บทที่ 92 กองทัพสวรรค์จุติ

มือของผมที่กุมใบมีดสกัดพลังสั่นไม่หยุด แสงบนกริชมอดดับไปแล้ว นั่นหมายความว่าพลังงานที่กักเก็บไว้ภายในถูกผลาญไปจนเกลี้ยง

บาดแผลบนตัวมีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่การจู่โจมของเทตันไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลยแม้แต่น้อย การต่อสู้ที่ระดับพลังต่างชั้นกันลิบลับนี้ สำหรับมันแล้วเหมือนเป็นแค่เกมสนุกๆ และผมก็คือหนูทดลองตัวจ้อยที่โดนปั่นหัวเล่น

"อย่าฝืน… รีบถอยไป!"

จิ้งจอกแดงกระชากผมจากด้านหลัง บาดแผลทั่วร่างเจ็บแปลบจนผมหมดเรี่ยวแรง ล้มพับเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

"นายโง่หรือเปล่า ต้านไม่ไหวแล้วยังจะฝืนเข้าไปอีก"

ไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไร จิ้งจอกแดงก็แย่งใบมีดสกัดพลังไปจากมือผม แล้วยัดมีดสั้นของตัวเองใส่มือผมแทน ก่อนจะค่อยๆ วางผมลงบนพื้น

"ถือไว้ให้ฉันก่อน เดี๋ยวฉันมาเอาคืน…"

จากนั้นจิ้งจอกแดงก็ยันตัวลุกขึ้น ถ่มน้ำลายปนเลือดออกจากปาก แล้วเดินมุ่งหน้าไปหาเทตันอย่างเด็ดเดี่ยว

ผมพยายามยื่นมือออกไป หวังจะคว้าเสื้อห้ามไม่ให้เขาไป แต่เรี่ยวแรงไม่เหลือแล้วจริงๆ แม้แต่เสียงยังเปล่งไม่ออก

"เฮ้ย! มีอะไรก็พุ่งมาที่ฉันนี่!"

จิ้งจอกแดงตะโกนสุดเสียง ผมถึงกับรู้สึกว่าพื้นดินสะเทือน เทตันเองก็ดูจะชะงักกับแรงข่มขวัญนั้นจนต้องถอยหลังไปสองสามก้าว มองเขาด้วยสีหน้างุนงง

"ตายก่อนตายหลังมันต่างกันตรงไหน พวกแกสองคนถึงต้องแย่งกันขนาดนี้"

จากนั้นเทตันก็ไม่คิดจะออมมืออีกต่อไป พุ่งเข้าใส่จิ้งจอกแดงเต็มกำลัง หมายจะปิดฉากการต่อสู้นี้ให้จบๆ ไป

จิ้งจอกแดงเค้นพลังทั้งหมดออกมารับมือได้เพียงสองกระบวนท่าแรกอย่างยากลำบาก ในเสี้ยววินาทีก่อนที่การโจมตีปลิดชีพของเทตันจะฟาดใส่จิ้งจอกแดง ห้องทั้งห้องก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอีกระลอก

ผมรู้สึกเหมือนห้องนี้กลายเป็นเรือหาปลาลำเล็กกลางมรสุม เทตันไม่ทันตั้งตัว ทรงตัวไม่อยู่จนล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น

เงาร่างที่คุ้นเคยหลายร่างพุ่งออกมาจากความมืด รีบช่วยกันหามผมกับจิ้งจอกแดงไปยังจุดที่ปลอดภัยกว่าเดิม

"พี่… พี่หยาง ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้…"

"ไม่ใช่แค่เขาหรอกนะ พวกเราสามคนก็มาด้วย"

เสียงห้าวผ่าเผยแบบนี้ ไม่ต้องลืมตาดูก็รู้ว่าเป็นหวงเซิ่งหลง

"พี่เว่ย ทำไมเจ็บหนักขนาดนี้อีกล่ะเนี่ย… เป็นอะไรมากไหม"

ผมส่ายหน้า สงสัยเหลือเกินว่าพวกเขามาโผล่ที่นี่กันได้อย่างไร

"อ้อ~ มีคนโผล่มาเพิ่มอีกตั้งหลายคน วันนี้ครึกครื้นดีจริง แต่ต่อให้มากันเยอะกว่านี้ก็ไม่ใช่คู่มือของข้าหรอก!"

