บทที่ 99 ช่างบังเอิญเสียจริง

พี่หยางยังคงบ่นในสายไม่หยุดที่ผมจัดการเรื่องไม่เรียบร้อย แต่นี่มันไม่ใช่ความผิดของผมเสียหน่อย ผมยังคุยกับไลเอลได้ไม่กี่คำมันก็คลั่งขึ้นมาแล้ว

พี่หยางก็รู้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจ จึงไม่ได้ติดใจเอาความต่อ แต่ถามว่าเดี๋ยวผมจะไปไหน

"ผมต้องพาตัวหม่าเจ๋อเหยียนไปส่งที่ห้องกิจกรรมนักศึกษา พี่จิ้งจอกแดงบอกผมว่าเขาเป็นคนของชมรมช่วยเหลือกันอะไรสักอย่าง"

"นายจับตัวเขาได้แล้วเหรอ"

"ใช่ครับ บังเอิญเจอเขาตอนอยู่บนทางเดินไปฝ่ายปกครองในอาคารเรียนพอดี เลยรวบตัวมาด้วยเลย"

ปลายสายเงียบไปกะทันหัน ดูเหมือนพี่หยางกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ผมถาม "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ"

"นายไม่คิดว่า…มันบังเอิญเกินไปหน่อยเหรอ"

ผมคิดตาม มันก็จริง มหาวิทยาลัยกว้างใหญ่ขนาดนี้ ถึงตอนเช้าจะเรียกทุกคนไปรวมกันที่อาคารเรียน แต่ก็ไม่น่าจะบังเอิญเจอตัวเขาได้ง่ายดายขนาดนั้น

"ระวังตัวด้วยแล้วกัน ฉันสังหรณ์ใจว่าทางห้องกิจกรรมนักศึกษามันไม่ค่อยสงบ นายเตรียมพร้อมรับมือไว้จะดีที่สุด"

ผมตอบตกลงแล้วพาหม่าเจ๋อเหยียนมุ่งหน้าไปยังห้องกิจกรรมนักศึกษา เขาถามพวกเราด้วยความสงสัยระคนหวาดระแวง "นี่จะพาไปไหน"

อย่างไรเสียเขาก็คือเป้าหมายที่พวกเราต้องคุมตัวไว้ ผมเองยังไม่แน่ใจในตัวตนของเขา และกลัวว่าเขาจะหาทางหนี จึงไม่คิดจะบอกว่าพวกเรากำลังจะพาไปไหน

"ไม่ต้องถาม ไม่ใช่เรื่องของนาย"

ครู่ต่อมา ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวว่านี่เป็นทางไปห้องกิจกรรมนักศึกษา สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกหวาดกลัว พูดอย่างไรก็ไม่ยอมเดินต่อไปข้างหน้า

"ไม่เอา! ฉันไม่ไปที่นั่นเด็ดขาด!"

ไม่ว่าพวกเราสองคนจะออกแรงดึงอย่างไร เขาก็ทิ้งตัวนั่งแหมะอยู่กับพื้นไม่ยอมขยับ จนปัญญาผมจึงต้องงัดไม้นั้นออกมาใช้ ขู่เขาไปว่าถ้ายังดื้อดึงไม่ยอมเชื่อฟัง จะล่อพวกผู้ถูกแปลงมาแล้วทิ้งเขาไว้ตรงนี้คนเดียว

พูดกับเขาแบบนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังหลอกล่อเด็กไม่มีผิด แต่วิธีนี้กลับได้ผลจริง หม่าเจ๋อเหยียนยอมลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามพวกเราไปแต่โดยดี

พอมาถึงบริเวณรอบนอกห้องกิจกรรมนักศึกษา เฉินจางห่าวก็ดึงพวกเราหลบเข้ามุม เขาพูดขึ้นว่า "ที่นี่ดูไม่ชอบมาพากลแฮะ มีคนเดินลาดตระเวนเต็มไปหมดเลย…"

"พวกเราแค่พาหมอนี่เข้าไปส่งก็เสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ"

"แต่ก็ไม่รู้นี่หว่าว่าคนข้างในห้องกิจกรรมเป็นมิตรหรือศัตรู ฉันว่าแอบลอบเข้าไปน่าจะดีกว่า"

เฉินจางห่าวกวาดสายตามองรอบทิศทาง ก่อนจะดึงผมไปคุยข้างๆ ด้วยเสียงเบาที่หม่าเจ๋อเหยียนไม่ได้ยิน "ฉันสังเกตเห็นว่ามีคนสะกดรอยตามพวกเรามาตลอดทาง ไม่รู้ว่ามีจุดประสงค์อะไร…"

ผมมองตามทิศทางที่เฉินจางห่าวชี้ ก็พบว่ามีคนแอบตามพวกเรามาจริงๆ

ตอนนี้ผมแค่อยากรีบทำภารกิจให้เสร็จ จึงปรึกษากับเฉินจางห่าวว่าให้รีบเข้าไปในห้องกิจกรรมนักศึกษาก่อนค่อยว่ากัน

ยังก้าวไปข้างหน้าไม่ทันพ้นสองก้าว หม่าเจ๋อเหยียนก็เอ่ยขึ้นมาว่า "เชือกรองเท้าฉันหลุด ขอผูกหน่อยสิ…"

"นายจะเรื่องมากอะไรนักหนา เดินลากไปอย่างนั้นแหละ!"

