บทที่ 96 แค่จูบปากยังไม่ให้เลยเหรอ?

【เมื่อก่อนครึ่งปียังไม่โพสต์สักอัน ตอนนี้โพสต์วันละอัน แฟนคลับรุ่นเก๋าไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดีแล้ว [หัวเราะทั้งน้ำตา]】

【โพสต์ที่แล้วบอกว่าเธอพูด โพสต์นี้ก็บอกว่าเธอ… ถ้าเป็นเหมือนที่สาวๆ ในช่องคอมเมนต์ว่าไว้ “เธอ” คนนี้คือแฟนคลับ งั้นพวกเราก็โดนด่าเข้าแล้วสิเนี่ย…】

【พี่ชายจะมีของสีชมพูหวานแหววแบบนี้ได้ยังไง ต้องเป็นแฟนคลับให้มาแน่ๆ ถึงจะน่าเกลียดแต่เขาก็รับไว้ แถมยังเอามาลงเวยป๋อให้อีก เขาแสนดีจริงๆ จะร้องไห้แล้วนะ!】

【อันนี้บอกเลยว่าในวงการขี้ก็ถือว่าตลกร้ายสุดๆ ทั้งชมพูหวานแหววทั้งชวนคลื่นไส้ [หัวเราะทั้งน้ำตา][หัวเราะทั้งน้ำตา]】

【พวกที่เดาว่ากู้ชิงเหยียนเป็นป๋าของสวี่เจาเจาตื่นเถอะ! คนเขากำลังยุ่งอยู่กับการรับของขวัญจากแฟนคลับ ใครจะมีเวลาว่างไปเดินห้างเป็นเพื่อนหล่อน แถมยังถือถุงให้อีก หน้าใหญ่มาจากไหนกัน [เหยียด][เหงื่อตก]】

…

นึกไม่ถึงเลยว่าการที่กู้ชิงเหยียนลงเวยป๋อ จะช่วยลบล้างข้อสงสัยเรื่องที่เขาเป็นป๋าไปได้โดยปริยาย

สวี่เจาเจาแอบหัวเราะคิกคัก

ด้วยความที่ง่วงจนทนไม่ไหวจริงๆ พอเปลือกตาปิดลง เธอก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

ในภวังค์กึ่งหลับกึ่งตื่น สวี่เจาเจารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังสะกิดเกาฝ่ามือของเธออยู่

“ได้เวลากินมื้อเย็นแล้ว”

น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นข้างหู ราวกับสายลมหนาวพัดผ่านใบหน้า ทำให้สวี่เจาเจาสะดุ้งลืมตาขึ้นมาทันที

กู้ชิงเหยียนนั่งอยู่ข้างเตียง มือทั้งสองข้างที่งดงามราวกับงานศิลปะคู่นั้นกำลังถูกเธอกุมไว้แน่น แถมยังมีรอยเล็บจิกแดงๆ หลงเหลืออยู่อีกด้วย…

“ว้าย!”

สวี่เจาเจาราวกับคว้าเผือกร้อนลวกมือ เธอรีบสะบัดทิ้งทันทีด้วยสายตาเลิ่กลั่ก

“กอดเสร็จก็ทิ้ง ช่างใจร้ายจริงนะ”

กู้ชิงเหยียนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ทำให้ใบหน้าของสวี่เจาเจาเห่อแดงขึ้นมาจนได้

“ไม่ใช่เพราะคุณยื่นมาให้ฉันกอดเองหรอกเหรอ ยังจะมาฟ้องคนอื่นก่อนอีก”

สวี่เจาเจาสะบัดผ้าห่มก้าวลงจากเตียงอย่างมาดมั่น “คุณหนูอย่างฉันจะไปกินข้าวแล้ว ไม่ถือสากับคุณหรอก”

พูดจบ สวี่เจาเจาก็รีบสวมรองเท้าแล้วจ้ำอ้าวลงไปชั้นล่าง ไม่กล้าหันไปมองกู้ชิงเหยียนอีกเลยแม้แต่แวบเดียว

จริงแท้แน่นอน ก่อนที่จะได้มาอยู่ร่วมกับกู้ชิงเหยียน สวี่เจาเจาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตัวเองจะมีนิสัยประหลาดเยอะขนาดนี้

ทั้งแย่งผ้าห่ม ทั้งกอดมือเขา…

เดิมทีอารมณ์ยังขุ่นมัวอยู่ แต่พอสวี่เจาเจาเดินลงมาชั้นล่างแล้วเห็นหม้อไฟทะเลชุดใหญ่ อารมณ์ก็ดีขึ้นมาทันตาเห็น

ไม่มีเรื่องไหนที่หม้อไฟทะเลมื้อเดียวจะแก้ไม่ได้ ถ้ามี ก็เบิ้ลสองมื้อไปเลย!

