บทที่ 89 ประตูเป็นประตูตาย

ภายนอกฝ่ายรักษาความปลอดภัยคือช่วงบ่ายที่มีแดดจ้า ทว่าพอเข้ามาข้างในกลับไม่เห็นแสงตะวันจากข้างนอกแม้แต่น้อย นอกหน้าต่างตรงทางเดินยังคงมืดสนิทเป็นผืนเดียวกัน

ทางเดินอันเงียบสงัดมีเพียงเสียงฝีเท้าของผมกับจิ้งจอกแดง ผมไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ด้วยกลัวว่าจะเรียกพวกสัตว์ประหลาดมาเป็นฝูง

ทันใดนั้น จิ้งจอกแดงที่เดินนำหน้าก็หันกลับมาทำสัญญาณมือ "ชู่" พลางส่งสัญญาณให้ผมย่อตัวลงแล้วย่องให้เบาที่สุด

ทันทีที่สัตว์ประหลาดโผล่หัวออกมา จิ้งจอกแดงก็พุ่งเข้าไปจัดการมันจนแน่นิ่ง

"นี่ตัวที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย… พวกเราจะไปไหนกันแน่ครับ"

ผมกับจิ้งจอกแดงเดินวนเวียนอยู่ในนี้มานานมาก ระหว่างทางฆ่าสัตว์ประหลาดไปไม่น้อย ดูทรงแล้วพวกมันเป็นแค่เบ๊กระจอกเท่านั้น

"ไม่เหมือนกับตอนที่นายมาครั้งก่อนหรอก ครั้งนี้พวกเราต้องลงลึกเข้าไปข้างใน นายไม่สังเกตเหรอว่าพวกเราเดินตรงมาตลอด ไม่เคยเจอซากสัตว์ประหลาดที่ฆ่าไปเลย"

"นั่นแปลว่า… พวกเราไม่ได้เดินวนเป็นวงกลม!"

จิ้งจอกแดงพยักหน้าแล้วพูดต่อ "แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องเดินไปอีกนานแค่ไหน หรือไม่ก็…"

"หรือไม่ก็อะไรครับ"

จิ้งจอกแดงชะงักไป ราวกับรู้สึกว่าไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่ "หรือไม่ก็หาทางทำให้เทตันออกมาหาพวกเราเอง"

วิธีนี้อันตรายจริง หากเทตันรู้ว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาในฝ่ายรักษาความปลอดภัย มันคงลงมือจัดการเองแน่ ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นถิ่นของมัน พวกเราจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างยิ่ง

"เฮ้อ พวกเราเดินหน้าต่อเถอะ แต่ต้องเร็วหน่อย ศพพวกนั้นอีกไม่นานก็คงมีคนมาเจอ"

ตลอดทางมีแต่ทางเดินทอดยาวไร้จุดสิ้นสุด สองฟากเต็มไปด้วยหน้าต่างและประตูนับไม่ถ้วน ระหว่างนั้นพวกเราลองเปิดประตูบางบานดู ทว่าข้างในล้วนเป็นทางตัน ไม่มีช่องทางลับอะไรทั้งสิ้น

ขณะที่พวกเรารู้สึกว่าแผนครั้งนี้อาจล้มเหลว จู่ๆ เบื้องหน้าก็ปรากฏประตูบานหนึ่ง พวกเราสองคนไม่กล้ารอช้า รีบวิ่งเหยาะๆ ไปที่หน้าประตูทันที

พอเข้าไปใกล้ผมถึงพบว่า จริงๆ แล้วมันคือประตูสองบานที่อยู่ติดกัน บานหนึ่งเขียนว่า "เป็น" อีกบานหนึ่งเขียนว่า "ตาย"

ผมยื่นมือไปลองดึงที่จับประตู ประตูทั้งสองบานลงกลอนไว้ตามคาด ผมคลำหยิบกุญแจดอกนั้นออกมาจากตัวแล้วมองจิ้งจอกแดง "ลองใช้ดอกนี้ดูไหมครับ"

จิ้งจอกแดงพยักหน้า ผมถามต่อ "แล้ว… จะเปิดบานไหนก่อนดี…"

จิ้งจอกแดงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถาม "ตอนนั้นนายออกไปยังไง"

ผมเล่าเรื่องตอนหนีออกจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยคราวก่อนให้จิ้งจอกแดงฟังรอบหนึ่ง เขาจับจุดสำคัญได้อย่างรวดเร็ว

"สิ่งที่นายเห็นอาจไม่ใช่ความจริงเสมอไป… เปิดประตู 'ตาย'!"

