บทที่ 97 ทำไมถึงเป็นคนของฉันอีกแล้ว?

แสงแดดยามเช้าเพิ่งสาดส่องลงสู่ผืนดิน ทว่ายังไม่อาจปัดเป่าไอหมอกดำมืดที่ปกคลุมมหาวิทยาลัยไปได้ ทุกซอกทุกมุมในรั้วสถานศึกษา แต่ละคนต่างดิ้นรนเอาชีวิตรอดกันอย่างไม่หยุดหย่อน

เมื่อครู่นี้เอง หยางหานเพิ่งเห็นกับตาว่าทุกคนที่เดินเข้าไปในฝ่ายรับสมัครของสภานักศึกษา ไม่มีใครได้ก้าวออกมาอีกเลย หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป จะยังมีคนรอดชีวิตได้อีกสักกี่คน ต้องเร่งมือลงมือแล้ว

หยางหานส่งข้อความมาถามผมถึงความคืบหน้า ทว่าในวินาทีนี้ ผมกับเฉินจางห่าวที่พาหม่าเจ๋อเหยียนมาด้วยกำลังเผชิญกับวิกฤตการณ์ที่ไม่เคยเจอมาก่อน…

ย้อนเวลากลับไปตอนที่ทุกคนเพิ่งแยกย้ายกัน หันมามองทางกลุ่มของจิ้งจอกแดงและหลิ่วจื่อเฉิน หลังจากแยกจากทุกคนที่อาคารเรียน พวกเขาก็เตรียมมุ่งหน้าไปยังห้องกิจกรรมนักศึกษา เพราะแต่เดิมที่นั่นเคยเป็นฐานที่มั่นของจิ้งจอกแดง

ระหว่างทางได้พบกับคนที่กำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอยู่ไม่น้อย จิ้งจอกแดงจึงลองถามคนพวกนั้นดูว่ารู้จักหวังข่ายหรือหม่าเจ๋อเหยียนบ้างไหม

สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ มีคนรู้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์และบอกพวกเขาเข้าจริงๆ

เรื่องของหวังข่ายนั้นไม่มีใครรู้ แต่จากคำบอกเล่าของคนพวกนั้น หม่าเจ๋อเหยียนเป็นประธานชมรมแห่งหนึ่ง เขาได้ก่อตั้งชมรมช่วยเหลือกันขึ้นมาในมหาวิทยาลัย เพื่อให้คนที่ตกทุกข์ได้ยากคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ดึงดูดคนให้เข้ามาร่วมเป็นสมาชิกได้ไม่น้อยทีเดียว

“โอ้? น่าสนใจแฮะ…”

จิ้งจอกแดงคาดไม่ถึงว่าช่วงเวลาที่เขาไม่ได้ใส่ใจ จะมีกลุ่มแบบนี้ผุดขึ้นมาในมหาวิทยาลัย ในสถานที่ที่จิตใจคนหยั่งรู้ยากเช่นนี้ ยังใช้วิธีช่วยเหลือซึ่งกันและกัน หม่าเจ๋อเหยียนคนนี้ก็นับว่ามีฝีมืออยู่เหมือนกัน

“พี่จิ้งจอกแดง นี่เป็นเบาะแสสำคัญเลยนะ รีบบอกพวกพี่เว่ยเถอะ!”

จิ้งจอกแดงพยักหน้า ในเวลานี้ ตัวผมที่ได้รับข้อความพลางมองหม่าเจ๋อเหยียนซึ่งถูกใส่กุญแจมืออยู่ อดคิดในใจไม่ได้ว่า ให้ผมมาตามจับคนพรรค์นี้ไปเพื่ออะไรกันแน่…

จิ้งจอกแดงกับหลิ่วจื่อเฉินมุ่งหน้าต่อไปยังห้องกิจกรรมนักศึกษา ทันทีที่เข้าใกล้ จิ้งจอกแดงก็สังเกตเห็นความผิดปกติรอบด้านได้อย่างเฉียบไว จึงรีบส่งสัญญาณห้ามทุกคนไว้ทันที

“เกิดอะไรขึ้น…”

หลิ่วจื่อเฉินยังไม่ทันพูดจบก็ถูกจิ้งจอกแดงเอามือปิดปาก บริเวณรอบห้องกิจกรรมนักศึกษาแทบไม่มีเงาของผู้ถูกแปลงให้เห็นเลย แม้รอบด้านจะมีศพเกลื่อนกลาด แต่กลับมีคนปกติเดินลาดตระเวนอยู่รอบๆ

“ดูเหมือน…จะมีคนมาชิงตัดหน้าไปก่อนแล้ว…”

“พวกนายรออยู่ตรงนี้ ฉันจะเข้าไปดูข้างในคนเดียว”

