บทที่ 91 ศึกหนักกับเทตัน

ในจังหวะที่ผมคิดว่าหัวคงต้องหลุดออกจากบ่าแน่ๆ จิ้งจอกแดงก็พุ่งพรวดเข้ามาพร้อมมีดสั้น แทงเข้าที่แขนของเทตันอย่างจัง

ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวน เลื่อยในมือของมันร่วงลงกระแทกพื้น ผมถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เทตันกุมบาดแผลพลางถอยหลังโซเซไปหลายก้าว ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง

"ฮ่าๆ! นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ปกติแทบไม่เคยเห็นหน้าใคร คราวนี้โผล่มาทีเดียวตั้งสองคน ข้าคงต้องเล่นสนุกกับพวกแกให้เต็มคราบซะแล้ว!"

จิ้งจอกแดงอาศัยจังหวะที่เทตันกำลังคลุ้มคลั่ง ใช้มีดตัดเชือกที่มัดผมจนขาดสะบั้น

ตอนนี้ผมถึงเพิ่งมีเวลาได้ก้มมองแผลตัวเอง ต้องยอมรับเลยว่ามันลงมือโหดเหี้ยมจริงๆ กรีดแขนผมจนเป็นแผลเปิดเหวอะหวะ

แบบนี้ต่อไปคงได้ทิ้งรอยแผลเป็นไว้แน่ๆ…

จิ้งจอกแดงเห็นเลือดที่แขนผมยังคงไหลไม่หยุด จึงใช้มีดตัดเศษผ้าจากเสื้อตัวเองออกมาแถบหนึ่ง แล้วช่วยพันแผลให้ผมแบบลวกๆ

เทตันเห็นแบบนั้นก็แค่นหัวเราะเยาะเย้ย "ยังไงก็ต้องตายกันอยู่แล้ว จะมามัวลีลาอ้อยอิ่งทำไมกัน"

ผมฝืนทนความเจ็บปวดที่แขนขวา เอื้อมมือไปคว้าใบมีดสกัดพลังที่ถูกเทตันยึดไปกลับคืนมาจากบนโต๊ะ แล้วตั้งท่าเตรียมต่อสู้ จ้องเขม็งไปที่มันตาไม่กะพริบ

ทว่าสิ่งที่พวกเราคาดไม่ถึงก็คือ เทตันไม่ได้คิดจะปะทะตรงๆ แต่มันกลับเผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว

"รีบตามไป! อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้!"

พวกเราสองคนรีบวิ่งไล่ตามทิศทางที่เทตันหนีไปทันที ทว่าเทตันกลับไวราวกับติดปีก พอเลี้ยวพ้นหัวมุมไปก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้พวกเราสองคนได้แต่ยืนหันรีหันขวางมองหาอยู่กับที่

ทันใดนั้น เสียงของเทตันก็ดังแว่วมาจากรอบทิศทาง "ที่นี่มันถิ่นของข้า! พวกแกสองคนยังคิดจะเอาชนะข้าได้อีกงั้นเหรอ"

จากนั้นน้ำเสียงของเทตันก็เปลี่ยนไป กลายเป็นเอื่อยเฉื่อยสบายอารมณ์ "แต่ก็นะ…เห็นพวกแกเก่งกาจขนาดนี้ พอดีเลย ได้เอามาทดสอบความแข็งแกร่งของสัตว์ประหลาดรุ่นใหม่ที่ข้าเพิ่งวิจัยเสร็จพอดี"

ไม่ทันที่พวกเราสองคนจะได้ตั้งตัว ผนังรอบด้านก็เคลื่อนตัวบีบเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดกึกในจังหวะที่แตะโดนตัวพวกเราพอดี

"เวรเอ๊ย…เบียดชะมัด…"

พื้นที่ปิดทึบแบบนี้สร้างแรงกดดันที่อธิบายไม่ถูก ทั้งที่หายใจได้ตามปกติ แต่กลับรู้สึกเหมือนมีหินก้อนมหึมากดทับอยู่บนหน้าอกจนแทบอึดอัดตาย

"เตรียมตัวต้อนรับสิ่งทดลองรุ่นที่สามของข้าได้เลย!"