"พี่แน่ใจเหรอครับ สุ่มเอาแบบนี้เลยเหรอ…"

"ตลอดทางไม่มีเบาะแสอะไรสักอย่าง ยังไงโอกาสก็ครึ่งต่อครึ่ง วัดดวงไปเลย!"

ผมพยักหน้า สูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมใช้กุญแจไขประตู ก่อนที่ผมจะเปิด จิ้งจอกแดงก็ตั้งท่าพร้อมรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันอยู่ข้างๆ

ผมมองหารูกุญแจบนบานประตู เอาหูแนบลงไปฟังความเคลื่อนไหวข้างหลังอย่างตั้งใจ ทว่านอกจากเสียงลมหายใจและเสียงหัวใจเต้นของตัวเองแล้วก็ไม่ได้ยินอะไรเลย

เสียง "กริ๊ก… กริ๊ก…" ดังขึ้นตอนสอดกุญแจเข้าไปในรู กุญแจดอกนี้เข้ากับแม่กุญแจได้อย่างเหมาะเจาะ ตอนนี้ในหัวของผมไม่ได้คิดว่าหลังประตูจะมีตัวอะไร แต่กำลังสงสัยว่าทำไมกุญแจดอกนี้ถึงไปซ่อนอยู่ในห้องอ่านหนังสือได้

ผมหมุนกุญแจ เสียง "แกร๊ก" ใสกังวานสะท้อนก้องในทางเดินอันเงียบสงัด ผมเหลียวมองข้างหลังตามสัญชาตญาณ กลัวว่าจะมีตัวประหลาดอะไรพุ่งออกมา

ประตูบานใหญ่สั่นสะเทือนเล็กน้อย ฝุ่นที่สะสมมานานกี่ปีก็ไม่อาจทราบร่วงกราวลงมาราวกับเกล็ดหิมะ สำลักจนผมไอโขลกๆ

พอบานประตูเปิดออกจนสุด ข้างหลังประตูกลับไม่ใช่ทางเดินหรือฝูงสัตว์ประหลาดอย่างที่คิดไว้ แต่มันคือกำแพงตัน

ผมคลายเส้นประสาทที่ตึงเครียดลง หันไปพูดกับจิ้งจอกแดง "หมายความว่ายังไงครับเนี่ย พวกเราเลือกผิดเหรอ"

จิ้งจอกแดงยืดตัวตรงและลดความระแวงลง เขาส่ายหน้าด้วยความงุนงง แสดงว่าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น

"ลองอีกบาน…"

ผมยังพูดไม่ทันจบ จิ้งจอกแดงก็ตะโกนลั่น "ระวัง!"

จู่ๆ บนกำแพงหลังประตูก็มีหนวดระโยงระยางพุ่งออกมามากมาย พริบตาเดียวก็รัดมือเท้าของผมไว้แน่น แล้วกระชากผมเข้าไปในประตู

จิ้งจอกแดงปฏิกิริยาไวมาก รีบคว้ามือผมทันที แต่แรงคนคนเดียวต้านไม่ไหว ร่างของผมยังคงถูกลากไปทางประตูช้าๆ ซ้ำร้ายแรงยื้อยุดที่ดึงไปคนละทางยังทำให้ผมเจ็บปวดเจียนตาย ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปผมคงโดนฉีกร่างเป็นชิ้นๆ แน่…

"กุญแจ! กุญแจอยู่ที่ไหน!"