เทตันยันตัวลุกขึ้นจากพื้นอีกครั้ง ม่านตาของมันในตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

"แต่ข้าเล่นสนุกพอแล้ว ไปตายให้หมดซะ!"

หยางหานยืนนิ่งไม่ไหวติง บนใบหน้าผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเอ่ยขึ้น "ถ้าพวกเราไม่ได้มีกันแค่นี้ล่ะ หรือจะพูดให้ถูกคือ… ไม่ใช่คน…"

แรงสั่นสะเทือนแบบนั้นส่งผ่านมาอีกครั้ง คราวนี้กำแพงรอบด้านพังทลายลงมาอย่างรวดเร็ว 'คน' จำนวนมากกรูออกมาจากรอบทิศ ผิวหนังของพวกมันเป็นสีม่วงคล้ำ เส้นเลือดสีแดงปูดโปนฝังแน่นอยู่ใต้ผิวหนัง

ทันทีที่เห็นเทตัน พวกมันก็กรูกันเข้าไป ใช้กรงเล็บแหลมคมรุมขย้ำร่างของเทตันไม่หยุด

หยางหานพยุงจิ้งจอกแดงขึ้นแล้วพูดกับเขา "ฉันบอกแล้วว่าแผนการห่วยๆ ของนายมันใช้ไม่ได้ผล เทตันมันฆ่าง่ายขนาดนั้นที่ไหนกัน ยิ่งอยู่ในถิ่นของมันด้วยแล้ว ดีนะที่ฉันเตรียมแผนสำรองไว้"

"แล้วตอนนั้นนายจะยอมตกลงทำไม" จิ้งจอกแดงถามด้วยความไม่เข้าใจ "ปล่อยให้พวกเราสองคนมารนหาที่ตายงั้นเหรอ"

"พูดบ้าๆ นิสัยอย่างนายน่ะ ถ้าฉันไม่ตอบตกลง ป่านนี้ไม่โวยวายบ้านแตกไปแล้วเหรอ ดีแค่ไหนที่คราวนี้มาทันเวลา ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกนายสองคนจะรอดชีวิตไปได้ไหม"

เฉินจางห่าวเห็นผมทำหน้ามึนงงอยู่ข้างๆ จึงช่วยอธิบาย "หยางหานเรียกพวกเราไปที่สภานักศึกษาล่วงหน้า แล้วล่อพวกสัตว์ประหลาดพวกนี้มา เดิมทีพวกมันเป็นตัวที่ปูจีลีวางแผนจะใช้บุกฝ่ายรักษาความปลอดภัย"

หลิ่วจื่อเฉินเอ่ยอย่างตื่นเต้นอยู่ด้านข้าง "ใช่แล้ว พี่หยางพาพวกเราไปป่วนสภานักศึกษามา โคตรเร้าใจเลย!"

แต่ผมก็ยังกังวลอยู่ดี ถ้าสัตว์ประหลาดพวกนั้นสู้เทตันไม่ได้จะทำอย่างไร

หยางหานดูเหมือนจะอ่านความกังวลของผมออก เขาคว้าใบมีดสกัดพลังมาจากมือจิ้งจอกแดง แล้วยิ้มพูดกับผม "นกกระยางสู้กับหอยกาบ ชาวประมงก็ได้ประโยชน์ไปสิ พวกสัตว์ประหลาดนั่นไม่โจมตีคนของสภานักศึกษาหรอก คอยดูฉันเถอะ!"

หยางหานกำมีดสั้นไว้มั่นแล้วเดินปรี่เข้าไปหากลุ่มสัตว์ประหลาดเหล่านั้นอย่างมั่นใจ แม้เทตันจะร้ายกาจ แต่ก็ทนจำนวนสัตว์ประหลาดที่มีมหาศาลไม่ไหว กำลังพยายามขัดขืนอย่างเอาเป็นเอาตาย

หยางหานเคลื่อนไหวหลบหลีกไปมาระหว่างฝูงสัตว์ประหลาดอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็เข้าประชิดตัวเทตัน

ตอนนี้เทตันหัวหมุนจนรับมือแทบไม่ทัน ไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนเข้าใกล้

หยางหานสบโอกาสวิ่งไปด้านหลังของมัน ใช้มีดสั้นแทงเข้าไปจมมิดแล้วรีบชิ่งหนี พริบตาที่เทตันหันขวับกลับมา เขาก็หายตัวกลืนไปกับฝูงสัตว์ประหลาดเรียบร้อยแล้ว

"บ้าเอ๊ย ใครวะ!"

