บทที่ 98 ละครฉากเด็ด

ภายในโรงละครมืดสนิท สิ้นเสียงคำสั่งของหวังข่าย ม่านบนเวทีก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก แสงไฟลำแล้วลำเล่าสาดส่องผ่าความมืด ขับเน้นให้ทั่วทั้งเวทีสว่างโร่

เมื่อจิ้งจอกแดงมองเห็นสถานการณ์บนเวทีได้ชัดเจน ตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที เขาหันขวับไปจ้องหวังข่ายเขม็ง แววตาเปี่ยมล้นด้วยเพลิงโทสะ

บนเวทีนั้น ปรากฏร่างของพวกหลิ่วจื่อเฉินที่เดิมทีรออยู่ด้านนอกห้องกิจกรรมนักศึกษา เวลานี้ทุกคนถูกมัดมือมัดเท้าอย่างแน่นหนาและคุกเข่าเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ ด้านหลังพวกเขายังมีคนถือมีดคมกริบยืนคุมอยู่อีกหลายคน

"หวังข่าย! แกจะทำอะไร!"

จิ้งจอกแดงแผดเสียงใส่หวังข่าย ทว่าหวังข่ายยังคงกินของในมือด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ไม่แยแสเขาสักนิด

"แกอยากรู้อะไรกันแน่?!"

หวังข่ายกลืนของในปากลงคอ มองจิ้งจอกแดงด้วยสีหน้าเย้าแหย่ มุมปากยกยิ้มขึ้นเรื่อยๆ

"แหม ตอนนี้รู้จักยอมอ่อนข้อแล้วเหรอ ฉันชอบท่าทางพยศไม่ยอมใครของแกเมื่อกี้มากกว่านะ"

"แก…"

จิ้งจอกแดงกัดฟันกรามแทบแตก แต่ชีวิตของพวกพี่น้องตกอยู่ในกำมือของหวังข่าย เขาจึงไม่กล้าวู่วาม

"ฉันขอเตือนแกนะ ตอนนี้นักศึกษาทำร้ายกันเองน่ะไม่ผิดกฎมหาวิทยาลัยหรอก แกบอกฉันมาดีๆ จะดีกว่า ว่าสมุดรายชื่อของชมรมช่วยเหลือกันอยู่ที่ไหน"

"อะไรนะ"

"ฉันเตือนแกแล้วนะว่าความอดทนของฉันมีจำกัด ฉันจะถามแกอีกรอบ สมุดรายชื่อของชมรมช่วยเหลือกันอยู่ที่ไหน"

เห็นได้ชัดว่าหวังข่ายไม่พอใจคำตอบของจิ้งจอกแดงเมื่อครู่ สีหน้าพลันมืดมนลงทันที แต่จิ้งจอกแดงไม่เคยได้ยินเรื่องสมุดรายชื่อชมรมช่วยเหลือกันอะไรนั่นมาก่อนเลย แล้วจะไปบอกหวังข่ายได้อย่างไรว่ามันอยู่ที่ไหน

"สมุดรายชื่ออะไร…ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยสักนิด…"

หวังข่ายส่ายหน้าพลางถอนหายใจ "โธ่เอ๋ย…ความจำเสื่อมอีกแล้วสินะ ไม่เป็นไร ดูการแสดงกันสักหน่อย เผื่อจะนึกอะไรออกขึ้นมาบ้าง"

หวังข่ายโบกมือให้ลูกน้องบนเวที เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมกับเสียงอุทานด้วยความตกใจของคนอื่นๆ บนเวที คนหนึ่งถูกแทงเข้าที่แผ่นหลัง ร่างทรุดฮวบลงกับพื้นเวทีทันที

หลิ่วจื่อเฉินเห็นภาพนี้ในระยะประชิดจนตัวสั่นเทิ้มไปหมด ตอนนี้เขาได้แต่หวังว่าจะมีใครมาช่วย หรือไม่จิ้งจอกแดงก็ต้องเกลี้ยกล่อมหวังข่ายให้ได้

เมื่อเห็นว่าคนต่อไปกำลังจะเคราะห์ร้าย จิ้งจอกแดงก็รีบตะโกนลั่น "หยุด! อย่าฆ่าอีกเลย!"

