บทที่ 100 ชมรมช่วยเหลือกัน

แสงไฟในโรงละครส่องสว่างทั่วทั้งเวที ทว่าบนเวทีกลับไร้นักแสดง มีเพียงซากศพเกลื่อนกลาดกับลูกแกะที่รอวันถูกเชือด

คนที่นั่งอยู่ด้านล่างก็ไม่ใช่ผู้ชม แต่เป็นกลุ่มคนที่ถูกข่มขู่กับคนบ้าเต็มขั้นคนหนึ่ง

หวังข่ายเดินมายืนตรงหน้าจิ้งจอกแดง แสยะยิ้มชั่วร้ายพลางพูดว่า "เมื่อกี้ฉันจำได้ว่ามีใครบางคนบอกว่า สมุดรายชื่ออยู่ที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยใช่ไหม"

จิ้งจอกแดงนิ่งเงียบ เขารู้ดีว่าแผนการของตนถูกหวังข่ายมองทะลุปรุโปร่งแล้ว พูดอะไรไปมากกว่านี้ก็ไร้ประโยชน์

"ไม่เสียแรงที่เป็นแก ใจกล้าจริงๆ นะ…"

หวังข่ายเดาะลิ้น มองจิ้งจอกแดงอย่างท้าทาย "คราวนี้แกต้องชดใช้ให้กับการกระทำของแกแล้ว!"

หวังข่ายโบกมือเพียงครั้งเดียว ลูกน้องของเขาบนเวทีก็เงื้อมีดฟันลงมา ศพบนเวทีเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งร่างทันที

ผมกับเฉินจางห่าวเพิ่งมาถึงที่นี่ โดนภาพตรงหน้าทำให้ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก นึกไม่ถึงเลยว่าหวังข่ายคนนี้จะบ้าคลั่งได้ขนาดนี้ แม้แต่ลูกน้องก็ยังฆ่าคนตาไม่กะพริบ

จิ้งจอกแดงทนดูพี่น้องที่เคยร่วมเป็นร่วมตายค่อยๆ ตายไปทีละคนด้วยน้ำมือของหวังข่าย เขาหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกแล้วเค้นเสียงพูดกับหวังข่ายอย่างเคียดแค้น

"แกก็จะต้องชดใช้ให้กับการกระทำในวันนี้เหมือนกัน!"

เดิมทีคนที่ถูกคุมตัวขึ้นไปบนเวทีมีสี่คน ตอนนี้เหลือเพียงหลิ่วจื่อเฉินคนเดียวแล้ว ในใจเขากำลังคิดว่า ทำไมภารกิจที่ตัวเองได้รับถึงต้องมาปกป้องหวังข่าย จะให้ปกป้องไอ้สารเลวแบบนี้ไปทำไมกัน!

"จิ้งจอกแดง แกพูดจาระวังปากไว้หน่อยจะดีกว่า ตอนนี้แกอยู่ในกำมือฉัน ฉันอยากจะฆ่าแกเมื่อไหร่ก็ได้ทั้งนั้น"

หวังข่ายหันไปมองหม่าเจ๋อเหยียน ราวกับกำลังคิดว่าการเก็บหมอนี่ไว้จะมีประโยชน์อะไร

"เอาเถอะ วันนี้เรื่องเยอะชะมัด พาพวกมันไปขังแยกไว้ ส่งคนไปเฝ้าเพิ่มด้วย อย่าให้พวกมันหนีไปได้"

จากนั้นพวกเราก็ถูกแยกขังไว้ตามห้องต่างๆ ดูท่าทางที่นี่น่าจะถูกดัดแปลงเป็นห้องขังชั่วคราว ภายในห้องไม่มีอะไรเลย การจะหนีออกไปจึงแทบเป็นไปไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าข้างนอกจะมีคนเฝ้าพวกเราอยู่อีกกี่คน…

ตอนนี้ผมทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่หยางหาน เพราะก่อนที่จะถูกจับ ผมบอกเขาไปแล้วว่าพวกเรากำลังจะไปที่ห้องกิจกรรมนักศึกษา ส่วนเรื่องที่เขากับหวงเซิ่งหลงจะสามารถช่วยพวกเราออกไปได้หรือไม่นั้นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ความเป็นจริงพิสูจน์แล้วว่าเป็นไปตามที่ผมคาด ตอนที่ผมถูกจับ หยางหานส่งข้อความมาหลายครั้งแต่ไม่ได้รับการตอบกลับ เขาจึงปักใจเชื่อทันทีว่าทางฝั่งเราต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ ดังนั้นเขากับหวงเซิ่งหลงจึงรีบรุดหน้ามาทางนี้

