บทที่ 90 จอมวิปริต

ในช่วงบ่ายอันแสนผ่อนคลาย สิ่งที่สบายใจที่สุดควรเป็นการได้จิบชายามบ่ายสักถ้วย ไม่ใช่การถูกกลุ่มหนวดห้อยตัวโตงเตงอยู่แบบนี้ แล้วมานั่งคุยกับนักวิทยาศาสตร์คลั่งที่หน้าตาเหมือนมนุษย์กิ้งก่า

เทตันประหลาดใจมากที่เห็นใบมีดสกัดพลังถูกค้นออกมาจากตัวผม แต่ไม่นานมันก็หายแปลกใจแล้วพูดขึ้น "ไอ้อ้วนตัวใหญ่นั่นน่ะ ทำงานไม่เคยรอบคอบเลย การทำใบมีดสกัดพลังหายก็สมควรอยู่แล้ว"

ผมเจอพวกจ้าวถิ่นในมหาวิทยาลัยมาก็ไม่น้อย ไม่ว่าใครพอพูดถึง 'คนชำแหละ' ก็มีแต่คำวิจารณ์แบบเดียวกัน นอกจากโง่แล้วก็ยังโง่อยู่วันยังค่ำ…

"ข้าแปลกใจจริงๆ ว่าพวกแกเอาชนะไคล์ได้ยังไง เจ้าหมอนั่นหัวโบราณคร่ำครึจะตายชัก สั่งให้ทำอะไรก็คงปักหลักอยู่ที่นั่นไปชั่วชีวิต ชิชิชิ"

ดูเหมือนเทตันจะไม่ได้ชอบหน้าเพื่อนร่วมงานทั้งสองตัวนี้เท่าไหร่ แต่กลับมั่นใจในตัวเองเป็นพิเศษ

"พวกเราไม่ได้ทำอะไรไคล์ กุญแจนั่นมันเป็นคนให้พวกเรามาเอง…"

"หุบปาก!"

สีหน้าของเทตันพลันเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยว ดูท่าจะไม่พอใจมากที่ผมพูดขึ้นมาโดยไม่ได้รับอนุญาต

"ข้าสั่งให้แกตอบตั้งแต่เมื่อไหร่ ช่างเถอะ! ข้ากะว่าจะเดาเอาเองแท้ๆ… ดูท่าคงต้องลงโทษแกสักหน่อยแล้ว…"

พูดจบ เทตันก็สั่งให้หนวดดึงผมเข้าไปอยู่ตรงหน้ามัน มันหยิบมีดผ่าตัดเล่มหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะด้านข้าง แล้วโน้มตัวเข้ามาจ้องมองผมด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย

"ที่นี่ไม่ได้มีคนเข้ามาตั้งนานแล้ว แกต้องอยู่เล่นกับข้าให้สนุกหน่อยล่ะ…"

จากนั้นเทตันก็ถือมีดผ่าตัดวาดไปมาบนตัวผม ราวกับกำลังมองหาว่าจะลงมีดตรงไหนดี ผมคิดว่ามันจะผ่าชำแหละผมทั้งเป็นจนเหงื่อกาฬแตกพลั่กด้วยความตึงเครียด

"ฮ่าๆ! ข้าชอบเห็นพวกแกทำหน้าตากลัวๆ แบบนี้ที่สุดเลย"

เทตันลงมีดอย่างฉับไว ทันใดนั้นผมก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ท่อนแขน ก่อนที่เลือดสายหนึ่งจะไหลทะลักลงมาตามแขน ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ผมเผลอร้องลั่นออกมา

สมกับที่ไคล์บอกไว้ เทตันเป็นสัตว์ประหลาดที่หาความบันเทิงจากการทรมานคนจริงๆ พอมันได้ยินเสียงร้องของผม มันก็ยิ่งดูตื่นเต้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

จากนั้นมันก็ถือชิ้นเนื้อชิ้นหนึ่งมาแกว่งไปแกว่งมาตรงหน้าผม บ้าเอ๊ย ไอ้เวรนี่เฉือนเนื้อออกมาจากมือผมชิ้นหนึ่ง แล้วยังเอามาโชว์ให้ผมดูอีก…

เทตันหยิบขวดแก้วเล็กๆ ออกมาอีกใบ แล้วยัดเนื้อชิ้นนั้นของผมลงไป ก่อนจะพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูรู้สึกผิดเสียเต็มประดา

"ขอโทษทีนะ ทำแกเจ็บหรือเปล่า ไม่เป็นไรหรอก ข้าแค่เฉือนออกมานิดเดียว แผลไม่ได้ลึกแล้วก็ไม่ใหญ่ด้วย"

แกช่างเป็นคนดีเสียจริงนะ บ้าเอ๊ย ผมยังต้องขอบคุณแกด้วยไหมเนี่ย ผมได้แต่ก่นด่าไอ้สารเลวนี่อยู่ในใจไม่หยุด เพราะกลัวว่าถ้าอ้าปากพูดไปอีกมันจะเฉือนออกมาอีกชิ้น คราวนี้คงไม่ใช่แค่ผ่าทั้งเป็นแล้ว แต่เป็นการแล่เนื้อเถือหนังกันชัดๆ!

