บทที่ 88 บุกฝ่ายรักษาความปลอดภัยอีกครั้ง

แสงแดดยามบ่ายเจิดจ้าเสียจนมองไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าอีกไม่นานมหาวิทยาลัยกำลังจะเผชิญหน้ากับพายุคาวเลือด ผมกับจิ้งจอกแดงยังคงยืนเจรจาเงื่อนไขกับหลิวเทียนอวี่อยู่หน้าประตูฝ่ายรักษาความปลอดภัย

"ว่ามาสิ นายอยากรู้อะไร"

หลิวเทียนอวี่เผยรอยยิ้มพึงพอใจ ดูเหมือนการได้เห็นอดีตหัวหน้ายอมประนีประนอมต่อหน้าจะทำให้เขาอารมณ์ดีไม่น้อย

"เรามาพูดกันตรงๆ ดีกว่า ฉันรู้ว่าฝ่ายวางแผนของเหออี้ซินได้รับแผนการฉบับใหม่มา แถมยังเป็นแผนการที่ประธานส่งลงมาด้วยตัวเอง"

"ต่อให้พวกเขาจะซ่อนเก่งแค่ไหน มันก็ต้องมีข่าวเล็ดลอดออกมาบ้าง ความต้องการของฉันมีไม่มาก ฉันแค่อยากรู้รายละเอียดของแผนการนั้น"

"ทำไมนายถึงมั่นใจนักล่ะว่าพวกเรารู้เรื่องแผนการนั่น" จิ้งจอกแดงย้อนถาม

หลิวเทียนอวี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะพูดต่อ "พี่คงไม่คิดว่าเรื่องใหญ่โตที่ห้องอ่านหนังสือเมื่อเช้าจะไม่มีใครรู้หรอกนะ อีกอย่าง การที่พวกพี่สามคนเคลื่อนไหวพร้อมกันไม่ใช่เรื่องที่จะได้เห็นบ่อยๆ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าด้วยเครือข่ายข่าวกรองของหนูท่อกับความสัมพันธ์ระหว่างหยางหานและสภานักศึกษา พวกพี่จะไม่รู้เรื่องแผนการนั่น"

"เดี๋ยวนะ…นายรู้ได้ยังไงว่ามีกันสามคน…" ผมฉุกคิดขึ้นมาได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เรื่องที่หยางหานแกล้งตายเป็นความลับ เขารู้ได้ยังไงว่าหยางหานยังมีชีวิตอยู่

"โธ่เอ๊ย เรื่องแค่นี้มันจะยากอะไร ตั้งแต่ประธานประกาศกฎใหม่สองสามข้อนั้นออกมา ฉันก็เห็นเอกสารที่ส่งไปฝ่ายบุคคลถูกแอบลอบเอาออกไป พอตามร่องรอยไปเรื่อยๆ ก็รู้เองนั่นแหละ"

ผมมองหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการร่างสูงใหญ่กำยำ หน้าตาดูซื่อๆ คนนี้ ดูท่าคนที่ก้าวขึ้นมานั่งตำแหน่งนี้ได้คงมีฝีมือไม่เบา ไม่เหมือนผม…ที่พึ่งพาเส้นสายเข้ามาล้วนๆ…

"นายอยากฟังความจริงหรือเรื่องโกหกล่ะ"

"มันต่างกันด้วยเหรอ ก็ต้องความจริงสิ"

"ความต่างก็คือนายรู้แล้วอาจจะรักษาตำแหน่งนี้ไว้ไม่ได้อีกต่อไป ความเหนื่อยยากตั้งนานที่ทุ่มเทไป นายจะยอมทิ้งมันลงเหรอ"

"ฉันมันพวกขี้สงสัยน่ะ แทนที่จะตายไปแบบไม่รู้อิโหน่อิเหน่ สู้รู้เรื่องอะไรให้มากขึ้นหน่อยแล้วตายแบบกระจ่างแจ้งยังดีกว่า"

