บทที่ 96 การรับสมาชิกใหม่เช่นนี้

ในขณะเดียวกัน ทางด้านหยางหานและหวงเซิ่งหลง…

“พี่หยาง ตอนเช้าทำไมพี่โดนคนตั้งเยอะแยะไล่ตามล่ะครับ” หวงเซิ่งหลงเกาหัว ถามข้อสงสัยในใจออกมา

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง… ไม่แน่ว่าอาจจะได้รับภารกิจอะไรมาก็ได้”

หยางหานเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นี่เป็นเหตุผลเดียวที่เขาพอนึกออกในตอนนี้ ทั้งที่พอกฎประกาศออกมาถึงค่อยโกลาหลแท้ๆ ทำไมคนพวกนั้นถึงได้ไล่ตามเขาเอาเป็นเอาตายขนาดนั้น

นี่กลายเป็นเรื่องที่หยางหานยังยากจะคาดเดา แต่ตอนนี้พาหวงเซิ่งหลงไปที่สภานักศึกษาก่อนดีกว่า

“พี่หยาง ผมยังจำได้นะว่าตอนสู้กับคามิลล์คราวก่อน ผมบอกจะขอเรียนศิลปะการต่อสู้กับพี่ พี่กะจะสอนผมเมื่อไหร่เหรอครับ”

“ไอ้น้อง เวลาแบบนี้ยังจะมาพะวงเรื่องนี้อีกเหรอ”

“โธ่ ก็ในมหาวิทยาลัยมันเละเทะขนาดนี้แล้ว ผมมีแต่แรงบ้าอย่างเดียวมันไม่ค่อยพอนี่นา…”

หวงเซิ่งหลงจำต้องยอมรับ นอกจากมีแรงเยอะกว่าคนอื่นหน่อยแล้ว ตัวเขาก็ไม่มีอะไรพิเศษเลยจริงๆ

เส้นทางมุ่งหน้าไปยังสภานักศึกษาไม่ได้สงบเรียบร้อย มีผู้ถูกแปลงตาแดงจำนวนมากเดินลาดตระเวนอยู่ตลอดเวลา พวกมันเห็นคนเป็นพุ่งเข้าใส่ หากถูกจับได้ขึ้นมา ผลลัพธ์คงเกินจินตนาการ

ตลอดทางหยางหานกับหวงเซิ่งหลงจึงพยายามหลบเลี่ยงผู้ถูกแปลงเหล่านั้น จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูใหญ่ของสภานักศึกษาได้อย่างปลอดภัย

หยางหานมองเข้าไปข้างในแวบหนึ่ง พบว่ามีคนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ไม่น้อยแล้ว ดูเหมือนจะมาตามเงื่อนไขภารกิจกันทั้งนั้น

นอกจากนี้หยางหานยังสังเกตเห็นอีกจุดหนึ่ง ทั้งที่เลยช่วงเวลารับสมัครสมาชิกใหม่ของสภานักศึกษาไปแล้ว แต่ประตูห้องฝ่ายรับสมัครกลับเปิดอ้าอยู่ หรือว่า…

หยางหานถามหวงเซิ่งหลง “นายลองดูโทรศัพท์สิ ภารกิจอัปเดตหรือยัง”

หวงเซิ่งหลงหยิบโทรศัพท์ออกมาดูแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า “อืม ใช่เลย ตอนนี้สั่งให้ผมไปที่ฝ่ายรับสมัครตอน 7 โมง…”

หยางหานรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลทันที ข้อสันนิษฐานอันบ้าระห่ำผุดขึ้นในหัว เพียงแต่ตอนนี้ยังต้องการหลักฐานยืนยันอีกนิดหน่อย

“นายรออยู่ตรงนี้ หาที่แอบไว้ ฉันจะเข้าไปดูหน่อย”

พูดจบหยางหานก็ขยับตัววูบเดียวเข้าไปในสภานักศึกษา เขาสังเกตเห็นว่าคนที่มาที่นี่ในวันนี้เกือบทั้งหมดล้วนเป็นพวกรูปร่างกำยำแข็งแรง พลังการต่อสู้ของแต่ละคนไม่ธรรมดา

หยางหานย่องไปที่ห้องทำงานของฝ่ายวางแผนอย่างเงียบเชียบ แล้วมองเข้าไปข้างใน โชคดีที่เวลานี้ประธานไม่อยู่ มีเพียงเหออี้ซินกำลังจัดเรียงเอกสารอยู่คนเดียว

หยางหานเปิดประตูแล้วย่องเข้าไปข้างใน เหออี้ซินมัวแต่ง่วนอยู่กับเอกสารจึงไม่ทันสังเกตเห็นเขา เธอสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นดีใจ

“หยางหาน! ในที่สุดนายก็กลับมา ฉันไม่ได้เจอนายนานแค่ไหนแล้วเนี่ย!”

