บทที่ 93 การสอบกลางภาค

หยางหานโชว์ของรางวัลจากการต่อสู้ในมือให้พวกเราดู มันคือแหวนทับทิมอันประณีตวงหนึ่ง ไม่ว่าใครขอเพียงได้มองแค่แวบเดียว ย่อมรู้ได้ทันทีว่ามันแฝงพลังลึกลับไว้

"แค่อยากได้ไอ้นี่เนี่ยนะ"

"อย่าดูถูกเชียว ของชิ้นนี้น่ะร้ายกาจมาก ถึงฝ่ายรักษาความปลอดภัยจะถูกยุบไปแล้ว แต่พวกสัตว์ประหลาดที่เคยอยู่ในฝ่ายรักษาความปลอดภัยยังอยู่นะ"

หยางหานมองแหวนในมือก่อนพูดต่อ "พอมีมัน สัตว์ประหลาดพวกนั้นก็ตกเป็นเครื่องมือให้เราใช้งานได้"

จากนั้นเขาก็ยื่นแหวนมาใส่มือผม พลางพูดด้วยสีหน้าคาดหวัง "สวมดูสิ!"

ผมรับมาแล้วถามอย่างลังเล "พี่แน่ใจนะ ทำไมถึงให้ผมสวมก่อนล่ะ…"

"นายน่ะไว้ใจได้น่า ถึงขั้นนี้แล้ว ฉันจะหลอกนายไปเพื่ออะไร"

"แล้วผมต้องสวมนิ้วไหน…"

หยางหานถึงกับพูดไม่ออก มองผมด้วยสีหน้าจนปัญญา "ถ้านิ้วโป้งนายยัดลงไปได้ จะสวมนิ้วโป้งก็ตามใจ!" เขาเร่งผมอย่างหมดความอดทน "เร็วๆ เข้าเถอะ นิ้วไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ"

ผมสวมแหวนลงบนนิ้วนางข้างขวาอย่างกล้าๆ กลัวๆ พริบตาต่อมาก็รู้สึกได้ถึงกระแสพลังสายหนึ่งแล่นตามแขนเข้าสู่ร่างกาย และโดยมีตัวเองเป็นศูนย์กลาง ผมสัมผัสได้ถึงสัตว์ประหลาดทุกตัวที่อยู่ในฝ่ายรักษาความปลอดภัย

"ให้ตายสิ อัศจรรย์ชะมัด…"

ผมอดอุทานออกมาไม่ได้ ทว่าหลังจากนั้นผมก็หัวเราะไม่ออก มือที่สวมแหวนพลันส่งความเจ็บแปลบเข้ามา ยิ่งสวมนานเข้า ความเจ็บปวดก็ยิ่งทวีความรุนแรง สุดท้ายผมจึงต้องรีบถอดแหวนออก

ผมเพิ่งจะอ้าปากถามหยางหานว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็เห็นเขายืนยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ข้างๆ ที่แท้เขาก็รู้อยู่แล้วสินะ…

"แหวนวงนี้พวกสัตว์ประหลาดสวมแล้วไม่เป็นไรหรอก แต่คนธรรมดาอย่างพวกเราสวมอาจจะมีผลข้างเคียงอยู่นิดหน่อย วันหลังเวลาจะใช้ก็จำไว้ว่าต้องคอยดูเวลาด้วย ไม่อย่างนั้นอาจจะตายเอาได้เลยนะ"

หยางหานเห็นว่าแกล้งผมจนพอใจแล้ว ถึงยอมบอกข้อควรระวังในการใช้แหวน

"หลังจากเรียกสัตว์ประหลาดพวกนั้นมาแล้วห้ามถอดแหวนเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นพวกมันจะหลุดจากการควบคุม แล้วอาจจะหันมาแว้งกัดเอาได้"

ผมพยักหน้าแล้วถาม "แล้วพี่ไม่ใช้แหวนนี้เหรอ ของสำคัญขนาดนี้ยกให้ผมเนี่ยนะ"

"ใช่สิ ของสำคัญขนาดนี้ต้องมีคนอยากได้เยอะแยะแน่นอนอยู่แล้ว~"

หยางหานมองผมด้วยสายตามีเลศนัย ผมถึงเพิ่งตาสว่าง โบราณว่าไว้ไม้เด่นในดงย่อมโดนลมโค่น ของพรรค์นี้พกติดตัวไว้ไม่แน่ว่าอาจนำหายนะมาให้ เขาถึงได้โยนเผือกร้อนมาให้ผม

"ได้เลย พี่นี่มันร้ายจริงๆ กะขายผมหน้าตาเฉยเลยนะ!"