ใครจะรู้ว่าหม่าเจ๋อเหยียนกลับจ้องหน้าผมอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้านายไม่ยอมให้ฉันผูก ฉันจะตะโกนเรียกคนที่ลาดตระเวนอยู่แถวนี้มาให้หมด"

ไม้ตายนี้ดันเรียนรู้เอาไปใช้ได้ไวแท้ ผมพยักหน้าส่งสัญญาณให้เขารีบผูก แต่เขากลับหันหลังแล้วเขย่ามือที่ติดกุญแจมือให้ดู สื่อความหมายว่าใส่กุญแจมืออยู่แบบนี้จะผูกได้อย่างไร

อย่างไรเสียผมก็ไม่มีทางถอดกุญแจมือออกให้อยู่แล้ว จึงได้แต่บอกเขาไป "ฉันผูกให้ พอใจหรือยัง"

ผมย่อตัวลงกำลังจะก้มผูกเชือกรองเท้าให้ ใครจะไปนึกว่าเขาจะยกเท้าถีบเข้าใส่ผมจนหงายหลังลงไปกองกับพื้น จากนั้นก็ตะโกนเสียงลั่น "ตรงนี้มีคน!" พร้อมกับใส่เกียร์หมาสับขาวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

ผมล้มกระแทกพื้น หัวสมองส่งเสียงวิ้งๆ จากแรงถีบ เฉินจางห่าวเองก็ตั้งตัวไม่ทัน กว่าจะคิดวิ่งไล่ตาม หม่าเจ๋อเหยียนก็เผ่นแน่บไปไกลแล้ว

เฉินจางห่าวช่วยพยุงผมลุกขึ้นจากพื้น ผมเอามือคลำจมูก นึกก่นด่าในใจ ไอ้หมอนี่มันเหลี่ยมจัดจริงๆ ไปแอบเรียนแผนชั่วแบบนี้มาจากไหนวะ

เสียงตะโกนเมื่อครู่ของเขาทำให้พวกที่เดินลาดตระเวนอยู่แถวนั้นแตกตื่นกันหมด ส่วนตัวเขาเองวิ่งตรงดิ่งไปยังกลุ่มคนที่เพิ่งแอบสะกดรอยตามพวกเรามา มิน่าล่ะถึงได้กล้าวิ่งหนีหน้าตาเฉย ที่แท้ก็มีคนมารอรับนี่เอง

แต่แล้วฉากที่ชวนขำที่สุดก็บังเกิดขึ้น เขาเหยียบเชือกรองเท้าตัวเองที่ยังไม่ได้ผูกเข้าอย่างจัง หน้าคว่ำลงไปกินฝุ่นเต็มๆ บอกได้คำเดียวว่ากรรมตามสนองแท้ๆ

ผมกับเฉินจางห่าวรีบพุ่งเข้าไปกระชากตัวเขาลุกขึ้น แล้วพาไปซ่อนตัวก่อนที่พวกคนรับส่งจะมาถึง

พวกที่มารอรับวิ่งมาถึงแถวนั้นแล้วพบว่าคนหายไป ประกอบกับคนที่ลาดตระเวนอยู่ใกล้เข้ามาทุกที จึงจำต้องถอนกำลังล่าถอยไปก่อน

ผมใช้มือปิดปากหม่าเจ๋อเหยียนไว้แน่นไม่ยอมให้ส่งเสียง แต่หมอนั่นไม่เห็นว่าพวกของตนล่าถอยไปหมดแล้ว ยังคงพยายามส่งเสียง "อู้อู้อู้" ในลำคอไม่หยุด

คราวนี้ดีเลย ไม่ทันได้ล่อคนของตัวเองมา แต่กลับล่อพวกคนที่ลาดตระเวนเข้ามาแทน สุดท้ายพวกเราทั้งสามคนจึงถูกคุมตัวเข้าไปในห้องกิจกรรมนักศึกษาจนได้

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป ผมก็ได้ยินเสียงของพี่จิ้งจอกแดง ดูเหมือนเขากำลังทะเลาะกับใครบางคนอยู่ หนึ่งในคนที่คุมตัวพวกเราเดินเข้าไปรายงาน บอกว่าจับคนมาได้สามคน

ตามมาด้วยเสียงสั่งการ "พาเข้ามา!"

