บทที่ 93 โตป่านนี้แล้ว ยังจะเล่นโคลนอยู่อีกเหรอ?

ยอดตอบกลับใต้คอมเมนต์ของกู้ชิงเหยียน แทบจะมากกว่าคอมเมนต์ทั้งหมดของสวี่เจาเจาเสียอีก

【คุณพระช่วย ปลาน้อยเพิ่งสามขวบนะ ไม่ใช่สามสิบขวบ!】

【สวี่เจาเจาเคยบอกว่าต้นขาเขาต้องฝึกเพิ่มใช่ไหม เขาเลยบอกว่าแขนลูกชายสวี่เจาเจาต้องฝึกเพิ่มบ้าง แค้นฝังหุ่นชัดๆ [ขำทั้งน้ำตา]】

【เพิ่งสามขวบ อย่าเพิ่งฝึกเลย ได้ยินว่าสร้างกล้ามเนื้อเร็วไปจะตัวไม่สูง ปลาน้อยต้องโตไปเป็นหนุ่มหล่อร้อยแปดสิบห้าเซนขึ้นไปให้ฉันเท่านั้น!!】

【ฝันสลายแล้วพวกเรา ดูยังไงก็ไม่ใช่คำพูดที่คนเป็นพ่อแท้ๆ จะพูดออกมาได้เลย ฉันเพิ่งจิ้นคู่นี้ไปวิเดียว เรือคว่ำแล้วเหรอเนี่ย? [ร้องไห้][ร้องไห้]】

…

แน่นอนว่าสวี่เจาเจายังไม่เห็นความคึกคักบนเวยป๋อ เธอโน้มตัวลงเปิดพลาสเตอร์ยาบนแขนของกู้อวี้หลินออกเบาๆ

พอเห็นว่าเลือดหยุดไหลแล้ว ถึงได้โล่งอก

“ไปกันเถอะปลาน้อย เราไปเดินห้างกัน”

ดวงตาของสวี่เจาเจาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น “เพื่อเป็นรางวัลที่ลูกรักฉีดวัคซีนแล้วไม่ร้องไห้ เลือกรางวัลได้ตามใจชอบเลย”

แค่ฉีดวัคซีนแล้วไม่ร้องไห้ก็มีรางวัลด้วยเหรอ

“ผมโตแล้วนะ”

เขาเชิดหน้าขึ้น จับมือของสวี่เจาเจา ลุกขึ้นจากเก้าอี้ในบริเวณพักคอย “ไปสิครับ ไปเลือกของขวัญกัน”

ทั้งสองจูงมือกัน เพิ่งเดินพ้นประตูโรงพยาบาลออกมา ก็พบว่าคนขับรถหายไปแล้ว

ขณะที่สวี่เจาเจาเพิ่งจะเกิดความสงสัย ก็เห็นร่างสูงโปร่งที่แสนคุ้นตายืนพิงรถโรลส์-รอยซ์คันหรูที่จอดอยู่อย่างเงียบเชียบ

ใบหน้าเขาสวมหน้ากากอนามัยสีดำ แต่สวี่เจาเจาจำได้ทันทีจากคิ้วและดวงตาคู่นั้นของกู้ชิงเหยียน

ไม่ต้องคิดเลย เจ้าหมอนี่ต้องเป็นคนไล่คนขับรถไปแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคนขับรถไม่มีทางทิ้งหน้าที่ไปโดยไม่บอกกล่าวสักคำหรอก

กู้ชิงเหยียนกำลังก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถือ ฝ่ามือใหญ่นั้นทำให้มือถือดูเล็กกะทัดรัดไปถนัดตา

หน้าจอมือถือสว่างอยู่ เป็นหน้าต่างแชตกับฉือหลี่

กินสาลี่: เพิ่งเห็นเมียนาย ที่โรงพยาบาล

ตอนที่เขาเพิ่งเดินออกมาตรงประตูก็เจอคนขับรถที่บ้านเข้าพอดี ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าคำพูดของฉือหลี่เป็นเรื่องจริง

หลังจากไล่คนขับรถกลับไป กู้ชิงเหยียนก็ยืนรอสวี่เจาเจาอยู่ที่นี่ด้วยตัวเอง

แถมยังถือโอกาสตอบกลับเวยป๋อของสวี่เจาเจาไปด้วย

สวี่เจาเจาจูงมือกู้อวี้หลินเดินตรงเข้าไปหา ราวกับมีกระแสจิต เขาก็เงยหน้าขึ้นสบตากับสวี่เจาเจาพอดี

เธอเดินมาหยุดตรงหน้าเขา และตกใจกับสายตาที่จู่ๆ ก็เงยขึ้นมามอง จนหลุดปากออกไป “คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย”

