บทที่ 97 แค่คืนนี้คืนเดียว ได้ไหม?

คำพูดที่เหลือของสวี่เจาเจาย่อมไม่อาจหลุดออกจากปากได้อีก ทั้งหมดถูกกู้ชิงเหยียนกลืนกินไปจนสิ้น

หมอนี่ใช้ครีมอาบน้ำกลิ่นเดียวกับเธอ เธอจึงได้กลิ่นหอมของดอกฟรีเซียจากตัวเขา

เธอปวดจนไม่มีแรงจะขัดขืนแล้ว

แต่ยังดีที่จูบนี้อ่อนโยนมาก สวี่เจาเจาจึงสบโอกาสรีบเอ่ยขึ้น “ปลาน้อยอยู่…”

เมื่อครู่สายตาเธอเหลือบไปเห็นตรงกรอบประตูโดยไม่ตั้งใจ เธอเห็นหัวกลมๆ ของกู้อวี้หลินชะโงกเข้ามา จึงตกใจจนลนลาน

กู้ชิงเหยียนประคองไหล่เธอไว้ ไม่ให้เธอเสียหลักล้ม

เขาหันไปมองกู้อวี้หลินที่อยู่ตรงประตูเช่นกัน และเห็นความสงสัยเต็มสองตาของเด็กชาย

ปลาน้อยกะพริบตาโตปริบๆ “พวกคุณ…ทำอะไรกันอยู่เหรอครับ”

ใบหน้าของสวี่เจาเจาแดงก่ำขึ้นมาทันที ทว่ากู้ชิงเหยียนกลับมีสีหน้าราบเรียบ ไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ออกมาเลยสักนิด

“กำลังรักษาแผลให้แม่นายอยู่ไง”

โกหกหน้าตายชัดๆ

“อย่างนั้นเหรอครับ” กู้อวี้หลินเท้าคาง ครุ่นคิดอย่างจริงจัง

สวี่เจาเจาขำกับท่าทางจริงจังของปลาน้อย แต่พอหัวเราะ ท้องก็เริ่มปวดขึ้นมาอีก

ทั้งทรมานทั้งอยากขำ สีหน้าของเธอในตอนนี้จึงดูพิลึกยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก

กู้อวี้หลินเริ่มร้อนใจ ไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว รีบตรงเข้าไปดึงแขนเสื้อของกู้ชิงเหยียน “แม่ปวดอีกแล้ว คุณรีบช่วยรักษาให้แม่สิครับ…”

“นายเคยเห็นหมอรักษาคนไข้แล้วมีคนอื่นยืนดูด้วยหรือไง”

กู้ชิงเหยียนเอ่ยเสียงเรียบ

เขาเชื่อว่าปลาน้อยต้องเข้าใจ

แล้วก็เป็นจริงตามคาด หลังจากคิดไปแค่สองวินาที กู้อวี้หลินก็สาวเท้ายาวๆ ออกจากห้องนอนใหญ่ไป แถมยังปิดประตูให้อย่างแสนรู้ใจ

“ผมไปแล้วนะ รีบๆ รักษาแผลให้แม่ผมล่ะ”

สวี่เจาเจาไม่กล้าหัวเราะอีกแล้ว เธอเอนกายพิงหัวเตียงอย่างอ่อนแรง ก่อนจะตกเข้าไปในอ้อมกอดอันอบอุ่นอย่างสะลึมสะลือ

แขนของเขาโอบรอบเอวเธอ เลื่อนมือมาด้านหน้าแล้วนวดท้องให้เธอเบาๆ ไออุ่นที่แผ่ออกมาช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของเธอลงไปได้บ้าง

“กู้ชิงเหยียน คุณ…คุณหลอกเด็ก…”

“หลอกตรงไหน”

ไม่รอให้สวี่เจาเจาตอบ กู้ชิงเหยียนก็โน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงทุ้มต่ำ “วิธีบรรเทาความเจ็บปวดที่ดีที่สุด ก็คือการเบี่ยงเบนความสนใจไงล่ะ”

พูดน่ะมันง่าย แต่ตอนนี้มีอะไรที่จะดึงความสนใจของเธอไปได้กันล่ะ

“อื้อ…”

เมื่อถูกกู้ชิงเหยียนประกบจูบลงมาอย่างเร่าร้อน สวี่เจาเจาถึงได้รู้ซึ้งว่าตัวเองยังอ่อนหัดเกินไปจริงๆ

