บทที่ 94 การเจรจา

ความเงียบสงบในยามค่ำคืนไม่อาจบดบังความตึงเครียดที่แผ่ปกคลุมไปทั่วมหาวิทยาลัยได้เลยแม้แต่น้อย เช่นเดียวกับตัวมหาวิทยาลัยที่ถูกความมืดมิดกลืนกิน ในใจของพวกเราทุกคนต่างเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เพราะไม่มีใครรู้เลยว่าจะสามารถมีชีวิตรอดผ่านสามวันนี้ไปได้หรือไม่

"ฉันถามหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการทางฝั่งสภานักศึกษามาแล้ว ตอนนี้ผูจี๋หลี่ลงมาคุมเอง ไม่ได้ข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์เลยสักอย่าง"

ผมส่ายหน้าให้พวกเขาทั้งสามคน คราวนี้ไม่มีเบาะแสอะไรเลย คงต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น ขนาดผมลองใช้สกิล 'หยั่งรู้' ที่ระบบมอบให้ ก็ยังสืบหาข้อมูลอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

บางทีผูจี๋หลี่อาจจะรักษาความลับได้รัดกุมเป็นพิเศษ หรือไม่ก็การสอบครั้งนี้ไม่ได้ถูกประกาศออกมาในรูปแบบของภารกิจ

หอพักใกล้จะดับไฟแล้ว เฉินจางห่าวจึงกำชับให้พวกเรานอนหลับพักผ่อนให้เต็มที่ อย่าคิดมาก จากนั้นก็เกลี้ยกล่อมให้ทุกคนขึ้นเตียง

ทว่าความรู้สึกนี้ไม่ต่างอะไรกับนักโทษประหารที่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ต้องขึ้นลานประหารเลยสักนิด มันทำให้ข่มตานอนไม่ลงจริงๆ

ผมนอนลืมตาโพลงอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งไม่รู้ว่ากี่โมงกี่ยามถึงได้สะลึมสะลัวหลับไป สาเหตุก็เพราะวันนี้วิ่งวุ่นไปทั่วจนเหนื่อยล้าเต็มทน และก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอีกสามคนจะหลับลงไหม

ดวงตะวันยังไม่ทันโผล่พ้นขอบฟ้า ในอากาศยังคงหลงเหลือไอเย็นของค่ำคืน แสงสลัวรางพอมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวได้เลาๆ

"จวิ้นซี จวิ้นซี! ตื่นเร็วเข้า!"

เฉินจางห่าวเขย่าตัวปลุกผมจนตื่นจากภวังค์ พอตื่นขึ้นมาก็มองเขาด้วยสีหน้างุนงง เขาบุ้ยใบ้ให้ผมดูมือถือ จากนั้นก็รีบหันไปปลุกหลิ่วจื่อเฉินกับหวงเซิ่งหลง

ผมขยี้ตาแล้วกดเปิดหน้าจอมือถือ ข้อความข้างในทำให้ผมตกตะลึงจนตาค้าง

หกโมงเช้าให้นักศึกษาทุกคนไปรวมตัวกันที่อาคารเรียน หมดเวลาแล้วใครยังมาไม่ถึงต้องตาย

บ้าเอ๊ย ปกติเริ่มเรียนแปดโมงเช้าไม่ใช่เหรอ วันนี้ทำไมถึงเช้าขนาดนี้ ผมเลื่อนข้อความขึ้นไปดู ก็พบว่ายังมีข้อความอยู่อีก

เงื่อนไขภารกิจ: จับกุมบุคคลที่ชื่อหม่าเจ๋อเหยียนภายในมหาวิทยาลัย เวลาสิ้นสุดภารกิจคือเที่ยงตรง

รางวัลภารกิจ: ไม่มี ล้มเหลวตายทันที

ผมเหลือบดูเวลาที่ภารกิจถูกส่งมา มันส่งมาตั้งแต่ตีสองของวันนี้ สิ่งที่เรียกว่าการสอบไม่ได้เริ่มขึ้นตอนกลางวันอย่างที่พวกเราคิดไว้เลยสักนิด แต่มันเริ่มตั้งแต่หลังเที่ยงคืนแล้ว

ในช่วงเวลานี้ไม่รู้ว่ามีคนได้รับภารกิจไปมากเท่าไร และไม่รู้ว่ามีคนเริ่มเคลื่อนไหวไปแล้วมากแค่ไหน พวกเราช้ากว่าคนอื่นไปไกลมากแล้ว