พวกเราเดินเข้าไปในโรงละคร เห็นพี่จิ้งจอกแดงถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้ ข้างๆ มีคนอีกคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของที่นี่ บนเวทีมีศพนอนแน่นิ่งอยู่สองศพ และยังมีอีกสองคนถูกมัดให้นั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้น…

เดี๋ยวนะ หนึ่งในนั้นดูเหมือนจะเป็นหลิ่วจื่อเฉินไม่ใช่เหรอ…

หวังข่ายเพิ่งจะเค้นข้อมูลเรื่องสมุดรายชื่อมาจากปากพี่จิ้งจอกแดงได้ พอเห็นมีคนถูกจับมาเพิ่มอีกสามคนก็ดีใจยกใหญ่

เขาเดินมาตรงหน้าหม่าเจ๋อเหยียน พูดจาเยาะเย้ยด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง "นี่มันไม่ใช่เฒ่าหม่าหรอกเหรอเนี่ย ดูท่าวันนี้จะมีคนคุ้นหน้าคุ้นตามามากกว่าหนึ่งคนเสียแล้วสิ!"

หม่าเจ๋อเหยียนดูจะหวาดกลัวหวังข่ายมาก ถึงกับตัวสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม

จากนั้นหวังข่ายก็หันมามองพวกเราสองคนแล้วถาม "ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านมาที่นี่ในวันนี้ มีธุระสำคัญอะไรกันงั้นหรือ"

ผมตอบกลับไป "ผมมีภารกิจ ต้องพาคนคนนี้มาส่งที่ห้องกิจกรรมนักศึกษา…"

หวังข่ายตบมือแปะๆ แล้วพูดกับผม "ทำได้ดีมาก! ทำได้ยอดเยี่ยมจริงๆ! ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ถือว่าเป็นมิตรกันแล้ว ใครอยู่ตรงนั้นมาแก้เชือกให้สองคนนี้ซิ!"

ดูเหมือนหวังข่ายจะไม่รู้ว่าพวกเรารู้จักกับพี่จิ้งจอกแดง จึงสั่งให้คนมาแก้มัดเชือกให้พวกเรา ทว่าทันใดนั้นหวังข่ายคล้ายจะเอะใจอะไรขึ้นมาได้ เดินกลับไปหยุดอยู่ตรงหน้าหม่าเจ๋อเหยียนแล้วเอ่ยถาม

"วันนี้ฉันได้รับข่าวมา บอกว่าจะมีเพื่อนเก่าคนหนึ่งเดินทางมาหา แถมยังนำข่าวสารชิ้นหนึ่งมาบอกฉันด้วย นายรู้หรือเปล่าว่าเป็นข่าวอะไร"

หม่าเจ๋อเหยียนส่ายหน้าพัลวัน แสดงออกว่าตนไม่รู้อะไรทั้งสิ้น

"ไม่เป็นไร ฉันถามนายหน่อย สมุดรายชื่อของชมรมช่วยเหลือกันของพวกนายอยู่ที่ไหน"

พอได้ยินประโยคนี้ พี่จิ้งจอกแดงที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับหน้าถอดสี หม่าเจ๋อเหยียนคนนี้เป็นถึงหัวหน้าของชมรมช่วยเหลือกัน เรื่องที่สมุดรายชื่ออยู่ที่ไหนเขาย่อมต้องรู้อยู่แก่ใจแน่ และถ้าเป็นอย่างนั้น เรื่องที่ตัวเองเพิ่งกุเรื่องโกหกหวังข่ายไปเมื่อครู่ก็ต้องแตกน่ะสิ…

หม่าเจ๋อเหยียนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "สมุดรายชื่อ…อยู่ที่ตัวพวกเขาสองคน…"

ผมกับเฉินจางห่าวเบิกตากว้าง ไอ้หมอนี่มันจะโยนขี้ป้ายสีเก่งเกินไปแล้ว พวกเราไม่เคยรู้เรื่องสมุดรายชื่ออะไรนั่นเลยสักนิด…

หวังข่ายหันมาพูดกับพวกเราด้วยสีหน้าแสดงความเสียใจจอมปลอม "ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอโทษด้วยแล้วกัน พวกแกเข้าไปค้นตัวมันสองคนให้หมด!"

คนสองคนปรี่เข้ามาค้นเอาสิ่งของทั้งหมดบนตัวพวกเราไปจนเกลี้ยง รวมถึงใบมีดสกัดพลัง แหวน และสมุดเล่มสีน้ำเงินที่เฉินจางห่าวเพิ่งได้รับมาจากฝ่ายปกครอง

หวังข่ายเปิดสมุดเล่มสีน้ำเงินออกดูแวบหนึ่ง มุมปากพลันยกยิ้มขึ้น ก่อนจะหันขวับไปมองพี่จิ้งจอกแดง "ไอ้หนุ่ม…แกกล้าหลอกฉันงั้นเหรอ"