หยางหานยังไม่รู้ว่าภายในห้องกิจกรรมนักศึกษามีกองกำลังยึดครองอยู่แล้ว เขากำลังคาดเดาไปต่างๆ นานาว่าพวกเราไปเจอปัญหาอะไรเข้า

"พี่หยาง พี่ไม่ได้รับภารกิจอะไรบ้างเลยเหรอ" หวงเซิ่งหลงเอ่ยถามอยู่ข้างๆ

"มีสิ ภารกิจสั่งให้ฉันปักหลักสู้ตายอยู่ที่สภานักศึกษา"

"งั้นพี่…" หวงเซิ่งหลงกลัวว่าถ้าหยางหานไม่ทำภารกิจ พอหมดเวลาลงเขาจะระเบิดตัวเองตายไปต่อหน้าต่อตา

"ภารกิจพรรค์นั้น มีฉันเพิ่มไปอีกคนจะทำอะไรได้ ให้พวกนั้นเฝ้ากันเองเถอะ ถ้าเฝ้าได้ฉันก็รอด ถ้าเฝ้าไม่ได้ ถึงฉันไปก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี"

หวงเซิ่งหลงถึงกับพูดไม่ออกไปเลย หยางหานนี่ไม่เห็นค่าชีวิตตัวเองเกินไปแล้ว…

ระหว่างทางไปห้องกิจกรรมนักศึกษา หยางหานกับหวงเซิ่งหลงสังเกตเห็นคนกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันอยู่ไม่ไกล พอลอบสังเกตจนแน่ใจว่าเป็นคนปกติ ทั้งสองจึงเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัย แต่กลับถูกเวรยามขวางหน้าไว้ทันที

"หยุดนะ! พวกนายสองคนทำลับๆ ล่อๆ อะไรกัน"

หยางหานเห็นว่าคนกลุ่มนี้ไม่ได้มีเจตนาร้าย จึงไม่ได้พาหวงเซิ่งหลงวิ่งหนีตั้งแต่แรก แต่กลับก้าวขึ้นหน้าไปพูดคุย

"อย่าเพิ่งตึงเครียดไป พวกเราแค่ผ่านมา เห็นตรงนี้มีคนเยอะเลยอยากรู้อยากเห็นเข้ามาดูหน่อยน่ะ"

คนที่เอ่ยถามคลายความระแวงลงแล้วพูดกับพวกเขาว่า "ถ้าไม่มีอะไรก็รีบไปเถอะ ตอนนี้ในมหาวิทยาลัยวุ่นวายไปหมด ระวังตัวด้วยล่ะ"

ในสถานการณ์ปัจจุบันที่คนส่วนใหญ่ต่างคิดจะเอาตัวรอด โดยยึดการมีชีวิตรอดของตนเองเป็นเป้าหมายหลัก การได้ยินคนแปลกหน้าเตือนด้วยความหวังดีเช่นนี้ ย่อมอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอบอุ่นในใจ

"อาอู่ มีอะไรเหรอ"

คนคนหนึ่งเดินมาจากที่ไม่ไกล เขาสังเกตเห็นสถานการณ์ทางนี้จากในกลุ่มคน จึงตั้งใจเดินมาดู

"พี่เหยียน สองคนนี้เดินผ่านมา ผมเลยถามดูว่ามาทำอะไรกันน่ะครับ"

คนที่ถูกเรียกว่าพี่เหยียนก้าวเข้ามาจับมือกับหยางหานอย่างสุภาพพลางเอ่ยขึ้น "สวัสดีครับ ผมเห็นพวกคุณสองคนเดินไปมาในมหาวิทยาลัยแบบนี้คงไม่ปลอดภัย สนใจจะเข้าร่วมชมรมช่วยเหลือกันของพวกเราไหมครับ"

เดิมทีหยางหานตั้งใจจะเดินเลี่ยงไปแล้ว แต่พอได้ยินคำว่า "ชมรมช่วยเหลือกัน" ก็หูผึ่งขึ้นมาทันที จึงเอ่ยถามไปว่า

"โอ้? มีเงื่อนไขอะไรในการเข้าร่วมไหมครับ"

"ไม่มีเงื่อนไขอะไรหรอกครับ เดิมทีพวกเราก็ช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่แล้ว ขอแค่คุณไม่ได้ทำเรื่องทำร้ายคนอื่น พวกเราก็ยินดีต้อนรับเสมอ!"