จิ้งจอกแดงถอนหายใจพลางพยักหน้า "สมกับที่เคยอยู่ใต้บังคับบัญชาฉัน เอาล่ะ ฉันจะบอกนาย"

จิ้งจอกแดงกวาดสายตามองรอบด้าน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีสายตาคนอื่นจับจ้องอยู่ ถึงได้เอ่ยกับหลิวเทียนอวี่ "ประธานสภานักศึกษาปูจีลีคิดจะกวาดล้างครั้งใหญ่ทั่วทั้งมหาวิทยาลัย คงต้องมีคนตายเป็นจำนวนมาก…"

หลิวเทียนอวี่ขมวดคิ้ว รู้สึกเหลือเชื่อ จึงถามต่อ "ทำไมล่ะ ไม่ว่ากฎข้อไหนก็ไม่มีเงื่อนไขแบบนั้นนี่…"

"ตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ระเบียบในมหาวิทยาลัยพังทลายไปตั้งนานแล้ว ถ้านายไม่รู้เรื่องนี้ นายก็อาจจะกลายเป็นคนลงมือฆ่าคนไปมากมายโดยไม่ตั้งใจ แต่ตอนนี้ฉันบอกนายแล้ว ถ้าปูจีลีออกคำสั่งกับนาย นายจะทำหรือไม่ทำ"

หลิวเทียนอวี่เองก็เป็นคนมีหลักการ ปกติถึงเขาจะจับกุมคนให้สภานักศึกษา แต่ล้วนมีเหตุผลรองรับ อีกอย่างนั่นก็เพื่อเอาชีวิตรอดในมหาวิทยาลัยเท่านั้น ตอนนี้ถ้าจะให้เขาไปฆ่าคนอย่างไร้เหตุผล เขาคงทำไม่ลง ทว่าในสภานักศึกษามีกฎอยู่ สมาชิกสภานักศึกษาต้องปฏิบัติตามคำสั่งที่ได้รับ

สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าหลิวเทียนอวี่ ก็คือ "ปัญหาทางจริยธรรมของรถราง" ฉบับอัปเกรด เมื่อนายถูกมัดอยู่บนรางรถไฟเพียงลำพัง ส่วนอีกรางหนึ่งมีคนถูกมัดอยู่เป็นจำนวนมาก นายจะเลือกสับรางให้ตัวเองตายคนเดียว หรือจะไม่ทำอะไรเลยแล้วปล่อยให้คนกลุ่มนั้นตายไป

สีหน้าของเขาบ่งบอกได้ชัดเจนถึงความขัดแย้งในใจ มิน่าล่ะจิ้งจอกแดงถึงถามเขาว่าอยากฟังเรื่องโกหกหรือความจริง

จิ้งจอกแดงก้าวไปข้างหน้าแล้วตบไหล่เขาเบาๆ ราวกับว่าตนยังคงเป็นหัวหน้าของกลุ่มจิ้งจอกแดง แสงแดดส่องกระทบแผ่นหลังของเขา แม้ใบหน้าจะตกอยู่ใต้เงามืดก็ตาม

"นายทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ พวกเราจะพยายามหยุดยั้งมันเอง"

นับตั้งแต่ศึกใหญ่ครั้งนั้น คนของกลุ่มจิ้งจอกแดงก็แทบไม่เหลือแล้ว บางทีตอนนี้เขาอาจจะรู้สึกทะนุถนอมอดีตลูกน้องตรงหน้าคนนี้เป็นพิเศษ

"ได้…ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วย พวกพี่ก็บอกมาได้เลย"

"ตอนนี้ก็มีอยู่นะ ช่วยส่งพวกเราสองคนเข้าไปในฝ่ายรักษาความปลอดภัยที"

"พวกพี่คิดดีแล้วเหรอ คนที่เข้าไปข้างในนั้น แทบไม่มีใครได้กลับออกมาเลยนะ…"

ผมพูดขึ้นข้างๆ อย่างภาคภูมิใจ "เมื่อก่อนฉันก็เคยเข้าไป ตอนนี้ก็ยังอยู่ครบสามสิบสองยืนอยู่ตรงหน้านายนี่ไง"