ที่บ้านมีแค่พวกเขาสามคนนั่งกินข้าวด้วยกัน จึงไม่ต้องรักษากฎเกณฑ์อะไรมากมาย พอนั่งลงก็เริ่มลงมือกินกันทันที

ทั้งๆ ที่โต๊ะตัวใหญ่ขนาดนั้น จะคีบกับข้าวตรงไหนก็ได้ ทว่าสองคนพ่อลูกคนหนึ่งโตคนหนึ่งเล็กกลับต้องมานั่งเบียดข้างๆ สวี่เจาเจาให้ได้

“ปลาน้อย รีบชิมเร็ว กั้งตั๊กแตนตัวนี้อร่อยมากจริงๆ นะ!”

สวี่เจาเจาพูดพลางแกะกั้งตั๊กแตนอย่างมีความสุขแล้ววางลงในชามของกู้อวี้หลิน

“ครับ”

ภายนอกเด็กชายขานรับอย่างเชื่อฟัง แต่ความจริงแล้วกลับแอบนำเนื้อกุ้งที่ตัวเองแกะเสร็จใส่กลับเข้าไปในชามของสวี่เจาเจาพร้อมกับกั้งตั๊กแตน

กู้ชิงเหยียนก็ไม่ต่างกัน บนจานของเขามีแต่เปลือกกุ้งเครย์ฟิช ส่วนเนื้อทั้งหมดถูกส่งไปอยู่ในชามของสวี่เจาเจาเรียบร้อยแล้ว

จนกระทั่งตอนหลัง สวี่เจาเจากินตามความเร็วในการแกะของพวกเขาไม่ทัน เธอจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตากินอย่างเดียว

“ฉันยัดไม่ลงแล้วจริงๆ นะพ่อหนุ่มทั้งสอง”

เมื่อมองดูกองเนื้อที่พูนเป็นภูเขาขนาดย่อมในชามตัวเอง สวี่เจาเจาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการกินข้าวจะเป็นเรื่องที่ทรมานขนาดนี้

ในที่สุดทั้งสองคนก็เลิกคอยคีบอาหารให้เธอ แล้วเริ่มกินของตัวเองเสียที

หลังจากฟาดอาหารในชามจนเรียบ ท้องของสวี่เจาเจาก็ป่องกลม แม้กระทั่งเดินก็ยังต้องเอามือค้ำเอวไว้

ขณะนั่งย่อยอาหารอยู่บนโซฟา สวี่เจาเจาจึงถือโอกาสนั่งเล่นเกมกับปลาน้อยต่อจากเมื่อเช้าที่ยังค้างอยู่

“กู้ชิงเหยียน คุณไปอาบน้ำก่อนเถอะ”

“อืม”

ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังขานรับคำหนึ่ง ไม่นานเสียงของเขาก็เงียบหายไป

สวี่เจาเจากำลังเล่นเกมอย่างเมามัน “ให้ตายสิๆ เจ้าต้นไม้กินคนนี่มันตามงับฉันไม่ปล่อยเลย!”

“ปลาน้อยช่วยด้วย เลือดของก็อดซิลล่าตัวนี้หนาเป็นบ้า!”

ไม่นาน เกมตานี้ก็คว้าชัยชนะมาได้อีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ส่งเสียงเฮ

“เชี่ย…”

สวี่เจาเจาสบถออกมาคำหนึ่ง ในเวลาเดียวกันนั้น นิ้วมือของเธอก็พลันหมดแรง จอยเกมร่วงลงไปกองกับพื้น

ใบหน้าของเธอซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาน้อยๆ มือข้างหนึ่งกุมท้องตัวเองไว้แน่น ส่วนอีกมือก็คว้าอากาศพยุงตัวไว้ไม่ให้ล้มพับลงไปทั้งร่าง

“แม่!”

กู้อวี้หลินรีบโยนจอยเกมในมือทิ้งทันที สีหน้าเคร่งเครียด พลางวิ่งเข้ามาช่วยพยุงสวี่เจาเจาไว้

“แม่ไม่เป็นไรจ้ะ”

สวี่เจาเจาฝืนยิ้มเจื่อน “อาบน้ำอุ่นสักหน่อยเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว”

เธอวานให้แม่บ้านช่วยหยิบชุดนอนกับชุดชั้นในมาให้

กู้อวี้หลินยังคงครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ เขามองส่งแม่บ้านประคองเธอเข้าไปในห้องน้ำ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความกังวลจนปิดไม่มิด

เขายืนนิ่งอยู่ในห้องนั่งเล่นครู่หนึ่ง จากนั้นก็สาวเท้าเดินขึ้นไปชั้นบน

กู้ชิงเหยียนเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นกู้อวี้หลินยืนทำหน้าตาระแวดระวังอยู่หน้าประตูห้อง

เขาเลิกคิ้วคมขึ้นเล็กน้อย “เจ้าหนู มีเรื่องอะไร”

