บทที่ 95 ศึกเดี่ยวลำพัง

ด้านนอกห้องเรียน 204 มีเสียงผู้คนอึกทึกจอแจ พวกเรากลุ่มหนึ่งหลบอยู่ด้านใน หนูท่อเพิ่งจะเอ่ยปากขอเข้าร่วมกลุ่มจิ้งจอกแดงก็ถูกหยางหานที่เพิ่งพุ่งพรวดเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

"ทำไมล่ะ" หนูท่อถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจ "พวกเราอยู่รวมกันมันไม่ดีเหรอ"

"ไม่ได้ นี่อาจจะเป็นกับดัก" หยางหานนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง หอบหายใจพักหนึ่งแล้วพูดต่อว่า

"มันจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง ภารกิจสั่งให้จิ้งจอกแดงตั้งกลุ่มขึ้นมาใหม่ แล้วก็ประจวบเหมาะกับที่นายต้องเข้ากลุ่มถึงจะใช้ไอ้ของนั่นได้พอดีเนี่ยนะ"

"นายหมายความว่า ฉันอาจจะดึงดูดตัวอะไรบางอย่างมาใช่ไหม"

หยางหานพยักหน้า ปาดเหงื่อบนหน้าผากออก แล้วถามว่า "พวกนายแต่ละคนได้ภารกิจอะไรกันบ้าง"

ผมเล่าภารกิจที่พวกเราได้รับให้หยางหานฟังทั้งหมด หยางหานเองก็กลุ้มใจมากเช่นกัน ภารกิจพวกนี้แยกพวกเราออกจากกันโดยสิ้นเชิง แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรับรองความปลอดภัยของทุกคน

"เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันจะพาหวงเซิ่งหลงไปสภานักศึกษา จิ้งจอกแดง นายพาหลิ่วจื่อเฉินไปตามหาไอ้คนที่ชื่อหวังข่ายนั่น ระหว่างนั้นก็ช่วยเว่ยจวิ้นซีสืบข่าวเรื่องหม่าเจ๋อเหยียนไปด้วย"

จากนั้นหยางหานก็หันมองผมกับเฉินจางห่าวแล้วพูดว่า "พวกนายสองคนจับคู่กันไปฝ่ายปกครอง พอดีเลย ไลเอลที่เป็นจ้าวถิ่นของอาคารเรียนอยู่ที่นั่น พวกนายไปคุยกับมันดีๆ พยายามดึงมันมาช่วยพวกเราให้ได้"

"แล้วฉันล่ะ ฉันต้องไปทำอะไร"

หนูท่อไม่ได้ยินว่าหยางหานมอบหมายภารกิจอะไรให้ตน จึงรีบเอ่ยถามขึ้นมาอย่างร้อนใจ

"นาย…" หยางหานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมอบภารกิจให้เขา "นายสั่งคนให้ปล่อยข่าวออกไป บอกว่ามีคนสามารถรู้ตำแหน่งของทุกคนได้ ฉันต้องขอดูก่อนว่ามีกี่คนที่กำลังจับจ้องเนื้อชิ้นโตชิ้นนี้อยู่"

"เอาเถอะ ฉันกลายเป็นเนื้อชิ้นโตไปซะแล้ว…"

หลังจากหยางหานจัดแจงหน้าที่เรียบร้อย พวกเราก็เตรียมตัวออกจากห้อง 204 เพื่อแยกย้ายไปทำงานของตน แต่ใครจะคาดคิดว่าในตอนนั้นเสียงตามสายของมหาวิทยาลัยจะดังขึ้น

"เรียนนักศึกษาทุกท่าน ยินดีต้อนรับเข้าสู่การสอบกลางภาคในครั้งนี้ การสอบนั้นเรียบง่ายมาก แค่มีชีวิตรอดก็ถือว่าผ่าน ระหว่างช่วงเวลาการสอบ กรุณาปฏิบัติตามกฎดังต่อไปนี้"

1. ระหว่างการสอบ ห้ามนักศึกษาทุกคนค้างคืนในสถานที่เดียวกัน

2. ระหว่างการสอบ ห้ามทุจริต สำหรับเกณฑ์การตัดสินว่าทุจริตหรือไม่นั้น ขอให้นักศึกษาทดลองหาคำตอบกันเอาเอง

3. ระหว่างการสอบ สมาชิกสภานักศึกษาจะลาดตระเวนทั่วทั้งมหาวิทยาลัย ขอให้ทุกคนติดต่อมีปฏิสัมพันธ์ด้วยได้อย่างสบายใจ

4. ทางมหาวิทยาลัยจะไม่แทรกแซงกิจกรรมของชมรมต่างๆ ขอให้ประธานชมรมทุกท่านควบคุมขอบเขตให้เหมาะสม