ผมรีบสวมเสื้อผ้า หลิ่วจื่อเฉินกับหวงเซิ่งหลงก็ตื่นแล้วเช่นกัน พวกเขาก็ได้รับภารกิจเหมือนกัน

เฉินจางห่าวต้องไปเอาของชิ้นหนึ่งที่ฝ่ายปกครองชั้น 6 ในช่วงที่ทุกคนไปรวมตัวกันที่อาคารเรียนวันนี้

หวงเซิ่งหลงต้องไปที่สภานักศึกษาหลังรวมตัวกันที่อาคารเรียน เพื่อตามหาหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการที่นั่น

ภารกิจของหลิ่วจื่อเฉินก็ชวนสับสนไม่ต่างจากผม เขาต้องไปปกป้องคนที่ชื่อหวังข่าย เวลาสิ้นสุดคือเที่ยงตรงเช่นกัน

ส่วนรางวัลภารกิจก็เหมือนของผม คือไม่มีอะไรเลย และหากทำไม่สำเร็จก็ต้องตายทันที

"ไอ้หวังข่ายนี่มันใครกัน ฉันไม่รู้จักสักนิด จะให้ไปตามปกป้องที่ไหนล่ะเนี่ย…"

"ฉันก็ไม่รู้จักคนชื่อหม่าเจ๋อเหยียนเหมือนกัน แต่มันก็สั่งให้ฉันไปจับตัวเนี่ย…"

"ช่างมันก่อนเถอะ อีก 20 นาทีจะ 6 โมงแล้ว พวกเราต้องรีบไปอาคารเรียน" เฉินจางห่าวเอ่ยเตือนเรื่องเวลาอยู่ข้างๆ

พวกเรารีบสาวเท้าตรงไปยังอาคารเรียน ระหว่างทางเฉินจางห่าวพูดกับพวกเราว่า

"เดี๋ยวทุกคนต้องไปที่อาคารเรียน พวกนายสองคนลองสืบหาข่าวดู เผื่อจะเจอสองคนนั้น"

"ภารกิจนี้เหมือนจงใจแยกพวกเราออกจากกันเลย…"

เฉินจางห่าวพยักหน้า หากได้อยู่รวมกลุ่มกับคนที่คุ้นเคย โอกาสรอดชีวิตย่อมสูงกว่ามาก แต่การถูกจับแยกกันแบบนี้ แถมยังต้องไปตามหาคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จัก ความยากมันเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว

จังหวะนั้นเองสายเรียกเข้าจากหยางหานก็ดังขึ้น ผมรีบกดรับแล้วถามเขาทันทีว่ามีแผนการอะไรไหม

"ตอนไปถึงอาคารเรียนวันนี้นายมาหาฉันที่ห้อง 204 ชั้น 2 นะ ฉันได้รับภารกิจให้ไปเฝ้าสภานักศึกษาจนตัวตาย ไม่รู้เหมือนกันว่าให้ทำอะไร ดูท่าเรื่องไลเอลนายคงต้องไปเจอคนเดียวแล้วล่ะ"

"อะไรนะ ผมคนเดียวจะไหวเหรอ"

"วางใจเถอะ ไลเอลเป็นลูกน้องที่ค่อนข้างภักดีต่อกูชาร์ด ขอแค่นายคุยกับมันดีๆ ฉันคิดว่ามันยอมช่วยพวกเราแน่"

"แล้วพี่จิ้งจอกแดงกับหนูท่อล่ะ สองคนนั้นได้ภารกิจอะไร"

ทางฝั่งหยางหานดูเหมือนจะวุ่นวายมาก "ไว้ไปถึงอาคารเรียนค่อยว่ากัน!" พูดจบเขาก็กดวางสายไปทันที

ที่ผ่านมาไม่ว่าจะเกิดสถานการณ์อะไรขึ้น ข้างกายผมมักจะมีคนที่คุ้นเคยร่วมเผชิญหน้ากับเหล่าจ้าวถิ่นของมหาวิทยาลัยเสมอ แต่คราวนี้ต้องให้ผมไปหาไลเอลคนเดียว ในใจก็อดหวาดหวั่นไม่ได้

พอไปถึงอาคารเรียน ด้านในก็เนืองแน่นไปด้วยฝูงชนจนแทบไม่มีที่ยืน ผมลองสังเกตดูอย่างละเอียด คนพวกนี้ไม่ใช่แค่นักศึกษาทั่วไป แต่ส่วนใหญ่เป็นผู้ถูกแปลง