"เอาเถอะน่า อุตส่าห์ให้ของไว้ป้องกันตัวแท้ๆ ยังจะไม่พอใจอีก"

หวงเซิ่งหลงส่งสายตาอิจฉามา "พี่เว่ย ฉันอยากได้แทบตายเขายังไม่ให้เลย อิจฉานายจะแย่อยู่แล้ว"

"พี่วางใจเถอะ พวกเราอยู่ตรงนี้ตั้งหลายคน รับรองว่าจะคอยปกป้องพี่อย่างดีแน่นอน"

พวกเราคุยกันไปพลางเดินออกไปข้างนอก ตลอดทางเห็นซากศพสัตว์ประหลาดอยู่ไม่น้อย ผมกับหยางหานสบตากันแล้วยิ้ม แค่มองปราดเดียวก็เดาออกว่าฝีมือใคร แต่ในเมื่อได้แหวนมาแล้ว ความจริงสัตว์ประหลาดพวกนี้ควรจะตกเป็นเบี้ยให้เราใช้งานได้แท้ๆ พอตายไปแบบนี้เลยน่าเสียดายอยู่บ้าง

ตอนออกมาก็ใกล้จะค่ำแล้ว ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่เห็นแม้แต่เงาของจิ้งจอกแดง จึงพากันเดินกลับ

“พรุ่งนี้ตามฉันไปอาคารเรียน นี่เป็นก้าวสุดท้ายแล้ว หวังว่าปูจีลีจะยังเตรียมการไม่เสร็จ…”

ทว่าแผนการทั้งหมดก็สู้ความเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ในคืนนั้นเอง ทุกคนทั่วมหาวิทยาลัยต่างได้รับข้อความประกาศหนึ่ง…สอบกลางภาค

ประกาศ:

เพื่อเป็นการตรวจสอบผลการเรียนของนักศึกษา ทางมหาวิทยาลัยจึงได้จัดให้มีการสอบกลางภาคขึ้นเป็นเวลาสามวัน ในวันศุกร์ วันเสาร์ และวันอาทิตย์นี้ ขอให้นักศึกษาทุกคนปฏิบัติตามกฎ และเข้าสอบให้ตรงเวลา รายละเอียดเวลาสอบและวิชาที่สอบจะส่งเข้าโทรศัพท์มือถือของทุกท่านในภายหลัง จึงแจ้งมาเพื่อทราบโดยทั่วกัน

“หา? สอบกลางภาค? มีของพรรค์นี้ได้ยังไงเนี่ย!” หวงเซิ่งหลงยกมือขึ้นกุมหัว สีหน้าทรมานสุดขีด “ฉันยังไม่ได้เรียนอะไรสักอย่างเลยนะ จะเอาอะไรไปสอบเล่า!”

“นั่นสิ ปกติก็วิ่งโร่ไปทางนู้นทีทางนี้ที ไม่มีกะจิตกะใจจะไปเรียนหรอก ฉันยังจำหน้าอาจารย์ไม่ค่อยได้เลยด้วยซ้ำ…” หลิ่วจื่อเฉินเอ่ยสำทับอยู่ข้างๆ

“พวกนายอย่าเพิ่งตื่นตระหนกกันสิ เรายังไม่รู้เลยว่าต้องสอบอะไรบ้าง…” เฉินจางห่าวเอ่ยปลอบทั้งสองคน

ผมตั้งใจจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาหยางหาน แต่พอหยิบขึ้นมา ข้อความของเขาก็เด้งเข้ามาพอดี

“บ้าเอ๊ย ไม่นึกเลยว่าปูจีลีจะใช้วิธีสอบกลางภาคมาล้างบางคนทั้งมหาวิทยาลัย ตอนแรกฉันยังคิดอยู่เลยว่ามันจะใช้วิธีไหนฆ่าคนจำนวนมากได้ในคราวเดียว”

ดูออกเลยว่าเรื่องนี้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของหยางหานจริงๆ เขารัวข้อความมาหาผมไม่หยุด

“ทีนี้แย่แน่ ที่ลงแรงไปก่อนหน้านี้กลายเป็นสูญเปล่าหมด พรุ่งนี้ก็เริ่มสอบแล้ว เวลาไม่ทัน ไปหาไลเอลที่อาคารเรียนไม่ได้แล้ว…”

“แล้วตอนนี้จะทำยังไงล่ะพี่…”

“นายรอไปก่อน ฉันจะไปปรึกษากับจิ้งจอกแดงแล้วก็หนูท่อดู นายรอฟังข่าวจากฉันแล้วกัน”