5. ระหว่างการสอบ กฎของแต่ละสถานที่ในมหาวิทยาลัยจะมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ขอให้นักศึกษาทุกคนโปรดระมัดระวัง

กฎชั่วคราว: กฎมหาวิทยาลัยข้อ 4 ที่ห้ามนักศึกษาทำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน จะไม่มีผลบังคับใช้ระหว่างการสอบ

"ขออวยพรล่วงหน้าให้นักศึกษาทุกท่านทำผลงานได้ยอดเยี่ยมในการสอบครั้งนี้ บัดนี้ การสอบเริ่มต้นขึ้นแล้ว"

อันที่จริงประธานชมรมที่กล่าวถึงในกฎ ก็หมายถึงกลุ่มที่มีความเคลื่อนไหวในมหาวิทยาลัยอย่างกลุ่มจิ้งจอกแดงนี่แหละ

ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมกังวลที่สุดก็คือ ข้อที่ห้ามนักศึกษาทำร้ายร่างกายกันเองกลับไม่มีผลบังคับใช้ ในสถานการณ์แบบนี้ เป็นไปได้อย่างยิ่งที่จะมีคนลงมือกับคนอื่นเพื่อเอาชีวิตรอด

ทันทีที่เสียงประกาศกฎสิ้นสุดลง ในโถงทางเดินก็มีเสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวายของผู้คนดังขึ้นมา แม้กระทั่งเสียงร้องโหยหวนก็มีให้ได้ยิน

เมื่อมองผ่านกระจกประตูห้องเรียน พวกเราก็ได้เห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัว ผู้ถูกแปลงจำนวนไม่น้อยมีดวงตากลายเป็นสีแดงก่ำ ในมือถือท่อนไม้หรืออาวุธอื่นๆ แล้วไล่ทำร้ายนักศึกษาปกติรอบข้างอย่างบ้าคลั่ง

ตามปกติแล้วไม่เคยมีสถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น เพียงไม่นาน ด้านนอกก็เกลื่อนกลาดไปด้วยศพมากมาย หยางหานส่งสัญญาณให้พวกเราหลบซ่อนตัวและอย่าเพิ่งส่งเสียง จนกระทั่งด้านนอกเงียบสนิทลงจริงๆ เขาถึงได้แง้มประตูออกไปสังเกตการณ์

"เวรเอ๊ย เล่นแบบนี้แล้วจะมีคนรอดชีวิตสักกี่คนกันวะ…" หยางหานเกาะอยู่ที่ขอบประตู พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ และก่นด่าไปถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของปูจีลี

"เดี๋ยวพวกนายทำตามที่ฉันสั่งไว้ ครั้งนี้ข้างนอกอันตรายยิ่งกว่าเดิม ระวังตัวกันให้ดี"

พวกเราพยักหน้า จากนั้นหยางหานก็เดินนำเป็นคนแรก พวกเราทยอยตามหลังเขาออกจากห้องเรียนทีละคน แล้วแยกย้ายกันไปทำภารกิจของตน

ผมเดินไปด้วยกันกับเฉินจางห่าว เตรียมจะขึ้นบันไดไปที่ชั้น 6 เพื่อตามหาฝ่ายปกครอง เนื่องจากพวกเราไม่เคยไปที่นั่นมาก่อน จึงไม่ค่อยคุ้นเคยกับเส้นทางเท่าไรนัก

ตลอดเส้นทางนี้พบศพนอนระเกะระกะอยู่ตามโถงทางเดินไม่น้อย สภาพนั้นเต็มไปด้วยเลือดและโหดเหี้ยมทารุณอย่างยิ่ง เพราะไม่แน่ใจว่ายังมีผู้ถูกแปลงหลงเหลืออยู่ในอาคารเรียนอีกหรือไม่ พวกเราจึงก้าวเดินอย่างระมัดระวังในทุกย่างก้าว

คนส่วนใหญ่หนีออกไปจากอาคารเรียนกันหมดแล้ว แทบไม่หลงเหลือใครอยู่เลย ดังนั้นเมื่อมีเสียงวิ่งไล่กวดกันดังขึ้นมาจากโถงทางเดิน พวกเราจึงรีบหลบซ่อนตัวทันที

คนของสภานักศึกษาคนหนึ่งกำลังวิ่งไล่ตามนักศึกษาอีกคน ชายคนนั้นวิ่งหน้าตาตื่นอยู่ข้างหน้า จากหลักการที่ว่าเลี่ยงเรื่องยุ่งยากได้เป็นดีที่สุด เดิมทีพวกเราไม่ได้คิดจะยื่นมือเข้าช่วย ทว่าจู่ๆ เขากลับสะดุดล้มลงตรงหน้าพวกเราพอดี แล้วร้องไห้คร่ำครวญออกมาว่า

"ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย"

ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ถึงพวกเราจะไม่ลงมือ คนของสภานักศึกษาคนนั้นก็คงถูกล่อมาตรงนี้อยู่ดี ผมกับเฉินจางห่าวจึงสบตากัน แล้วตัดสินใจยื่นมือเข้าช่วย

คนของสภานักศึกษาไม่ทันสังเกตว่ามีคนสองคนซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด การปรากฏตัวกะทันหันของพวกเราจึงทำให้เขาตั้งตัวไม่ติด

ไม่นานคนของสภานักศึกษาก็ถูกพวกเรากดลงกับพื้น ปากส่งเสียงอือๆ อาๆ ร้องโวยวายไม่หยุด

"เขาไล่ตามนายทำไม"

"ฉัน…ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน…พอเสียงประกาศจบลงก็มีคนเที่ยวไล่ฆ่าคนไปทั่ว ฉันอาศัยช่วงชุลมุนแอบอยู่ในห้องส้วม ใครจะไปคิดว่าพอออกมาก็เจอมันเข้าพอดี…"

ผมหันไปถามคนของสภานักศึกษาคนนั้น ทว่าเขากลับไม่ยอมปริปากพูดอะไร ผมมองตาเขา ก็เป็นสีแดงอย่างที่คิดจริงๆ คนของสภานักศึกษาคนนี้ถูกแปลงไปแล้ว

ผมชักมีดสั้นออกมาแล้วแทงปลิดชีพเขาไปในดาบเดียวอย่างไร้ความปรานี เช็ดมีดลวกๆ แล้วเอ่ยถาม "นายชื่ออะไร"

"หม่า…หม่าเจ๋อเหยียน…"

ผมมองเฉินจางห่าว ส่งสัญญาณบอกให้เขาอย่าเพิ่งผลีผลาม ผมแกล้งพยักหน้าทำเป็นไม่รู้จัก จากนั้นก็เริ่มค้นตัวคนของสภานักศึกษาคนนั้น

เฉินจางห่าวเข้าใจความหมายของผม จึงชวนหม่าเจ๋อเหยียนคุยเพื่อถ่วงเวลาไว้ "ฉันชื่อเฉินจางห่าว ส่วนคนนั้นชื่อเว่ยจวิ้นซี"

"ขอบคุณ ขอบคุณพวกนายทั้งสองคนมากที่ช่วยชีวิตฉันไว้ในวันนี้…"

พูดจบหม่าเจ๋อเหยียนก็คิดจะผละหนีไป เฉินจางห่าวตาไวคว้าแขนเขาไว้ทันควัน ส่วนผมก็ค้นเจอสิ่งที่ต้องการบนตัวคนของสภานักศึกษาพอดี นั่นคือกุญแจมือ

โดยปกติแล้วคนของฝ่ายปฏิบัติการในสภานักศึกษามักจะพกของสิ่งนี้ติดตัว สมาชิกฝ่ายบุคคลมีน้อยมาก ส่วนฝ่ายวางแผนก็แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะออกมา ดังนั้นคนตรงหน้านี้ส่วนใหญ่น่าจะเป็นคนของฝ่ายปฏิบัติการ

"พวกนายจะทำอะไรน่ะ"

หลังจากผมใส่กุญแจมือหม่าเจ๋อเหยียน เขาก็ดิ้นรนไม่หยุด ทั้งยังตะโกนร้องเสียงดัง ผมจึงซัดหมัดใส่เขาตรงๆ หนึ่งที แล้วกระชากคอเสื้อข่มขู่

"ถ้านายยังแหกปากอีกล่ะก็ จนล่อพวกผู้ถูกแปลงมาแถวนี้เมื่อไหร่ ฉันจะทิ้งนายไว้ตรงนี้ ให้ได้ลิ้มรสจนสาแก่ใจไปเลย"

หม่าเจ๋อเหยียนถึงยอมหุบปากลง เดิมทีตั้งใจจะไปฝ่ายปกครองแท้ๆ ไม่นึกว่าจะได้มาง่ายดายโดยไม่ต้องเปลืองแรง แถมยังจับตัวเขาได้อีก แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่รู้ว่าเขาทำหน้าที่อะไรก็เถอะ

ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็ส่งสัญญาณแจ้งเตือน "ภารกิจเสร็จสิ้น ภารกิจอัปเดตเป็น: นำตัวหม่าเจ๋อเหยียนไปยังห้องกิจกรรมนักศึกษา"

แต่ตอนนี้พวกเรายังต้องแวะไปที่ฝ่ายปกครองก่อน เพื่อทำภารกิจของเฉินจางห่าวให้เสร็จ เกรงว่าถ้าต้องคุมตัวคนคนหนึ่งไปด้วยคงเคลื่อนไหวไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่…