พวกเราห้อง 214 ตรงดิ่งไปยังห้อง 204 ทันที ที่นี่ถูกจิ้งจอกแดงจับจองไว้ล่วงหน้าแล้ว หนูท่อก็อยู่ที่นี่ด้วย ผมสังเกตเห็นว่าข้างกายจิ้งจอกแดงมีใบหน้าที่คุ้นตาเพิ่มมาสองสามคน ดูเหมือนจะเป็นสมาชิกกลุ่มของจิ้งจอกแดงเมื่อก่อน

จิ้งจอกแดงกับหนูท่อกำลังผลัดกันบอกภารกิจของตัวเอง พอเห็นพวกเรามาถึงก็บอกภารกิจนั้นให้พวกเราฟังด้วย

"ทายซิว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ฉันโคตรเจ๋งเลยว่ะ มหาวิทยาลัยมอบฟังก์ชันระบุพิกัดของนักศึกษาทุกคนให้ฉัน ตอนนี้แค่พิมพ์ชื่อหรือรหัสนักศึกษาของใครลงไป ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าคนคนนั้นอยู่ที่ไหน"

หนูท่อยืนยิ้มกริ่มอย่างได้ใจอยู่ข้างๆ ฟังก์ชันนี้นับว่ายอดเยี่ยมจริงๆ ผมกับหลิ่วจื่อเฉินกำลังต้องตามหาคนอยู่พอดี แบบนี้ก็สะดวกขึ้นเยอะเลย

"แล้วภารกิจของนายล่ะ"

"ภารกิจก็คือฉันต้องเข้าร่วมกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งก่อนถึงจะเปิดใช้งานฟังก์ชันนี้ได้ และพอเข้าแล้วก็ห้ามถอนตัวเด็ดขาด"

"นี่มัน… ฟังดูไม่ค่อยมีอันตรายเท่าไหร่นะ…"

"ถ้าเกิดกลุ่มที่ฉันเข้าไปดันเป็นพวกบ้าบิ่นไม่กลัวตาย ฉันมิตายเปล่าเหรอ"

"พี่จิ้งจอกแดง แล้วของพี่ล่ะ"

ยังไม่ทันที่จิ้งจอกแดงจะได้ตอบ หนูท่อก็แย่งพูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น "ภารกิจของพี่จิ้งจอกแดงนายนี่สิโคตรเจ๋ง ให้เขาสร้างกลุ่มขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ชาตินี้ฉันไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นจิ้งจอกแดงหวนคืนวงการ ฮ่าๆ!"

จิ้งจอกแดงยิ้มเจื่อนอย่างช่วยไม่ได้ "เดิมทีฉันกะว่าจะปล่อยให้มันเลยตามเลยไปแบบนี้ ไม่มีกะจิตกะใจจะไปเป็นหัวหน้าอะไรอีกแล้ว แต่ช่วยไม่ได้ เพื่อภารกิจเฮงซวยนี่ฉันเลยต้องเรียกพวกพ้องเก่าๆ มารวมตัวกัน"

คนสองสามคนด้านหลังจิ้งจอกแดงพยักหน้าให้พวกเรา พวกเราก็เอ่ยทักทายกลับไปเช่นกัน

"งั้นฉันก็เข้ากลุ่มจิ้งจอกแดงไปเลยก็สิ้นเรื่อง จะได้ไม่ต้องไปเข้ากลุ่มคนอื่นให้โดนหลอก"

"แหม ถ้างั้นฉันคงเป็นเกียรติแย่เลย ที่หนูท่อผู้โด่งดังยอมลดตัวมาเข้ากลุ่มจิ้งจอกแดงของเรา"

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ หยางหานก็ผลักประตูพรวดพราดเข้ามา ก่อนจะกระแทกประตูปิดเสียงดังสนั่น ลั่นดาลเสร็จสรรพแล้วยังตรวจดูซ้ำอย่างละเอียดอีกหลายรอบ

"พี่ไปทำอะไรมาเนี่ย…"

"อย่าพูดถึงเลย วันนี้ฉันได้รับภารกิจให้ไปสภานักศึกษาก่อนเวลารวมตัว พอไปถึงก็มีคนกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามาจะจับตัวฉัน บ้าเอ๊ย ฉันวิ่งหนีมาตลอดทางเลยเนี่ย"

ดูท่าคงมีใครบางคนได้รับภารกิจให้มาจับตัวหยางหานสินะ แล้วไอ้หม่าเจ๋อเหยียนของผมนี่มันเป็นเทพเซียนมาจากไหนกันแน่…

"หนูท่อ นายเข้ากลุ่มจิ้งจอกแดงไม่ได้เด็ดขาด นี่มันกับดักชัดๆ…"