ผมวางโทรศัพท์ลง หลิ่วจื่อเฉินกับหวงเซิ่งหลงยังคงคร่ำครวญโอดโอยอยู่ในห้อง ตอนนี้ทำได้แค่รอข้อความใหม่เท่านั้น ทำให้รู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้

ครู่ต่อมา ข้อกำหนดการสอบอย่างละเอียดก็ถูกส่งเข้ามา:

การสอบรอบนี้ประเมินเพียงวิชาเดียว: การเอาชีวิตรอด

ขอบเขตการประเมิน: นักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัย

ระยะเวลาการประเมิน: สามวัน

เกณฑ์การสอบผ่าน: มีชีวิตรอด

แม้จะไม่ใช่การสอบแบบที่พวกเราคิดเอาไว้ แต่เห็นได้ชัดว่าอันตรายกว่ามาก ถึงอย่างนั้นหลิ่วจื่อเฉินกับหวงเซิ่งหลงกลับดูโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

“ยังดีที่ไม่ใช่การสอบแบบนั้น ดูเผินๆ ก็นึกว่าง่าย พวกเราแค่เกาะขาท่านพี่เว่ยกับพี่ห่าวไว้ก็รอดแล้ว” หวงเซิ่งหลงพูดด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

“คราวนี้ไม่เหมือนเดิมหรอก ประธานสภานักศึกษาตั้งใจจะใช้ปฏิบัติการนี้กวาดล้างทั้งมหาวิทยาลัยจริงๆ”

ผมจำได้ว่าไม่กูชาร์ดก็เคลย์ตันเคยบอกไว้ กฎคือพลังอำนาจที่สั่นคลอนได้ยากที่สุดในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ เคลย์ตันไม่รู้ต้องเสียเวลาไปมากเท่าไรกว่าจะแก้ไขกฎของหอพักได้เพียงเล็กน้อย

ทว่าคราวนี้ ข้อความถูกส่งออกมาจากทางมหาวิทยาลัยโดยตรง นั่นหมายความว่าทั้งหมดล้วนเป็นกฎชั่วคราวที่ถูกเพิ่มเข้ามา หากปูจีลีทำได้ถึงขนาดนี้จริง ฝีมือของมันคงไม่อาจดูแคลนได้แล้ว

ในตอนนั้นเอง หยางหานก็ส่งข้อความมาหาผมอีก ข้อความบ่งบอกถึงความโล่งอกแกมยินดีอย่างชัดเจน

“คราวนี้มีหวังแล้ว ฉันก็นึกว่ามันจะจัดสอบแบบนั้นซะอีก พวกที่สอบไม่ผ่านจะได้ตายกันหมด ถ้าเป็นแบบนั้นจริงแล้วมันออกข้อสอบพิสดารขึ้นมา ใครมันจะไปรอด”

“จริงครับ ปูจีลีคงยังไม่มีอำนาจมากขนาดนั้น แต่การเพิ่มกฎชั่วคราวผ่านทางมหาวิทยาลัยได้ก็นับว่าน่ากลัวมากแล้ว”

“ฉันปรึกษากับสองคนนั้นแล้ว ในเมื่อไม่ได้กำหนดขอบเขตสถานที่ไว้ พวกเราก็ยังเข้าไปในอาคารเรียนได้อยู่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องบ้าๆ อะไรโผล่มาอีกไหม”

“เพราะยังไง…ก็รู้สึกว่าสภานักศึกษาต้องลงมือแน่ สามวันนี้คงไม่ปล่อยให้ผ่านไปอย่างสงบหรอก”

หลังจากนั้นผมจึงส่งข้อความไปถามเหออี้ซินว่าทางสภานักศึกษามีความเคลื่อนไหวอะไรบ้าง

“อย่าให้พูดเลย หลายวันมานี้ประธานมาคุมที่ฝ่ายปฏิบัติการด้วยตัวเอง แถมยังดึงพวกผู้ถูกแปลงมาอีกหลายคนเพื่อยึดตำแหน่งสำคัญไว้หมด ตอนนี้มันคิดจะทำอะไรฉันไม่รู้เรื่องเลยสักนิด…”

“เข้าใจแล้วครับ งั้นพี่เหอก็ระวังตัวด้วยนะ สามวันนี้คงผ่านไปไม่ง่ายแน่…”

“พวกนายมีแผนอะไรกันหรือยัง”

“มีแล้วครับ วางใจเถอะ พวกเราจะพยายามขัดขวางมันให้เต็มที่”