“คุณทำอะไรแม่”

กู้อวี้หลินคิดไม่ออกจริงๆ ว่ามีเรื่องอะไรที่ทำให้สวี่เจาเจาเจ็บปวดจนหน้าซีดเผือดได้ขนาดนั้น

“เธอเป็นอะไรไป”

กู้ชิงเหยียนจับน้ำเสียงผิดปกติของเขาได้

“จู่ๆ แม่ก็ปวดท้อง ปวดจนยืนแทบไม่ไหวแล้ว”

ถึงแม้ปลาน้อยจะดูสุขุมแค่ไหน เขาก็เป็นเพียงเด็กอายุสามขวบคนหนึ่งเท่านั้น น้ำเสียงจึงเผยความรู้สึกเคว้งคว้างออกมาเล็กน้อย…

กู้ชิงเหยียนดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาจึงเอ่ยปลอบใจอย่างเก้ๆ กังๆ “ไม่ต้องห่วง มีฉันอยู่ เธอไม่เป็นอะไรหรอก”

ถ้าเป็นเวลาปกติ ปลาน้อยคงต้องเถียงกลับไปสักสองสามประโยคแน่นอน แต่คราวนี้เด็กชายเพียงแค่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น

ทั้งสองคนไม่พูดไม่จา เดินลงมาชั้นล่างแล้วไปยืนรอสวี่เจาเจาอยู่หน้าประตูห้องน้ำ

เสียงน้ำหยุดลงแล้ว ผ่านไปประมาณสิบนาที สวี่เจาเจาถึงเปิดประตูเดินออกมา

บนใบหน้าของเธอยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ แต่นั่นก็ไม่อาจบดบังความซีดเซียวได้เลย แผ่นหลังของเธององุ้มลงเล็กน้อย

เมื่อเห็นทั้งสองคน เธอก็ชะงักไป “พวกคุณ…”

เพิ่งจะเปล่งเสียงออกมา ร่างกายก็ลอยเคว้ง กู้ชิงเหยียนช้อนตัวเธออุ้มขึ้นมาแล้ว

“ปวดจนทนไม่ไหว ทำไมไม่เรียกให้คนอื่นอุ้ม เจ้าโง่”

มือของเธอที่ยกขึ้นโอบรอบคอกู้ชิงเหยียนนั้นเย็นเฉียบไปหมด

ท้องน้อยปวดบิดเป็นพักๆ เธอจึงขี้เกียจจะดิ้นรน ได้แต่นอนขดตัวอยู่ในอ้อมอกของกู้ชิงเหยียน ซึมซับไออุ่นจากร่างของเขาอย่างละโมบ

เขาอุ้มเธอขึ้นไปบนห้องนอนใหญ่ ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเธอไว้

“ช่วงเวลาพิเศษแบบนี้ ทำไมยังสระผมอีก”

สวี่เจาเจาตอบอย่างหมดเรี่ยวแรง “พรุ่งนี้…อัดรายการ…”

“เหอะ ทุ่มเทกับงานจังนะ”

กู้ชิงเหยียนยกมือขึ้นแกะหมวกคลุมผมแห้งเร็วของเธอออก “แล้วทำไมตอนไปออกรายการหาคู่ แค่จูบยังไม่ยอมให้จูบล่ะ”

สวี่เจาเจาถลึงตาใส่เขา แรงจะยกมือขึ้นทุบอกเขายังไม่มีเลย

ไม่นาน เสียงไดร์เป่าผมก็ดังขึ้นข้างหู ลมอุ่นแผ่ซ่านลงบนศีรษะ

สวี่เจาเจาเหลือบมองกระจกด้านข้าง

กู้ชิงเหยียนนั่งอยู่ข้างเธอ มือสวยคู่นั้นข้างหนึ่งถือไดร์เป่าผม อีกข้างสอดแทรกอยู่ในเส้นผมของเธอ ขาวกับดำตัดกันชัดเจน

เธอสวมชุดนอนลีน่าเบลล์ ส่วนกู้ชิงเหยียนสวมชุดนอนลายโทนี่ โทนี่ ช็อปเปอร์…

ชั่วพริบตานั้น ช่างเหมือนคู่แต่งงานใหม่ที่กำลังหวานชื่นกันไม่มีผิด

สวี่เจาเจามองจนเหม่อไปชั่วขณะ

ไม่รู้เลยว่าผมที่เปียกชื้นแห้งสนิทลงใต้ฝ่ามือของเขาตั้งแต่เมื่อไร เขาปิดสวิตช์ไดร์เป่าผม

พอเก็บไดร์เรียบร้อย กู้ชิงเหยียนก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้สวี่เจาเจา เอ่ยถามเสียงเบา “แอบมองผมเหรอ”

สวี่เจาเจาถอยหนีไปด้านหลังเล็กน้อย “ฉัน…”