ผนังรอบด้านเปิดออกอีกครั้ง เผยให้เห็นพื้นที่ตรงกลางขนาดราว 20 กว่าตารางเมตร และมีเส้นทางสี่สายปรากฏขึ้นรอบผนัง ดูราวกับสังเวียนประลองไม่มีผิด

ผมกับจิ้งจอกแดงยืนเอาหลังชนกัน คอยระวังป้องกันสัตว์ประหลาดที่อาจโผล่มาจากรอบทิศทาง เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของสัตว์ประหลาดร่างมหึมาสองตัวจากทางเดินสองสาย

พวกมันเคลื่อนไหวเชื่องช้าแต่กำยำล่ำสันอย่างยิ่ง บนตัวมีของเหลวสีเขียวหยดติ๋งๆ ลงมาตลอดเวลา ทั้งยังส่งกลิ่นเหม็นเน่าตลบอบอวล เรียกได้ว่าครบเครื่องทั้งโจมตีกายภาพและเวทมนตร์

ผมสะกิดจิ้งจอกแดงแล้วยื่นใบมีดสกัดพลังไปให้

“พี่เอาอันนี้ไปใช้เถอะ ฝีมือพี่ดีกว่าผมน่าจะดึงพลังมันออกมาได้มากกว่า”

จิ้งจอกแดงแทบไม่มองด้วยซ้ำ พลางเอ่ยว่า “นายเก็บไว้เถอะ ฉันชินกับอาวุธตัวเองแล้ว”

คงเพราะรู้สึกว่าพูดห้วนไป เขาจึงเสริมต่อ “นายบาดเจ็บอยู่ ถือไอ้นั่นไว้ป้องกันตัวเถอะ”

ผมพยักหน้าไม่เซ้าซี้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเราสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน คราวก่อนก็เคยปะทะกับตัวเทอะทะอย่าง ‘คนชำแหละ’ มาแล้ว ครั้งนี้เลยพอจับทางได้

ด้วยความที่ร่างกายคล่องแคล่วกว่า พวกเราจึงอาศัยความพริ้วหลบหลีกไปมาระหว่างสัตว์ประหลาดทั้งสองตัว แม้จะเปลืองแรงไปไม่น้อย แต่สุดท้ายก็กำจัดเจ้าตัวอ้วนยักษ์สองตัวนั้นลงได้โดยไม่มีใครเป็นอะไรมาก

สิ่งที่ทำให้ผมทั้งแปลกใจทั้งยินดีก็คือ ใบมีดสกัดพลังได้ดูดซับพลังของสัตว์ประหลาดไปส่วนหนึ่ง แล้วช่วยรักษาแผลที่แขนของผมจนหายสนิท คราวนี้การเคลื่อนไหวจึงคล่องตัวเต็มที่ ไม่ติดขัดอีกต่อไป

“โอ้โห ฝีมือไม่เลวนี่ สิ่งทดลองรุ่นที่สามถูกพวกแกฆ่าตายจนได้…”

“แต่ข้ายังมีตัวอื่นอีก เตรียมตัวต้อนรับสิ่งทดลองรุ่นที่สี่ของข้าได้เลย!”

“บ้าเอ๊ย เห็นพวกเราเป็นหนูทดลองยาจริงๆ สินะ…”

คราวนี้สิ่งที่ดังขึ้นไม่ใช่เสียงฝีเท้าหนักๆ แต่เป็นเสียงสวบสาบถี่รัว คล้ายกับมีฝูงสัตว์ประหลาดกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

เมื่อเสียงขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าพวกเราคือฝูงสัตว์ประหลาดที่คลานมาตามพื้น แม้ตัวจะค่อนข้างเล็กแต่เคลื่อนไหวได้รวดเร็วอย่างยิ่ง เพียงพริบตาก็มาถึงตรงหน้าพวกเราแล้ว

ยังดีที่สัตว์ประหลาดพวกนี้ค่อนข้างเปราะบาง ผมกับจิ้งจอกแดงคอยระวังหลังให้กันและฟาดฟันไม่ยั้ง ไม่นานรอบข้างก็เกลื่อนไปด้วยซากสัตว์ประหลาด เมื่อตัวสุดท้ายส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ก็เป็นสัญญาณว่าการจู่โจมระลอกนี้สิ้นสุดลง

แม้พวกเราจะฆ่าสัตว์ประหลาดไปได้มาก แต่จำนวนที่มหาศาลก็ทำให้พวกเราพลาดพลั้งไปบ้าง บนตัวจึงมีบาดแผลเพิ่มขึ้นมาอีกหลายแห่ง