เทตันเก็บขวดเล็กๆ นั่นเข้าที่ แล้วหยิบขวดบรรจุของเหลวใสที่ไม่รู้น้ำอะไรขึ้นมาจากโต๊ะ พอเปิดฝาออกผมก็ได้กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึก

"เด็กดี~ อยู่นิ่งๆ นะ เดี๋ยวจะล้างแผลฆ่าเชื้อให้ หวังดีกับแกนะเนี่ย~"

น้ำเสียงของมันทำให้ผมสะอิดสะเอียนจนแทบอาเจียน แต่ก็ไร้หนทางขัดขืน ทำได้แค่มองดูมันเทแอลกอฮอล์ทั้งขวดราดลงบนปากแผล ความเจ็บปวดเจียนขาดใจทำให้ร่างผมสั่นระริก เหงื่อกาฬเม็ดเป้งไหลรินอาบสองแก้ม

ทั่วทั้งห้องอบอวลไปด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของผมและเสียงหัวเราะร่าของเทตัน…

เทตันดูเหมือนยังเล่นไม่หนำใจ มันหยิบผ้าก๊อซผืนหนึ่งออกมาจากโต๊ะ ไม่รู้ว่าเก็บไว้นานกี่ปีแล้ว จากสีขาวแต่เดิมแทบจะกลายเป็นสีดำสนิท

"มามะ ข้าจะช่วยพันแผลให้แกเอง!"

อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องที่ผ้าก๊อซนั่นสกปรกแค่ไหนเลย สิ่งที่มันเรียกว่าพันแผล คือการเอาผ้าก๊อซแปะลงบนแผลสดๆ แล้วออกแรงถูไปมาไม่หยุด

ผมเจ็บจนสติแทบดับวูบ มันถึงยอมหยุดมืออย่างพึงพอใจ

"เอาล่ะ! ข้าจะพาแกไปเดินชมที่นี่ให้ทั่วๆ!"

พูดจบ หนวดพวกนั้นก็ย้ายผมมาหยุดอยู่หน้าเตียงสองเตียงที่เห็นตั้งแต่ตอนก้าวเข้ามา เทตันเริ่มแนะนำอย่างกระตือรือร้น

"เห็นหรือยังล่ะ นี่แหละคือที่มาของพวกผู้ถูกแปลงในมหาวิทยาลัย"

เทตันลูบคลำศพบนเตียงอย่างตื่นเต้น พลางมองผลงานการทดลองที่ประสบความสำเร็จของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ

ตอนนี้ผมกระจ่างแล้ว บันทึกที่ได้ติดมือมาจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยคราวนั้นเป็นฝีมือมันจริงๆ และตอนนี้ผมก็ได้มาเห็นกระบวนการด้วยตาตัวเอง มันชวนให้ขนหัวลุกโดยแท้

"เมื่อก่อนการแปลงต้องใช้เวลาค่อนข้างนาน แต่ข้าพัฒนาวิธีจนตอนนี้สร้างผู้ถูกแปลงขึ้นมาสักตัว ใช้เวลาแค่วันเดียวก็เกือบพอแล้ว"

เทตันชี้ไปยังท่อที่เชื่อมระหว่างศพกับสัตว์ประหลาดแล้วเอ่ย "สัตว์ประหลาดพวกนี้จะดูดซึมสารอาหารจากศพผ่านท่อ จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นรูปร่างหน้าตาของคนคนนั้น มหัศจรรย์ใช่ไหมล่ะ"

ผมไม่เห็นจะรู้สึกถึงความมหัศจรรย์ตรงไหน มีแต่ความคลื่นไส้ ศพนั้นกำลังค่อยๆ เน่าเปื่อยไปจริงๆ ในขณะที่ทางฝั่งสัตว์ประหลาดเริ่มมีเค้าโครงหน้าตาคล้ายมนุษย์ขึ้นมาแล้ว

"ช่วงแรกผู้ถูกแปลงจะต้องค่อยๆ ปรับตัวให้กินอาหารของมนุษย์ ดังนั้นพอใช้ศพพวกนี้เสร็จแล้ว ก็จะส่งไปที่โรงอาหาร เพื่อนำไปแปรรูปเป็นอาหารขายให้พวกผู้ถูกแปลง เป็นไงล่ะ ไม่เหลือทิ้งให้เสียเปล่าเลยสักนิด!"

พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ ผู้ถูกแปลงพวกนั้นล้วนกลายร่างมาจากสัตว์ประหลาดกินคน ยากจะจินตนาการจริงๆ ว่าในมหาวิทยาลัยจะมีห่วงโซ่การผลิตแบบนี้อยู่ด้วย…

หลังจากแนะนำส่วนนี้เสร็จ มันก็พาผมเดินต่อไปยังด้านหลัง ที่นั่นมีกรงขังสัตว์ประหลาดแบบเดียวกับที่เดินลาดตระเวนอยู่ข้างนอกไว้หลายตัว ซึ่งก็คือพวกที่มีหนวดปลาหมึกยุ่บยั่บนั่นเอง

"พวกนี้เป็นของมีตำหนิจากการทดลองคราวก่อน ไม่มีที่ให้เก็บ ข้าก็เลยปล่อยให้พวกมันออกไปเดินลาดตระเวนข้างนอก ถึงจะไม่มีพลังต่อสู้อะไร แต่หน้าตาก็ยังพอขู่คนให้กลัวได้ล่ะนะ"

หลังจากนั้นเทตันก็พาผมไปดูจุดที่มันทำการทดลองอีกหลายแห่ง ถ้าจะให้สรุปสั้นๆ สักประโยคก็คือ น่าขยะแขยงจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยาย

มีทั้งการใช้วิธีประหลาดเย็บมนุษย์กับสัตว์ประหลาดเข้าด้วยกัน ทั้งการปล่อยให้สัตว์ประหลาดเข้าไปฝังตัวปรสิตอยู่ในร่างคน แล้วค่อยเจาะทะลวงท้องออกมา ไม่อยากจะคิดเลยว่าคนพวกนั้นต้องทนทุกข์ทรมานขนาดไหนก่อนจะตาย

พอเดินดูจนทั่ว เทตันเห็นผมดูซึมกะทือไร้ชีวิตชีวา มันก็เบนสายตาไปที่ผ้าก๊อซซึ่งแห้งกรังติดอยู่กับบาดแผลของผม

เลือดที่ไหลออกมาแห้งไปเกือบหมดแล้ว มันพุ่งเข้ามาแล้วกระชากผ้าก๊อซผืนนั้นออกทันที เลือดที่หยุดไหลไปแล้วจึงทะลักออกมาอีกครั้ง ผมร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

"ใจลอยเนี่ยไม่ใช่เรื่องดีเลยนะ ข้ากำลังมีโครงการทดลองใหม่ที่ยังขาดคนเป็นๆ อยู่พอดี แล้วแกก็ดันส่งตัวเองมาถึงที่ซะด้วย!"

เทตันเคลียร์โต๊ะผ่าตัดว่างๆ ตัวหนึ่ง วางผมลงไปแล้วมัดไว้อย่างแน่นหนา

"โครงการใหม่ของข้าน่ะ ข้าอยากลองดูว่าถ้าสลับหัวของสัตว์ประหลาดกับมนุษย์ดูจะเป็นยังไง ถ้าสำเร็จขึ้นมา แกก็จะได้เป็นสัตว์ประหลาดหัวคนตัวแรกเลยนะ ฮ่าๆ!"

พูดพลางมันก็หยิบร่างสัตว์ประหลาดที่ตัดเตรียมไว้เรียบร้อยจากด้านข้างออกมา แล้วหยิบเลื่อยขึ้นมาเล่มหนึ่ง ยิ้มให้ผมพลางพูดว่า

"ที่นี่เครื่องไม้เครื่องมือมันอัตคัดไปหน่อย ไม่มีพวกยาชา แกก็ทนเอาหน่อยแล้วกัน ประเดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้ว!"

ตัดหัวเนี่ยนะยังจะต้องใช้ยาชาบ้าบออะไรอีก! ผมดิ้นรนสุดชีวิตอยู่บนเตียง แต่ไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย ขณะที่เทตันกำลังจะลงมือกับผม มีดสั้นเล่มหนึ่งก็พุ่งแหวกลมเข้ามา เสียบฉึกเข้าที่แขนของมัน

"อ๊าก!" เทตันร้องลั่น รีบหันขวับกลับไปตะโกนถาม "ใครวะ!"

"ฉันเอง!"