“พี่เหอ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาย้อนความหลัง บอกผมทีว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง”

“สองสามวันก่อน ประธานสั่งให้ฉันคัดเลือกคนในมหาวิทยาลัยที่มีฝีมือในการต่อสู้ออกมา แล้วรวบรวมเป็นรายชื่อส่งขึ้นไป นอกจากเรื่องนี้แล้วเขาก็ไม่ได้บอกอะไรฉันอีกเลย”

สีหน้าของหยางหานเคร่งเครียดลงกว่าเดิม ก่อนจะถามต่อ “สภานักศึกษาตั้งแต่การสอบวันนี้เริ่มต้นขึ้น… ไม่สิ… ตั้งแต่เที่ยงคืนวันนี้จนถึงตอนนี้ มีคนบาดเจ็บล้มตายบ้างไหม”

เหออี้ซินประหลาดใจมาก “นายรู้ได้ยังไง ตั้งแต่เริ่มวันใหม่ ฝ่ายปฏิบัติการส่งข้อความมาหาฉันไม่รู้กี่รอบแล้ว มีแต่เรื่องจำนวนคนที่ลดลงทั้งนั้น…”

“ดูเหมือนจะมีคนนั่งไม่ติดแล้ว… แต่ว่าเป็นใครกันล่ะ…”

หยางหานตกอยู่ในภวังค์ความคิด เหออี้ซินยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จึงเอ่ยถามอย่างร้อนใจอยู่ข้างๆ “ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“พี่เหอ คนที่พี่คัดรายชื่อออกมา ตอนนี้อยู่ที่ฝ่ายรับสมัครชั้นล่าง ประธานรู้ว่าการที่ตัวเองดำเนินแผนกวาดล้างครั้งใหญ่ขนาดนี้ จ้าวถิ่นคนอื่นต้องอิจฉาตาร้อนแน่ สภานักศึกษาเริ่มมีความสูญเสียก็หมายความว่ามีจ้าวถิ่นเริ่มลงมือแล้ว”

เหออี้ซินยกมือปิดปากด้วยความตกใจ จากนั้นก็มองหยางหานด้วยสีหน้าจริงจัง “ประธานต้องการกำลังคน แต่ว่าคนพวกนี้ต่อให้รับเข้ามาก็เป็นแค่คนธรรมดานะ…”

“ตั้งแต่วินาทีที่พวกเขาก้าวเข้าไปในฝ่ายรับสมัคร ประธานก็ไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปแล้ว เขาต้องการให้คนพวกนี้กลายเป็นสัตว์ประหลาด ถึงจะต้านทานการบุกของจ้าวถิ่นคนอื่นได้…”

“นอกจากจะช่วยถ่วงเวลาให้ตัวเองแล้ว… ยังถือเป็นการกำจัดคนที่มีฝีมือแข็งแกร่งและมีโอกาสรอดชีวิตสูงในการสอบไปในตัว… ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวจริงๆ…”

เสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกประตู หยางหานรู้ว่าตนเองอยู่ที่นี่นานไม่ได้แล้ว จึงรีบพูดกับเหออี้ซิน “พี่เหอ มีข่าวคราวล่าสุดอะไรให้รีบบอกผมทันทีนะ ระวังตัวด้วย”

เหออี้ซินพยักหน้า มองหยางหานที่เดินออกจากห้องทำงานไปโดยไม่หันกลับมา แล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ “นายก็เหมือนกันนะ…”

หยางหานก้าวพ้นประตูออกมาก็เห็นคนจำนวนมากเดินมาจากทางขวา พวกเขาทั้งหมดคือผู้ถูกแปลงของสภานักศึกษา ในเวลานี้ดวงตาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเช่นกัน

หยางหานรีบหันหลังเดินไปทางซ้าย ในใจภาวนาอย่าให้พวกมันสังเกตเห็น ทว่าความจริงกลับไม่เป็นไปตามหวัง เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง “หยุดนะ!”