เทตันทำได้เพียงคำรามฟาดงวงฟาดงาใส่ความว่างเปล่า หยางหานอาศัยจังหวะที่มันไม่ทันระวัง พุ่งเข้าไปแทงมันซ้ำอีกแผล

ใบมีดสกัดพลังจะค่อยๆ ดูดกลืนพลังของสัตว์ประหลาดไป โดนเข้าไปไม่กี่ดอก แม้แต่การโจมตีจากฝูงสัตว์ประหลาดพวกนั้น เทตันก็แทบจะต้านไม่อยู่แล้ว

หยางหานคอยสังเกตสถานการณ์ พลางแอบลงมือเชือดสัตว์ประหลาดของสภานักศึกษาไปหลายตัว เพื่อเลี้ยงให้เทตันกับพวกมันคานอำนาจกันอยู่ในจุดที่พอดี

เมื่อสัตว์ประหลาดตัวสุดท้ายล้มลง เทตันก็แทบไม่เหลือเรี่ยวแรงอีกแล้ว คราวนี้ถึงคราวที่มันจะได้ลิ้มรสการถูกรุมยำบ้าง

จังหวะนั้นเอง หยางหานก็เดินอาดๆ เข้าไปตรงหน้าเทตันอย่างผู้มีชัยแล้วถามมัน "เป็นไงล่ะ ไหนบอกว่ามาเท่าไหร่ก็ไม่กลัวไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ทำไมถึงได้หมดสภาพขนาดนี้ล่ะ"

เทตันโกรธจนพูดไม่ออก ชี้หน้าหยางหานด้วยนิ้วที่สั่นเทา "แก… แก…"

เทตันสั่งการหนวดพวกนั้นหมายจะโจมตีหยางหาน ทว่าการโจมตีกลับปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง หยางหานตวัดมีดเพียงไม่กี่ครั้งก็ตัดหนวดพวกนั้นขาดสะบั้นทั้งหมด

"ขี้เกียจพูดไร้สาระกับแกแล้ว พวกเรายังมีเรื่องอื่นต้องไปทำต่อ…"

พูดจบหยางหานก็ลงมือปลิดชีพเทตันอย่างเด็ดขาดและหมดจด จากนั้นก็ย่อตัวลงค้นหาอะไรบางอย่างบนศพของมัน ผมเห็นเขาหยิบแหวนวงหนึ่งออกมาจากร่างของเทตัน แล้วเดินกลับมาหาพวกเราด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง

หวงเซิ่งหลงรีบยกยออยู่ข้างๆ "พี่หยางโคตรเก่งเลย จัดการพวกสัตว์ประหลาดพวกนี้ได้สบายๆ ขนาดนี้!"

หยางหานส่งใบมีดสกัดพลังคืนใส่มือผม อาศัยพลังของเทตันที่ถูกดูดซับเข้ามา ร่างกายของผมก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว จากนั้นผมก็ส่งต่อใบมีดสกัดพลังให้จิ้งจอกแดง

จิ้งจอกแดงยื่นมือออกมากระดิกนิ้วทั้งสี่ "เอามีดสั้นของฉันคืนมาด้วยสิ"

ผมค่อยๆ วางมีดสั้นเล่มนั้นลงบนมือเขาอย่างระมัดระวัง หยางหานที่อยู่ข้างๆ มองพวกเราสองคนอย่างจนปัญญา "ก็แค่มีดเล่มเดียว ต้องขนาดนั้นเลยเหรอ…"

จิ้งจอกแดงไม่สนใจเขา เพียงแต่ตวัดสายตาค้อนใส่หยางหานวงหนึ่ง แล้วเก็บมีดสั้นเข้าฝักก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

หยางหานยักไหล่ให้พวกเรา "สงสัยจะโกรธฉันเข้าแล้วสิ เฮ้อ…"

"เมื่อกี้พี่หาอะไรจากศพของเทตันน่ะ"

หยางหานล้วงเอาแหวนอันประณีตวงนั้นออกมาจากกระเป๋า บนแหวนประดับด้วยทับทิมเม็ดใสเปล่งประกายเจิดจ้าจับตา