ความจริงเธออยากถามว่า กู้ชิงเหยียนมาทำอะไรที่โรงพยาบาลต่างหาก…

กู้ชิงเหยียนไม่ได้ถือสาคำพูดของเธอ และไม่ได้คิดจะตอบคำถามนั้น แต่กลับเปลี่ยนเรื่อง “คุณมาโรงพยาบาลทำไม”

เพิ่งตอบเวยป๋อของสวี่เจาเจาไปแท้ๆ มีหรือที่เขาจะไม่รู้ ชัดเจนว่าแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ

เธอแกว่งแขนเล็กๆ ของกู้อวี้หลินไปมา “ฉันพาปลาน้อยมาฉีดวัคซีนน่ะสิ”

ท่อนแขนที่แปะพลาสเตอร์ยาปรากฏสู่สายตาของกู้ชิงเหยียน เขาเพียงเหลือบมองแวบหนึ่งโดยไม่แสดงท่าทีอะไร

ก่อนจะหันไปเปิดประตูรถแล้วเอ่ยถามสวี่เจาเจา “ต่อไปจะไปไหน”

“ไปห้าง!”

ไอเย็นฉ่ำของแอร์ทำให้สวี่เจาเจาแทบอยากจะพุ่งตัวเข้าไปในรถทันที พลางหาจังหวะตอบกู้ชิงเหยียนไปด้วย

ไม่นาน ทั้งสามคนก็มาถึงห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง

สวี่เจาเจาจูงมือกู้อวี้หลินลงจากรถ แล้วหันไปบอกกู้ชิงเหยียน “ถ้าคุณมีธุระก็ไปก่อนได้นะ เดี๋ยวฉันค่อยเรียกคนขับรถมารับ”

ทว่าวินาทีถัดมากู้ชิงเหยียนกลับก้าวลงมาจากฝั่งคนขับ

ติ๊ด

เขากดล็อกรถ แล้วคว้ามืออีกข้างของสวี่เจาเจาไว้ “ผมไปด้วย”

คำว่า ‘ผมไปกับคุณ’ ไม่ใช่ ‘ผมไปกับพวกคุณ’ เสียหน่อย

ปลาน้อยผู้น่าสงสารถูกมองข้ามไปอีกตามเคย

สวี่เจาเจามองดูฝูงชนที่พลุกพล่านจอแจ… จึงแอบหยิบหน้ากากอนามัยออกมาสองชิ้นเงียบๆ สวมให้ตัวเองกับปลาน้อย

“ปลาน้อย ลูกอยากได้อะไรเหรอ”

พอเข้ามาในห้าง สวี่เจาเจาจึงเอ่ยถามลูกชาย เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปทางหนึ่ง “ไปดูทางนั้นกันเถอะครับ”

“ได้จ้ะ”

ทั้งสามคนกลืนหายไปในฝูงชน มีเพียงสวี่เจาเจาที่อยู่ตรงกลางคอยเป็นหลักไม่ให้สองคนพลัดหลงกัน

ไม่นาน ปลาน้อยก็หยุดลงที่หน้าร้านเครื่องปั้นดินเผาแห่งหนึ่ง “แม่ครับ ผมอยากเล่นดินเหนียว”

สวี่เจาเจาพยักหน้า แล้วพากันเดินเข้าไปในร้าน

โชคดีที่ร้านนี้มีห้องส่วนตัว มีแป้นหมุนสามตัวพอดี สวี่เจาเจาจึงโบกมือสั่งเหมาห้องทันที

ไม่อย่างนั้นต้องใส่หน้ากากอนามัยอึดอัดแย่

เพื่อตัดความยุ่งยาก สวี่เจาเจาถึงกับข้ามขั้นตอนการสอนของพนักงานไปเลย เพราะถึงสอนไป เธอก็คงปั้นอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไม่รอดอยู่ดี

ฝีมืองานประดิษฐ์ของเธอมันห่วยแตกมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ปลาน้อยหยิบดินเหนียวขึ้นมาแล้วเริ่มขึ้นรูปบนแป้นหมุน ไม่นานก็ได้โครงแจกันออกมาหลายใบ

สวี่เจาเจามองแล้วคันไม้คันมือ เลยนั่งลงเริ่มหมุนแป้นกับเขาบ้าง แต่เธอไม่สามารถขึ้นทรงให้เนียนสวยเหมือนปลาน้อยได้ พอหมุนไปได้ครึ่งทางก็เละคามือตลอด

เธอเงยหน้ามองกู้ชิงเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยถาม “คุณจะไม่เล่นจริงๆ เหรอ”