หวังข่ายโบกมืออีกครั้ง คนบนเวทีถึงยอมหยุดมือ หวังข่ายยื่นหน้าเข้าไปใกล้จิ้งจอกแดง จ้องตาเขาแล้วเอ่ยถาม "สมุดรายชื่อของชมรมช่วยเหลือกันอยู่ที่ไหน"

จิ้งจอกแดงไม่หลบสายตาของหวังข่ายแม้แต่น้อย เขากลับจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาดุดันพลางเอ่ย "สมุดรายชื่ออยู่ที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัย ในลิ้นชักตู้ของห้องแรกทางซ้ายมือตอนเดินเข้าประตูไป"

จิ้งจอกแดงจะไปรู้ได้อย่างไรว่าสมุดรายชื่อของจริงอยู่ที่ไหน นี่เป็นเพียงเรื่องที่เขากุขึ้นมาหลอกหวังข่ายเท่านั้น แม้จะรู้ว่าไม่ช้าก็เร็วต้องถูกจับได้ว่าเป็นเรื่องโกหก แต่ถ้าตอนนี้ไม่ทำแบบนี้ หวังข่ายต้องฆ่าคนต่อแน่

เมื่อได้ยินดังนั้น หวังข่ายก็เผยรอยยิ้มเหยียดหยามออกมา "หึๆ…คิดจะหลอกฉัน แกยังอ่อนหัดไป ฝ่ายรักษาความปลอดภัยน่ะฉันส่งคนไปดูตั้งนานแล้ว ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง!"

พูดจบหวังข่ายก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง ส่งสัญญาณให้ลูกน้องบนเวทีฆ่าคนเพิ่ม ไม่นานนักเสียงกรีดร้องโหยหวนเสียงที่สองก็ดังขึ้นมาจากบนเวที

คราวนี้จิ้งจอกแดงตะเบ็งเสียงลั่น "ฉันบอกไปแล้ว ไอ้เวรเอ๊ย แกจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ อยากฆ่าก็ฆ่าไปเลย!"

จิ้งจอกแดงคาดเดาว่าหวังข่ายกำลังหลอกหยั่งเชิงเขาอยู่ ตัวเขาต้องแสดงออกให้เหมือนกับว่าสิ่งที่พูดไปเมื่อกี้เป็นเรื่องจริง คนบ้าแบบนี้ เพื่อจะลองเชิงคนอื่นแล้วสามารถทำได้ทุกอย่างจริงๆ

หวังข่ายถึงได้เผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา เขาทำสีหน้าเหมือนรู้สึกผิดแล้วพูดกับจิ้งจอกแดง "อ๋อ พอดีฉันเป็นคนความจำไม่ค่อยดี คนที่ฉันส่งออกไปน่ะไปอาคารเรียน ไม่ใช่ฝ่ายรักษาความปลอดภัย ขอโทษทีนะ"

ดูท่าคราวนี้จิ้งจอกแดงจะเดิมพันถูก หวังข่ายเองก็ไม่มีข้อมูลที่แน่ชัด เมื่อครู่นี้ตั้งใจหลอกหยั่งเชิงเขาจริงๆ

เดิมทีวิกฤตครั้งนี้กำลังจะผ่านพ้นไปได้ ใครจะรู้ว่าจู่ๆ ด้านนอกก็มีคนวิ่งพรวดพราดเข้ามาบอกหวังข่าย "หัวหน้า ข้างนอกจับคนมาได้สามคนครับ"

"โอ้? พาตัวเข้ามา!"

…

ผมได้รับข้อความที่จิ้งจอกแดงส่งมา ถึงได้รู้ว่าหม่าเจ๋อเหยียนคนนี้เป็นคนของชมรมช่วยเหลือกันอะไรนั่น แต่ตอนนี้ยังไม่มีเวลามาคิดว่าจับตัวเขาไปทำไม สิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้คือต้องรีบไปที่ฝ่ายปกครองให้เร็วที่สุด

พวกเราเดินลัดเลาะไปตามบันไดอย่างระมัดระวังตลอดทาง จนกระทั่งคลำทางมาถึงหน้าฝ่ายปกครองได้อย่างปลอดภัย เมื่อมองป้ายชื่อ "ฝ่ายปกครอง" ที่แขวนอยู่บนประตูห้องทำงาน ในใจผมก็รู้สึกสังหรณ์ใจอย่างประหลาดว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

ผมเคาะประตู ด้านในมีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นมา "เข้ามาสิ!"