หยางหานไม่มีทางยอมยืนนิ่งอยู่แล้ว เขาสับฝีเท้าโกยอ้าวลงไปชั้นล่างทันที การวิ่งหนีของเขาไม่เพียงพาตัวเองรอด แต่ยังล่อเอาคนของสภานักศึกษาฝูงใหญ่ลงไปชั้นล่างด้วย คนที่ยืนรออยู่เดิมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ต่างพากันลุกขึ้นวิ่งหนีแตกตื่น

หยางหานคิดในใจ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน พอพวกเขาวิ่งหนีไป ก็อาจจะไม่ต้องเข้าไปในฝ่ายรับสมัคร และคงรอดชีวิตเพิ่มขึ้นได้อีกสองสามคน

หวงเซิ่งหลงที่อยู่ไม่ไกลเห็นหยางหานวิ่งหน้าตั้งมา พอปรี่เข้าไปหาก็โดนกระชากแขนให้วิ่งไปด้วยกัน หวงเซิ่งหลงไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรแต่ก็ยังสับตีนแตกวิ่งสุดชีวิต พลางสบถด่าไม่หยุด “บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย!”

กระทั่งวิ่งมาถึงที่ปลอดภัยหยางหานถึงได้หยุดลง หวงเซิ่งหลงหอบหายใจอย่างหนักแล้วถาม “พี่… พี่หยาง… เกิดอะไรขึ้นเนี่ย พวกเราจะวิ่งหนีอะไรกัน…”

หยางหานไม่ทันได้พักหายใจ เขาดึงโทรศัพท์ของหวงเซิ่งหลงมาเปิดดูภารกิจที่เพิ่งถูกส่งมาให้

หลังจากดูจบ หยางหานก็ถอนหายใจโล่งอกแล้วพูดกับหวงเซิ่งหลง “เดี๋ยวนายไม่ต้องไปที่ฝ่ายรับสมัครแล้ว”

“อ้าว ทำไมล่ะครับ”

“พูดตอนนี้คงอธิบายไม่ทัน เชื่อฉันเถอะ รับรองว่านายไม่เป็นไรแน่!”

อันที่จริงหยางหานคิดแบบนี้ ในเมื่อปูจีลีต้องการกำลังคนไปเปลี่ยนเป็นสัตว์ประหลาด เขาก็ต้องหาทางให้คนพวกนี้ทำผิดกฎในอาณาเขตของตัวเองจนตาย

ภารกิจแรกที่หวงเซิ่งหลงได้รับ หากไปไม่ถึงสภานักศึกษาจะไม่ผ่านและต้องตาย แต่ภารกิจที่สองกลับไม่มีเงื่อนไขแบบนั้น เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นก็จะไม่ใช่การตายจากการฝ่าฝืนกฎสภานักศึกษา

ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมต้องไปที่ฝ่ายรับสมัคร หยางหานมีคำตอบในใจเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เพียงแค่รอจนถึง 7 โมงก็จะรู้ว่าข้อสันนิษฐานของเขาถูกต้องหรือไม่

หยางหานพาหวงเซิ่งหลงเดินวนไปเวียนมาจนกลับมาที่สภานักศึกษาอีกครั้ง เนื่องจากความวุ่นวายเมื่อครู่ ด้านนอกสภานักศึกษาจึงมีการเพิ่มกำลังคนคุ้มกัน พวกเขาสองคนทำได้เพียงสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ

เพราะสองภารกิจถูกส่งมาติดต่อกัน อีกทั้งคำอธิบายยังคลุมเครือ คนจำนวนมากนึกว่าถ้าทำภารกิจที่สองไม่สำเร็จก็จะต้องตายด้วย จึงยังมีคนไม่น้อยที่ย้อนกลับมา โดยหารู้ไม่ว่านั่นคือกับดัก

พอถึงเวลา 7 โมงตรง โทรศัพท์ของหยางหานก็ได้รับข้อความหนึ่ง…

กฎสภานักศึกษา: บุคคลที่ไม่ใช่สมาชิกสภานักศึกษา ห้ามเข้าฝ่ายรับสมัคร

หยางหานอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ แผนนี้ช่างเป็นการประสานงานกันได้อย่างสมบูรณ์แบบระหว่างภารกิจกับกฎสภานักศึกษาจริงๆ…