ประสาทสัมผัสของเธอถูกห้อมล้อมด้วยฟีโรโมนอันเข้มข้นจนสมองมึนงง คิดอะไรไม่ออกอีกต่อไป

ตอนที่กู้ชิงเหยียนยอมปล่อยเธอ ดวงตาของเธอมีหยาดน้ำตาคลอเบ้า สองมือขยุ้มชุดนอนของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว แววตาเลื่อนลอย

“เป็นยังไงบ้าง หายปวดแล้วใช่ไหม”

พอเขาเอ่ยปาก สวี่เจาเจาถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่ามืออันอบอุ่นของเขายังคงทาบอยู่บนหน้าท้องของเธอมาตลอด ประคำที่ข้อมือขวาถูกถอดออกไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น สายตาหลุกหลิก ไม่กล้าสบตากับกู้ชิงเหยียน

ที่ไหน…ที่ไหนเขาใช้วิธีจูบมารักษาอาการปวดประจำเดือนกันเล่า!

แต่ก็ต้องยอมรับว่า ตอนที่จูบกันนั้นไม่ได้รู้สึกปวดสักเท่าไรจริงๆ…อะแฮ่ม

สวี่เจาเจายื่นสองมือออกไปดันตัวเขา “ลุกไปได้แล้ว ฉัน…ฉันจะนอนแล้ว”

ถ้าพรุ่งนี้ไปสาย พี่เยี่ยนต้องเชือดเธอทิ้งแน่

“นอนด้วยกัน”

พูดจบ กู้ชิงเหยียนก็พลิกตัวลงมานอนข้างๆ สวี่เจาเจา ทั้งสองห่มผ้าห่มผืนเดียวกัน แขนของเขายังโอบเอวเธอไว้

“ผมจะช่วยนวดท้องให้ คุณจะได้สบายขึ้น”

กู้ชิงเหยียนมองสวี่เจาเจาพลางลูบฝ่ามือเธอเบาๆ “แค่คืนนี้คืนเดียว ได้ไหม”

สวี่เจาเจาชักมือกลับตามสัญชาตญาณทันที

ยังไงช่วงมีประจำเดือน หมอนี่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว

ราชาจอเงินผู้ยิ่งใหญ่มานวดท้องให้เชียวนะ ใครปฏิเสธก็โง่เต็มทีแล้ว!

เมื่อคิดได้ดังนั้น สวี่เจาเจาจึงทอดตัวนอนลงอย่างสบายใจ “ก็ได้ แค่คืนเดียวพอนะ”

สิ้นเสียงตอบตกลง แขนที่โอบรอบเอวก็กระชับแน่นขึ้นทันที ร่างของทั้งสองแนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

มีเพียงเนื้อผ้าของชุดนอนคั่นกลางไว้เท่านั้น

ยามปกติเรี่ยวแรงของสวี่เจาเจาก็สู้เขาไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนมีประจำเดือนเลย

เธอจึงตัดใจหลับตาลง

กลิ่นหอมของดอกฟรีเซียที่ลอยมาจากคนข้างกายลอยแตะปลายจมูก หัวใจของเธอพลันเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ

นอนๆ แค่นอนเฉยๆ!

พอกดเปลือกตาลง ประสาทสัมผัสส่วนอื่นกลับยิ่งเฉียบคมขึ้นอย่างน่าประหลาด

สวี่เจาเจาสัมผัสได้ชัดเจนว่ามือใหญ่คู่นั้นกำลังนวดคลึงหน้าท้องของเธออย่างอ่อนโยน ลงน้ำหนักหนักเบาพอเหมาะพอเจาะ ราวกับผ่านการฝึกนวดระดับมืออาชีพมาอย่างไรอย่างนั้น

ความง่วงงุนจู่โจมเข้ามา ไม่นานเธอก็จมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา

“สวี่เจาเจา ตื่นเดี๋ยวนี้!”

“สวี่เจาเจา ตื่นเดี๋ยวนี้!”

“สวี่เจาเจา…”

พอเสียงนี้ดังขึ้นเป็นรอบที่สาม มือเรียวข้างหนึ่งก็ยื่นออกไปกดปิด

สวี่เจาเจาไม่กล้านอนขี้เซาอีก รีบผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงทั้งที่ตายังสะลึมสะลือ

เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองไปสายอีก สวี่เจาเจาจึงวานให้พี่เยี่ยนช่วยอัดเสียงนาฬิกาปลุกให้ เช้านี้พอได้ยินเสียงพี่เยี่ยนดังลั่น สวี่เจาเจาก็หมดห่วงเรื่องตื่นสายไปได้เลย!