หยางหานคิดว่าองค์กรแบบนี้น่าจะต้องมีกฎเกณฑ์อะไรบ้าง หรืออาจมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ซ่อนอยู่ ทว่านึกไม่ถึงเลยว่ามันจะเรียบง่ายขนาดนี้

"วางใจเถอะครับ สมาชิกของเรานิสัยดีกันทุกคน มีความยากลำบากอะไรก็บอกมาได้เลย"

หยางหานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าน่าจะขอยืมกำลังคนได้บ้าง เผื่อไปถึงห้องกิจกรรมนักศึกษาแล้วมีเหตุการณ์อะไรขึ้นจะได้พอรับมือไหว

"บอกตามตรงนะครับ ผมกำลังเจอปัญหาอยู่จริงๆ เพื่อนของผมสองคนเกิดเรื่องที่ห้องกิจกรรมนักศึกษา ตอนนี้ผมกำลังจะรีบไปที่นั่น"

พี่เหยียนชะงักไปก่อนจะพูดขึ้นอย่างดีใจ "บังเอิญจังเลย พวกเราก็กำลังจะไปที่ห้องกิจกรรมนักศึกษาเหมือนกันครับ!"

"เหรอครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ"

พี่เหยียนถอนหายใจ เอ่ยอย่างจนใจว่า "อย่าพูดถึงเลยครับ เมื่อเช้าตอนรวมตัวกันที่อาคารเรียน พวกเราพลัดหลงกับประธานชมรม พอตามหาตัวเจอก็พบว่าเขาถูกคนสองคนจับตัวไปแล้ว ตอนนี้น่าจะอยู่ในห้องกิจกรรมนักศึกษานั่นแหละครับ"

คราวนี้ล่ะยุ่งแล้ว คนที่จับตัวประธานชมรมของพวกเขาไปก็คือเว่ยจวิ้นซีกับเฉินจางห่าวไม่ใช่หรือไง ยืมคนของเขาไปช่วยคนที่จับตัวประธานชมรมของเขาเนี่ยนะ มันจะเกินไปหน่อยแล้ว…

แม้หยางหานจะคิดเช่นนี้ในใจ แต่สีหน้ากลับไม่แสดงพิรุธออกมา เรื่องนี้จะให้พวกเขารู้เด็ดขาดไม่ได้

"มิทราบว่าคุณชื่ออะไรหรือครับ" หยางหานถาม

"ผมชื่อเหยียนเฟย ทุกคนมักจะเรียกผมว่าพี่เหยียนน่ะ ประธานไม่อยู่… ตอนนี้ผมก็ถือเป็นรักษาการประธานไปก่อน"

"ผมชื่อหยางหาน ส่วนนี่หวงเซิ่งหลง ในเมื่อทุกคนจะไปห้องกิจกรรมนักศึกษาเหมือนกัน งั้นก็ไปด้วยกันเลยสิครับ!"

เหยียนเฟยส่ายหน้า หยางหานมองออกว่าเขาน่าจะมีความลำบากใจบางอย่าง จึงถามขึ้น "เป็นอะไรไปเหรอครับ หรือว่ามีปัญหาอะไร"

"อย่าพูดถึงเลยครับ ห้องกิจกรรมนักศึกษาที่นั่นถูกคนของหวังข่ายยึดไปแล้ว… ตอนนี้ถ้าคิดจะเข้าไปช่วยคน มันยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์เสียอีก…"

หยางหานได้ยินชื่อที่คุ้นหูอีกครั้ง—หวังข่าย ดูเหมือนว่านี่จะเป็นคนที่หลิ่วจื่อเฉินต้องปกป้องในภารกิจ

"พอจะเล่าสถานการณ์อย่างละเอียดให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ"

"หวังข่ายสร้างกลุ่มขึ้นมาชื่อว่ามังกรเงิน ปกติชอบบังคับให้คนอื่นทำงานให้ คนที่ไม่ยอมก้มหัวให้เขาก็จะถูกเขาโยนเข้าไปในฝ่ายรักษาความปลอดภัย…"

"ตั้งแต่ชมรมช่วยเหลือกันของเราก่อตั้งขึ้น หวังข่ายก็มองพวกเราเป็นเสี้ยนหนามมาตลอด เพราะพวกเราช่วยเหลือกัน คนที่ไปพึ่งพาให้เขาช่วยจัดการเรื่องต่างๆ เลยน้อยลง ด้วยเหตุนี้พวกเราจึงมีเรื่องกระทบกระทั่งกันบ่อยๆ…"

"แถมหวังข่ายคนนั้นยังมีนิสัยอารมณ์ร้ายสุดขีด พอมีใครทำอะไรไม่ถูกใจ เขาก็จะสรรหาวิธีทำให้คนคนนั้นทำผิดกฎจนถึงแก่ความตาย เป็นไอ้สารเลวเต็มขั้นเลยครับ!"