“โตขนาดนี้แล้ว ยังจะเล่นดินเหนียวอีกเหรอ”

สวี่เจาเจาคล้ายจะเห็นแววขบขันแกมเยาะเย้ยในดวงตาของเขา

“นี่มันศิลปะ คุณไม่เข้าใจหรอก”

กู้ชิงเหยียนไม่ได้ต่อปากต่อคำกับเธออีก เพียงยืนมองเธอเงียบๆ อยู่ข้างๆ

พอเล่นแป้นหมุนจนเบื่อแล้ว สวี่เจาเจาก็เริ่มปั้นดินเหนียวเป็นรูปทรงแทน

แม้ฝีมือจะห่วย แต่ตอนเด็กๆ ก็เล่นดินเหนียวมาไม่น้อย ไม่นานก็ปั้นปลาตัวเล็กๆ ออกมาได้ตัวหนึ่ง

หน้าตาค่อนข้างพิลึก เส้นสายก็ไม่ค่อยเรียบเนียน แต่พอดูออกเลาๆ ว่าเป็นปลา

“ปลาน้อย ลูกดูสิ”

“สวยครับ”

กู้อวี้หลินช้อนตาขึ้นมอง เอ่ยชมอย่างจริงใจแล้วพูดต่อ “ผมจะให้พนักงานเอาไปอบแห้ง ถือเป็นของขวัญที่แม่ให้ผมก็แล้วกัน”

สวี่เจาเจาชะงักไป

ของขวัญที่อยากได้คือเจ้าปลาหน้าตาบู้บี้ตัวนี้นี่นะ?

ยังไม่ทันที่เธอจะอ้าปากพูดอะไร กู้อวี้หลินก็ประคองปลาตัวนั้นเดินไปหาพนักงานเรียบร้อยแล้ว ไม่เปิดโอกาสให้สวี่เจาเจาได้พูดเลยสักนิด

ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่ก็ทอดทับลงมา บดบังแป้นหมุนตรงหน้าเธอจนมิด

พอเธอหันกลับไป กู้ชิงเหยียนก็นั่งยองๆ ลงมาแล้ว ปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกัน

“ทำให้ผมตัวหนึ่งด้วยสิ”

เขาเอ่ยขึ้น ดวงตาดอกท้อคู่นั้นจ้องมองสวี่เจาเจาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

“เหอะ”

สวี่เจาเจาแค่นหัวเราะ “คุณทำให้ฉันตัวหนึ่งก่อนสิ แล้วฉันจะทำให้คุณตัวหนึ่ง แลกกัน”

ไหนบอกไม่อยากเล่นดินเหนียวไง ฉันจะให้คุณเล่นให้ได้เลยคอยดู!

สวี่เจาเจาไม่อยากยอมรับหรอกว่า ความแสบซนในใจตัวเองกำลังแผลงฤทธิ์เข้าแล้ว

“ไม่มีทาง” เขาตอบเสียงเย็น

บรรยากาศเงียบกริบไปราวสามนาที

กู้ชิงเหยียนมองสวี่เจาเจา สวี่เจาเจาเองก็จ้องเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้ ไม่มีใครยอมใคร

ในที่สุด กู้ชิงเหยียนก็ยื่นมือไปปลดกระดุมข้อมือเสื้อตัวเองอย่างเชื่องช้า พับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนขาวผ่องทรงพลัง

เขานั่งลงตรงที่ว่างข้างๆ สวี่เจาเจาแล้วเอ่ยขึ้น “ก็ได้ แลกกัน”

สวี่เจาเจามองดูเขาควักดินเหนียวออกมาจากถังด้านข้าง แล้ววางลงบนแป้นหมุนทรงกลม

เนื้อดินสีน้ำตาลเข้มเปรอะเปื้อนนิ้วมือขาวสะอาด ทิ้งรอยกระเซ็นเป็นจุดๆ ไว้บนหลังมือ ช่างดูตัดกันอย่างเด่นชัด

โชคดีที่ยังไม่เปื้อนประคำของเขา

แม้สีหน้าเขาจะยังราบเรียบ แต่เส้นเลือดที่ปูดโปนบนท่อนแขนก็ฟ้องว่าเขากำลังข่มใจอดทนกับสิ่งแปลกปลอมในมือนั้นอย่างยิ่ง

เขาไม่ได้เปิดแป้นหมุน แต่กลับเริ่มปั้นก้อนดินเหนียวด้วยมือเปล่าเหมือนกับสวี่เจาเจา

สวี่เจาเจาพยายามกลั้นขำ “คุณหายใจบ้างก็ได้นะ ฉันกลัวคุณจะกลั้นหายใจจนขาดใจตายจริงๆ”