เธอหันมองด้านข้าง พื้นที่ข้างเตียงว่างเปล่าไปแล้ว คาดว่าเขาคงตื่นไปได้พักใหญ่

โชคดีที่เขาไม่อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นตอนตื่นมาคงกระอักกระอ่วนพิลึก

สวี่เจาเจาไม่ได้สนใจตารางงานของเขาเลยสักนิด

อาการปวดประจำเดือนของเธอเป็นแบบ “คืนเดียวหาย” พอพ้นคืนแรกไป เธอก็กลับมามีชีวิตชีวาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอรีบลุกจากเตียงอย่างคล่องแคล่วเพื่อไปล้างหน้าแปรงฟัน

พลางส่งข้อความหาพี่เยี่ยน บอกให้เตรียมตัวออกมารับได้เลย

ปลาน้อยไม่เคยทำให้สวี่เจาเจาต้องเป็นห่วงเลย เมื่อเธอจัดการตัวเองเสร็จแล้วเดินลงไปกินมื้อเช้า ปลาน้อยก็นั่งถือไอแพดดูแนวโน้มตลาดหุ้นอยู่ก่อนแล้ว

ดูปราดเดียวก็รู้ว่ากำลังรอเธออยู่

สวี่เจาเจาอดใจไม่ไหว ยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มเขาฟอดหนึ่ง

ร่างของกู้อวี้หลินเกร็งแข็งไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้หลบเลี่ยง เขาเอียงคอถามว่า “แม่ยังปวดอยู่ไหมครับ”

“ไม่ปวดแล้วจ้ะ!” สวี่เจาเจาถึงกับกระโดดดึ๋งๆ อยู่กับที่สองสามทีเพื่อพิสูจน์

“อืม ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว รีบกินมื้อเช้าแล้วไปอัดรายการเถอะครับ”

กู้อวี้หลินตอบรับ

แต่ในใจกลับคิดว่า กู้ชิงเหยียนผู้ชายพรรค์นั้นดูเหมือนจะมีประโยชน์อยู่บ้าง แค่คืนเดียวแม่ก็หายปวดแล้ว…

สวี่เจาเจาไม่รู้ความคิดของกู้อวี้หลิน จึงรีบจัดการมื้อเช้าอย่างรวดเร็ว

วันนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะไปถ่ายทำรายการกันที่ไหน ทีมงานผู้กำกับบอกแขกรับเชิญว่าไม่ต้องแต่งหน้าจัดจ้านและห้ามใส่เสื้อผ้าที่แปลกแหวกแนว

สวี่เจาเจาค่อนข้างเชื่อฟัง เธอไปรื้อตู้เสื้อผ้าจนได้ชุดเอี๊ยมคู่แม่ลูกออกมา ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นแค่เสื้อผ้าสองชุดที่หน้าตาคล้ายกันมาก

เสื้อตัวในเป็นแค่เสื้อยืดสีขาวธรรมดา

ไม่ต้องแต่งหน้าจัดจ้านงั้นเหรอ…สวี่เจาเจามองกระจกพลางครุ่นคิด

ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องแต่งเลยแล้วกัน ทำตามข้อกำหนดของทีมผู้กำกับแบบเกินร้อยไปเลย

ในจังหวะนั้นเอง ข้อความของพี่เยี่ยนก็เด้งเข้ามา บอกว่ามาถึงหน้าประตูคฤหาสน์แล้ว

สวี่เจาเจายิ่งมั่นใจในความคิดที่จะหน้าสดออกกล้องในเทปนี้ เธอจูงมือกู้อวี้หลินเดินออกไปทันที

ทันทีที่ขึ้นไปนั่งเบาะหลัง พี่เยี่ยนก็ถึงกับเหวอ

“พี่เจา เธอลืมแต่งหน้าหรือเปล่าเนี่ย”

วันนี้ผู้กำกับบอกไว้ชัดเจนเลยนะว่าจะไม่มีช่างแต่งหน้าให้

“วันนี้ฉันแต่งหน้าแบบจักรพรรดิ มีแต่คนฉลาดเท่านั้นแหละที่มองเห็น”

สวี่เจาเจาตอบคำถามของหลี่เยี่ยนด้วยสีหน้านิ่งสนิท

สิ้นเสียงนั้น ภายในรถก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ หลี่เยี่ยนหันกลับไปสตาร์ตรถเงียบๆ

พี่เยี่ยน: ฉันว่าเธอนี่แหละดูเหมือนยอดคนฉลาดเหลือเกิน