“หัวหน้า มันจะอันตรายเกินไปไหม อย่างน้อยก็ให้พวกเราตามไปด้วยเถอะ พวกเราก็ชำนาญเส้นทางข้างในเหมือนกันนะ” อดีตสมาชิกคนหนึ่งของกลุ่มจิ้งจอกแดงเอ่ยขึ้น การได้กลับมาช่วยงานหัวหน้าอีกครั้งทำให้เขาดูกระตือรือร้นมาก

“ห้องกิจกรรมนักศึกษาไม่ได้กว้างขวางอะไรขนาดนั้น ขืนพวกนายตามเข้าไปด้วยกัน เป้าจะใหญ่เกินไป”

“แต่ว่า…”

คนคนนั้นยังอยากจะพูดต่อ แต่ก็ถูกจิ้งจอกแดงขัดขึ้นเสียก่อน “นายเป็นหัวหน้าหรือฉันเป็นหัวหน้ากันแน่ เชื่อฉัน รออยู่ตรงนี้แหละ!”

อีกฝ่ายจึงไม่อาจพูดอะไรได้อีก ทำได้แค่มองดูจิ้งจอกแดงลอบไปที่ประตูศูนย์กิจกรรมนักศึกษาเพียงลำพัง แล้วแอบมุดเข้าไปข้างในอย่างเงียบเชียบ

สิ่งที่เรียกว่าศูนย์กิจกรรมนักศึกษา แท้จริงแล้วมีลักษณะคล้ายโรงละคร ชั้นหนึ่งและชั้นใต้ดินถูกดัดแปลงเป็นเวทีสำหรับการแสดง ส่วนชั้นสองและชั้นสามเป็นห้องย่อยต่างๆ

หากเป็นยามปกติ ชมรมต่างๆ จะใช้ห้องพวกนั้นทำงานหรือจัดกิจกรรม และเวทีก็มักจะมีการจัดงานแสดงอยู่เป็นระยะ แต่หลังจากจิ้งจอกแดงยึดที่นี่ได้ เขาก็ใช้มันเป็นฐานบัญชาการใหญ่มาโดยตลอด

“ไม่ได้กลับมาตั้งนาน ไม่รู้ว่าข้างในจะเปลี่ยนไปเป็นยังไงบ้างแล้ว…” จิ้งจอกแดงคิดในใจ

การป้องกันด้านในแน่นหนามาก มีคนเดินลาดตระเวนไปมาตลอดเวลา แต่ด้วยความที่จิ้งจอกแดงคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างดี จึงหลบหลีกสายตาพวกนั้นได้อย่างแนบเนียน

ห้องทำงานเดิมของตัวเองอยู่ตรงไหนแล้วนะ จิ้งจอกแดงคิดในใจ ตอนนี้เขาอยากจะแวะไปดูตรงนั้นเสียหน่อย อยากรู้นักว่าเทพเจ้าเหล่าไหนถึงได้กล้ามายึดรังเก่าของเขาไป

จิ้งจอกแดงลอบขึ้นไปจนถึงชั้นสาม และมองเห็นห้องที่คุ้นตาห้องนั้น เขาเคาะประตูห้องหนึ่งครั้งแล้วรีบหลบวูบ พอแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ข้างในจึงค่อยผลักประตูเข้าไป

ข้าวของในห้องแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง นอกจากโต๊ะทำงานที่พอดูออกว่ามีคนมานั่งทำงานอยู่เป็นประจำแล้ว ที่อื่นๆ ล้วนมีฝุ่นจับบางๆ ดูท่าไอ้หมอนี่จะไม่ค่อยรักความสะอาดเท่าไร

จิ้งจอกแดงเริ่มรู้สึกทะแม่งๆ ข้างนอกลาดตระเวนกันถี่ขนาดนั้น แต่ตลอดทางที่เขาเข้ามากลับไม่เจออุปสรรคอะไรเลย หรือว่าจะมีกลลวง

จิ้งจอกแดงรู้สึกถึงลางร้ายทันที จึงคิดจะรีบออกไปจากที่นี่ หากถูกดักหน้าประตูขึ้นมา เขาจะไม่มีทางให้หนีเอาตัวรอดเลยด้วยซ้ำ

ทว่ายิ่งกลัวอะไรก็มักจะได้เจอสิ่งนั้น จิ้งจอกแดงเพิ่งจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อเปิดประตู ก็ถูกคนที่พุ่งพรวดเข้ามาขวางทางเอาไว้ แต่ละคนถืออาวุธอยู่ในมือ ต่อให้จิ้งจอกแดงมีฝีมือเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีทางรับมือคนจำนวนมากขนาดนี้ได้

จิ้งจอกแดงไร้หนทาง จำต้องยอมจำนนแต่โดยดี และถูกคนสองคนจับมัดมือไพล่หลังไว้

แปะ! แปะ! แปะ!

