตัวที่กู้อวี้หลินเพิ่งใช้เมื่อครู่

พลางเอ่ยถามขึ้นว่า “ขอโทษนะคะ ทั้งสองท่านอยากให้ผลงานสองชิ้นนี้ลงสีอะไรดีคะ”

สวี่เจาเจามองดูผลงานสุดสะพรึงทั้งสองชิ้น หลับตาลงอย่างทำใจ “หมูตัวนั้น เอาสีชมพูแล้วกันค่ะ”

เธอไม่ได้กะจะลงมือเอง พนักงานเพิ่งจะขยับตัวเข้ามาช่วยทาสีให้ กู้ชิงเหยียนก็ส่งเสียงห้ามไว้เสียก่อน

“รบกวนด้วยครับ แต่ผมทำเองดีกว่า”

สิ้นเสียง ข้อมือของเธอก็รู้สึกเย็นวาบ

กู้ชิงเหยียนย้ายสายประคำในมือมาไว้ในมือของสวี่เจาเจา จากนั้นก็ปล่อยมือที่กุมเธอไว้ แล้วนั่งลงหน้าโต๊ะลงสีเคลือบ

เกือบจะลืมไปเลยว่าหมอนี่มีนิสัยหวงของแบบแปลกๆ

เพราะต้องการลงแค่สีเดียว กู้ชิงเหยียนจึงถือพู่กันปาดสีลงไป สายตาของเขาจริงจังราวกับกำลังทะนุถนอมของล้ำค่า

หนุ่มหล่อขั้นเทพกับหมูขี้เหร่หนึ่งตัว ช่างเป็นคู่ที่เข้ากันได้อย่างพิลึกพิลั่น

หลังจากทาสีเจ้าหมูของสวี่เจาเจาเสร็จ กู้ชิงเหยียนก็ไม่มีความคิดจะเปลี่ยนสี เขาเอาพู่กันแตะน้ำเคลือบสีชมพู แล้วปาดลงไปบนก้อนอึอันนั้น…

ม่านตาของสวี่เจาเจาหดเล็กลงทันที

พระเจ้าช่วย… กู้ชิงเหยียนคิดจะย้อมสีอึให้เป็นสีชมพูเรอะ!

พริบตาที่เขาตวัดพู่กันแรก สวี่เจาเจาก็รู้ผลลัพธ์แล้ว เธอจึงเบือนสายตาหนีไปเงียบๆ

วันนี้รสนิยมทางศิลปะของเธอถูกท้าทายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เธอขอเลือกหันไปชื่นชมลูกชายตัวเองดีกว่า

กู้อวี้หลินเอาแต่จ้องปลาน้อยของตัวเอง ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยว่ากู้ชิงเหยียนกำลังทำอะไรอยู่

“เสร็จแล้ว”

กู้ชิงเหยียนวางพู่กันลง พนักงานจึงหยิบเอาของสีชมพูสองชิ้นนั้นไปเข้าเครื่องอบแห้ง

เห็นสภาพแบบนั้นแล้วยังกลั้นขำอยู่ได้ สวี่เจาเจานับถือพนักงานคนนี้จากใจจริง

สวี่เจาเจายื่นมือออกไปหวังจะคืนประคำให้เขา แต่เขากลับใช้ท่อนแขนดันเธอไว้เบาๆ “ผมไปล้างมือก่อน”

เอาเถอะ หมอนี่คงไปทรมานมือตัวเองอีกรอบแล้วล่ะสิ

ในร้านมีตู้อบโดยเฉพาะ ใช้เวลาไม่นานเท่าไรนัก

กู้ชิงเหยียนยังไม่ทันกลับมา เจ้าสิ่งของสีชมพูสองชิ้นนั้นก็ถูกนำมาวางตรงหน้าสวี่เจาเจาแล้ว

ตอนนี้เองปลาน้อยถึงเพิ่งสังเกตเห็นของสองชิ้นนี้ เขาเงยหน้าขึ้นถามด้วยความสงสัย “แม่ครับ นี่แม่ทำเหรอครับ”

สวี่เจาเจาตอบอย่างสงบนิ่ง “เปล่าจ้ะ พ่อของลูกทำน่ะ”

“อ๋อ”

กู้อวี้หลินทำหน้าตาเข้าใจแจ่มแจ้ง “มิน่าล่ะ ถึงได้ขี้เหร่ไปคนละแบบ”

สิ้นเสียงลูกชาย กู้ชิงเหยียนก็เดินกลับมาพอดี เขาหยิบประคำของตัวเองคืนไปจากมือสวี่เจาเจา

เขาช้อนตาขึ้นมองเธอ “แลกกันเถอะ”

มุมปากของสวี่เจาเจากระตุก “ไม่แลกแล้ว ยกให้คุณหมดเลย”

“ตกลง”

นึกไม่ถึงว่ากู้ชิงเหยียนจะรับคำทันที แถมยังเรียกให้พนักงานเอากล่องมาให้ แล้วบรรจงเก็บของพวกนั้นลงไปราวกับกำลังปกป้องสมบัติล้ำค่าที่หาไม่ได้อีกแล้วบนโลก

“ยกให้ผมจริงเหรอ”

ก่อนจะเดินออกจากร้าน กู้ชิงเหยียนยังหันมาถามย้ำกับสวี่เจาเจาอีกรอบ

“จริงสิ จริงแท้แน่นอน” สวี่เจาเจาพยักหน้าตอบส่งๆ

หมูสีชมพูหน้าตาประหลาดตัวหนึ่ง กับก้อนอึสีชมพูก้อนหนึ่ง…

ศิลปะล้ำยุคเกินไป ขืนเก็บไว้คงปวดประสาทตายชัก