จิ้งจอกแดงตะโกนลั่นบอกให้ผมส่งกุญแจให้ ผมเอื้อมมือออกไปอย่างยากลำบากเพื่อส่งกุญแจให้เขา จากนั้นก็ถูกกระชากตัวจมหายเข้าไปในความมืดมิด ตามมาด้วยเสียงปิดประตูดังสนั่น

หนวดพวกนั้นลากผมพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ผมไม่รู้เลยว่าพวกมันจะพาไปไหน และไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ใด ได้แต่หวังว่าจิ้งจอกแดงที่ได้กุญแจไปจะคิดหาวิธีมาช่วยผมได้

ไม่นานนัก เบื้องหน้าก็ปรากฏแสงไฟสลัวสายหนึ่ง ใต้แสงนั้นมีเงาร่างใครบางคนกำลังง่วนทำอะไรอยู่ข้างโต๊ะหลายตัวลางๆ

พอเข้าไปใกล้ผมถึงมองเห็นชัดเจน นั่นไม่ใช่โต๊ะอะไรทั้งนั้น แต่เป็นสิ่งที่คล้ายเตียงผ่าตัด บนเตียงหนึ่งมีคนนอนอยู่ ส่วนอีกเตียงวางสัตว์ประหลาดตัวเล็กไว้ ระหว่างสองเตียงเชื่อมต่อกันด้วยก้อนอะไรบางอย่างที่ไม่ทราบชนิด รอบๆ ยังมีเครื่องมือมากมายที่แสดงข้อมูลไม่รู้ความหมายเต็มไปหมด

สัตว์ประหลาดในชุดกาวน์สีขาวกำลังถือสมุดบันทึก จดอะไรบางอย่างไม่หยุดมือ

ผมที่ถูกหนวดรัดไว้ถูกดึงมาอยู่ใต้ดวงไฟนั้น จากนั้นก็ถูกขึงแขนขาอ้าออกเป็นรูปตัวอักษร "ต้า" ต่อหน้ามัน

สัตว์ประหลาดในชุดกาวน์วางสมุดบันทึกในมือลงแล้วเงยหน้ามองผม ผมถึงเพิ่งเห็นว่ามันสวมแว่นตาอยู่ด้วย แผ่นหลังของมันค่อมงอ ด้านหลังยังมีหางยาวลากพื้น รูม่านตาคล้ายงูเห่าเผยให้เห็นถึงความเลือดเย็นและไร้ความปรานี

ถ้าให้ผมพูดล่ะก็ นี่มันมนุษย์กิ้งก่าในการ์ตูนหลุดออกมามีชีวิตชัดๆ…

"อ๊ะ… มีแขกใหม่มาเหรอเนี่ย ยินดีต้อนรับๆ! ที่นี่ไม่ได้เจอคนเป็นๆ มานานมากแล้ว!"

ดูจากมาดและคำพูดคำจาของมัน ผมฟันธงได้ทันทีว่า ตัวประหลาดตรงหน้านี้ก็คือจ้าวถิ่นแห่งฝ่ายรักษาความปลอดภัย—เทตัน

"แกเข้ามาได้ยังไงล่ะ อ๋อ~ อย่าเพิ่งพูด ให้ข้าทายดีกว่า…"

สัตว์ประหลาดตรงหน้ามีกลิ่นอายแบบแฟรงเกนสไตน์เต็มเปี่ยม ราวกับนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะที่หนีออกมาจากโรงพยาบาลบ้า เอาแต่ถามเองตอบเอง เพลิดเพลินอยู่คนเดียว

มันเอากรงเล็บไพล่หลังพลางเดินวนไปมาแล้วพูดว่า "ต้องเป็นฝีมือเจ้าไคล์แน่ๆ มันตายแล้วใช่ไหม"

ยังไม่ทันที่ผมจะได้อ้าปากพูด มันก็ชิงพูดต่อ "ต้องใช่แน่ๆ กุญแจประตูใหญ่ของข้ามีแค่มันคนเดียวที่ถือไว้ มันไม่มีทางให้พวกแกหรอก"

จากนั้นมันก็สั่งให้หนวดค้นตัวผม กุญแจถูกผมโยนให้จิ้งจอกแดงไปแล้ว มันค้นยังไงก็ไม่เจอ ทว่าดันลืมโยนใบมีดสกัดพลังออกไปด้วย จึงถูกหนวดล้วงออกมาจากเอว

ตอนที่ล้วง ผมรู้สึกได้ถึงเมือกหนวดที่เลื้อยไปเลื้อยมาบนตัว… ชาตินี้ผมไม่อยากสัมผัสประสบการณ์แบบนี้เป็นครั้งที่สองอีกแล้ว…

"นี่มัน… ใบมีดสกัดพลัง? เจ้าโง่นั่นก็โดนพวกแกกำจัดไปด้วยเหรอ"