เสียงปรบมือดังขึ้นจากด้านหลังของคนเหล่านั้น ก่อนที่ร่างหนึ่งจะเดินก้าวออกมา “ไม้นี้เขาเรียกว่า ล่อเสือเข้าถ้ำ!”

“แกคือหัวหน้าของที่นี่งั้นเหรอ”

“พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ พี่จิ้งจอกแดง ท่านผู้สูงส่งอย่างคุณคงความจำสั้น ถึงได้ลืมกระทั่งพี่น้องที่เคยอยู่ใต้บังคับบัญชาตัวเองไปแล้ว”

จิ้งจอกแดงยิ้มออกมา เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงเค่นหัวเราะเยาะ “เหอะ! ก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้คนที่โดนฉันไล่ตะเพิดออกไปนี่เอง…”

“ฉันก็ว่าทำไมชื่อหวังข่ายถึงได้คุ้นหูนัก พอเห็นหน้าแกฉันถึงนึกออกนี่ไง”

“ฉันได้รับภารกิจตั้งนานแล้ว บอกว่าวันนี้จะมีคนรู้จักถูกส่งตัวมา ให้ฉันต้อนรับขับสู้ให้ดี คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นแก”

หวังข่ายเดินไปเดินมาตรงหน้าจิ้งจอกแดง สีหน้าท่าทางลำพองใจเป็นที่สุด

“ตอนที่ฉันยังอยู่กลุ่มจิ้งจอกแดง ฉันก็เคยบอกแล้วว่าไอ้หลักการพรรค์นั้นของแก มันเอาชีวิตรอดในมหาวิทยาลัยนี้ไม่ได้หรอก เป็นไงล่ะ? ฉันพูดถูกใช่ไหม! ดูแกสิ… ตอนนี้ตกอยู่ในสภาพไหนแล้ว?”

เขาเดินย่างสามขุมเข้าหาจิ้งจอกแดงอย่างท้าทาย ยื่นมือไปตบหน้าอีกฝ่ายเบาๆ สองสามที ก่อนจะหัวเราะร่าออกมาอย่างสะใจ

“เป็นไงล่ะ? ตอนนี้เริ่มเสียใจที่ไล่ฉันออกไปหรือยัง?”

“เหอะ! แกยังมีหน้ามาพูดอีก ตอนนั้นแกแอบอ้างชื่อกลุ่มจิ้งจอกแดงออกไปก่อกรรมทำชั่วสารพัดข้างนอก ไม่มีเส้นแบ่งความถูกต้องเลยสักนิด…”

“พอเหอะน่า ต่อให้ตอนนี้แกมาคุกเข่าอ้อนวอน ฉันก็ไม่มีทางกลับไปติดตามแกอีกแล้ว ตอนนี้ฉันมีกลุ่มของตัวเอง แถมยังแข็งแกร่งกว่าแกตั้งเยอะ!”

จิ้งจอกแดงไม่อยากเปลืองน้ำลายคุยกับเขาอีก จึงหันหน้าหนีไปทางอื่น

หวังข่ายกระชากคอเสื้อบิดหัวของจิ้งจอกแดงให้หันกลับมา ถลึงตาจ้องหน้าอย่างดุร้าย “ฉันจำได้ว่าในภารกิจยังบอกอีกว่า แกจะนำเบาะแสมาให้ฉันข้อหนึ่ง แกคงไม่ได้ลืมไปแล้วหรอกนะ?”

คำถามนี้ทำเอาจิ้งจอกแดงถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก จึงถามสวนกลับไป “เบาะแสอะไร?”

หวังข่ายแสยะยิ้มชั่วร้ายมองจิ้งจอกแดง “ลืมไปแล้วใช่ไหมล่ะ? ไม่เป็นไร พวกเรามีเวลามากพอให้นึกย้อนความหลังกันอีกเยอะ…”

จากนั้น หวังข่ายก็สั่งให้คนคุมตัวเขาลงไปยังโรงละครสำหรับจัดแสดงที่อยู่ชั้นล่าง ในเวลานี้ม่านเวทีปิดสนิท มองไม่เห็นเลยว่ามีอะไรซ่อนอยู่ด้านหลัง

จิ้งจอกแดงถูกกดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างแรง ส่วนหวังข่ายถือจานของว่างเดินมานั่งลงข้างๆ อย่างสบายอารมณ์

“แกจะทำอะไร?”

“ก็นึกไม่ออกไม่ใช่เหรอ? ไม่เป็นไรหรอกน่า… พวกเรามาดูการแสดงสักชุด เดี๋ยวก็ช่วยฟื้นความจำให้แกได้เองแหละ…”