เมื่อประตูฝ่ายปกครองค่อยๆ เปิดออก ผมก็เห็นหัวหน้าฝ่ายปกครองสวมชุดสูท ใส่แว่นตานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานด้านหน้า ให้ความรู้สึกสุภาพเรียบร้อย

ทว่า ไม่ว่าจะแต่งกายอย่างไร ก็ยากที่จะบดบังจุดประหลาดบนร่างกายของมันได้ ผมมองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่านั่นคือสัตว์ประหลาด เมื่อนำมาประมวลเข้ากับคำพูดที่หยางหานเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ ผมก็มั่นใจได้เลยว่าสัตว์ประหลาดตรงหน้านี้ก็คือไลเอล

พวกเราตั้งใจจะให้เฉินจางห่าวทำภารกิจให้เสร็จก่อน จึงเห็นเขาเดินเข้าไปพูดคุยกับไลเอล "สวัสดีครับ ภารกิจสั่งให้ผมมารับของที่นี่"

ไลเอลพินิจมองเฉินจางห่าวอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ราวกับกำลังยืนยันตัวตนของเขา จากนั้นก็เปิดลิ้นชักบนโต๊ะทำงาน หยิบของชิ้นหนึ่งที่มีปกสีน้ำเงินออกมาส่งให้เฉินจางห่าว

"เก็บรักษาไว้ให้ดี…"

เสียงของไลเอลฟังดูเหมือนผู้หญิง…ผมชักสงสัยแล้วสิว่าสัตว์ประหลาดพวกนี้แบ่งเพศชายหญิงด้วยหรือเปล่า

เฉินจางห่าวพยักหน้า แล้วเก็บของชิ้นนั้นไว้อย่างระมัดระวัง ต่อไปต่างหากถึงจะเป็นไฮไลต์สำคัญของการมาที่นี่ ผมต้องเจรจากับไลเอลโดยตรง

"อาจารย์ครับ คุณรู้ไหมครับว่าการสอบกลางภาคครั้งนี้ใครเป็นคนสั่งการ"

"ก็ต้องเป็นอธิการบดีอยู่แล้ว ทำไม มีธุระอะไร"

ผมส่ายหน้าปฏิเสธคำพูดของมัน จากนั้นก็บอกมันไป "การสอบครั้งนี้เป็นแผนการของประธานสภานักศึกษาครับ! มันต้องการใช้โอกาสนี้กวาดล้างขั้วอำนาจทั้งหมดในมหาวิทยาลัยแล้วรวบอำนาจไว้คนเดียว!"

ไลเอลชะงักไปก่อน จากนั้นก็พูดด้วยความโมโหเล็กน้อย "แกไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน อย่าไปเชื่ออะไรซี้ซั้ว"

จากนั้นมันก็ทำท่าจะไล่พวกเราออกไป มีหรือที่ผมจะปล่อยโอกาสนี้หลุดลอย จึงบอกมันไปตรงๆ ว่าอธิการบดีคนเดิมอย่างกูชาร์ดตายไปแล้ว

เมื่อได้ยินคำนี้ ไลเอลก็ระเบิดโทสะออกมา "ใครอนุญาตให้แกพูดถึงท่านอธิการบดีแบบนั้น"

ผมรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มไม่ค่อยดี กำแพงรอบๆ เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำ หนวดระยางค์เส้นแล้วเส้นเล่าตั้งท่าพร้อมจะโจมตี ไลเอลเองก็ลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง

"ในเมื่อกล้าดูหมิ่นท่านกูชาร์ดขนาดนี้ วันนี้พวกแกสองคนก็อย่าหวังว่าจะได้ออกไปเลย!"

ผมชักใบมีดสกัดพลังออกมาเตรียมพร้อมรับมือศัตรูทุกเมื่อ เฉินจางห่าวเห็นท่าไม่ดีจึงรีบดึงตัวผมกับหม่าเจ๋อเหยียนที่ยืนช็อกอยู่ข้างๆ วิ่งหนีเตลิดออกมาจากฝ่ายปกครอง

ทว่าความมืดมิดด้านหลังยังคงลุกลามไล่ตามพวกเรามาอย่างไม่หยุดหย่อน แม้จะไม่รู้ว่าถ้าสัมผัสโดนแล้วจะเกิดผลลัพธ์อะไรตามมา แต่การไม่โดนย่อมปลอดภัยกว่าแน่ๆ ดังนั้นพวกเราจึงใส่เกียร์หมาวิ่งหนีสุดชีวิต จนกระทั่งวิ่งพ้นออกมาจากอาคารเรียน

ตอนนั้นเอง หยางหานก็ส่งข้อความมาถามความคืบหน้า ผมจึงตอบกลับไปว่า

"พี่บอกว่าไลเอลอยู่ฝ่ายสนับสนุนกูชาร์ด แต่นี่มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ ผมแค่บอกมันว่ากูชาร์ดตายแล้ว มันก็ของขึ้น วิ่งไล่กวดพวกเรามาตลอดทางเลยเนี่ย"

"ทำไมแกไม่ค่อยๆ พูดกับมันดีๆ เล่า คราวนี้พอไม่มีไลเอลคอยหนุนหลังให้พวกเรา แล้วจะไปรับมือกับปูจีลียังไงล่ะ"