ผมมีใบมีดสกัดพลังคอยช่วยรักษาแผลและฟื้นฟูเรี่ยวแรง แต่ทางฝั่งจิ้งจอกแดงสถานการณ์กลับไม่สู้ดีนัก เขาหอบหายใจอย่างหนัก เลือดจากบาดแผลทั่วร่างไหลซึมออกมาเรื่อยๆ จนแทบจะชุ่มไปทั้งเสื้อ

“พี่เป็นอะไรไหม”

จิ้งจอกแดงส่ายหน้า กัดฟันฝืนยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงฉัน”

“หืม นึกไม่ถึงเลยว่าพวกแกจะต้านสิ่งทดลองรุ่นที่สี่ได้ด้วย” น้ำเสียงของเทตันฟังดูพึงพอใจอย่างยิ่ง “ตอนนี้ข้าชักอยากจะเห็นแล้วสิว่าถ้าจับพวกแกสองคนมาดัดแปลงเป็นสิ่งทดลอง…ผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นยังไง…”

ใครจะไปรู้ว่าไอ้หมอนั่นจะส่งฝูงสัตว์ประหลาดออกมาอีกไหม พวกเราจึงได้แต่ระวังตัวแจตลอดเวลา

ผ่านไปสักพักก็ไม่มีเสียงของเทตันดังขึ้นอีก และไม่มีสัตว์ประหลาดโผล่ออกมา ในตอนที่พวกเรากำลังนึกสงสัย จู่ๆ ก็มีเสียงความเคลื่อนไหวดังขึ้นไม่ไกล

รอบตัวของเทตันถูกล้อมรอบด้วยไอควันสีดำ แผ่กลิ่นอายกดดันอันทรงพลังออกมา หนวดระโยงระยางจำนวนมากบิดเลื้อยอยู่รอบกายมัน

“วันนี้เล่นสนุกจริงๆ…แต่ข้าชักจะหมดความอดทนแล้วสิ ให้ข้าลงมือฆ่าพวกแกสองคนด้วยตัวเองเลยแล้วกัน!”

เทตันเก็บท่าทีหยอกเล่นก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น ตอนนี้มันเอาจริงขึ้นมาแล้ว ไม่ว่าจะมองมุมไหนพวกเราก็แทบไม่มีโอกาสชนะเลย

ทันใดนั้น พื้นทั้งห้องก็สั่นสะเทือนขึ้นมาวูบหนึ่ง เทตันรู้สึกแปลกใจ มันกวาดตามองไปรอบๆ แต่หลังจากนั้นแรงสั่นก็หยุดลง มันจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก แล้วเดินตรงเข้ามาหาพวกเราต่อ

พี่จิ้งจอกแดงลุกขึ้นมายืนขวางปกป้องผมไว้ด้านหลัง การได้เห็นสภาพที่บาดเจ็บไปทั้งตัวของเขาทำให้ผมรู้สึกตื้นตันและสะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูก คราวนี้จะพูดยังไงผมก็ไม่มีทางยอมให้พี่ต้องมายืนบังข้างหน้าผมอีกแล้ว

ผมพุ่งพรวดออกไปข้างหน้า ตะโกนใส่เทตัน “แกดูให้ดีๆ ซะก่อน กูชาร์ดสิงอยู่ในร่างของฉัน ก่อนจะลงมือคิดดูให้ดีเสียก่อน!”

“กูชาร์ดงั้นเหรอ” เทตันแค่นยิ้มเย็น “แล้วมันทำไมล่ะ”

การที่เทตันไม่แสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อยทำให้ผมประหลาดใจ ไหนบอกว่ามันเป็นพวกสนับสนุนกูชาร์ดไม่ใช่เหรอ

“จริงๆ แล้วเทตันเป็นแค่พวกฝ่ายเป็นกลาง ปกติแทบไม่มีใครสนใจมัน… คราวนี้ถึงได้คิดจะแอบลอบเข้ามาโจมตีมัน…”

ผมยืนขวางอยู่หน้าจิ้งจอกแดง เตรียมพร้อมพุ่งเข้าไปสู้ตายกับมันได้ทุกเมื่อ

“น้องชาย อย่าใจร้อน… รีบกลับมา!”

“คราวก่อนพี่เคยช่วยผมไว้ คราวนี้ยังไงผมก็ต้องยืนบังให้พี่ ถ้ามันคิดจะฆ่าพี่ ก็ต้องข้ามศพผมไปก่อน!”