หลิวเทียนอวี่หยิบกุญแจมือสองคู่ออกมาจากเอว แล้วส่งสัญญาณให้พวกเราสวม

"ทำไมนายถึงพกของพรรค์นี้ติดตัวตลอดเวลาเนี่ย"

"ก็เอาไว้ใช้จับคนน่ะสิ พวกพี่วางใจเถอะ ฉันจะให้ลูกกุญแจไว้ พอพวกพี่เข้าไปข้างในแล้วก็ไขออกได้ง่ายๆ เลย"

โตมาขนาดนี้เพิ่งเคยใส่ของแบบนี้เป็นครั้งแรก ต้องยอมรับเลยว่ามันแน่นหนาจริงๆ…

"เดี๋ยวพอถึงหน้าประตู พวกพี่สองคนแกล้งทำเป็นนักศึกษาที่ทำผิดกฎก็แล้วกัน ปกติคนที่ฝ่ายปฏิบัติการของพวกเราจับมา พวกมันจะรับเข้าไปหมดแบบไม่มีเงื่อนไขอยู่แล้ว"

หลิวเทียนอวี่แสร้งทำทีเป็นคุมตัวพวกเราสองคนมาถึงหน้าประตูฝ่ายรักษาความปลอดภัย ยังคงเป็นประตูบานที่คุ้นเคย และยังคงเป็นลุงยามคนเดิม

แม้หลิวเทียนอวี่จะเพิ่งรับตำแหน่งได้ไม่นาน แต่ลุงยามกับเขาดูเหมือนจะสนิทกันแล้ว

"ลุงครับ จับคนที่ทำผิดกฎมาได้สองคน ช่วยเปิดประตูส่งเข้าไปข้างในหน่อยครับ!"

ลุงยามแทบไม่ได้ปรายตามองด้วยซ้ำก็เปิดประตูให้ หลิวเทียนอวี่ดันพวกเราไปข้างหน้าเบาๆ แล้วกระซิบ "ฉันเข้าไปไม่ได้นะ พวกพี่ระวังตัวด้วยล่ะ"

เมื่อประตูบานใหญ่ค่อยๆ ปิดลง ผมก็กลับมาอยู่บนทางเดินที่แสนคุ้นเคยของฝ่ายรักษาความปลอดภัยอีกครั้ง ตอนนี้จิ้งจอกแดงเริ่มไขกุญแจมือแล้ว เขาเอ่ยเตือนผมด้วยเสียงแผ่วเบา

"เตรียมอาวุธให้พร้อม รอฉันลงมือแล้วนายค่อยลงมือ"

สัตว์ประหลาดที่มีหนวดสองตัวกำลังค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ทางพวกเรา ทว่าพวกมันไม่รู้เลยว่ากุญแจมือของเราเป็นเพียงแค่ของตบตา

พวกมันยื่นหนวดออกมาหมายจะลากพวกเราไป จิ้งจอกแดงชิงสลัดกุญแจมือหลุดออกก่อน แล้วชักกริชจากเอวตวัดฟันหนวดเส้นนั้นขาดสะบั้น จากนั้นพุ่งเข้าไปแทงเข้าที่หน้าผากของสัตว์ประหลาดอย่างแม่นยำและเฉียบคม

แม้ความว่องไวของผมจะไม่เท่าจิ้งจอกแดง แต่ได้เปรียบตรงที่อาวุธมีพลังแฝง จึงจัดการสัตว์ประหลาดสองตัวตรงหน้าได้อย่างง่ายดาย

จิ้งจอกแดงดึงกริชเล่มนั้นออกมาจากร่างของสัตว์ประหลาด พลางเช็ดลงกับเสื้อผ้าด้วยสีหน้ารังเกียจ ผมรู้สึกว่ากริชเล่มนั้นดูคุ้นตา เหมือนจะเป็นเล่มเดียวกับที่เขาใช้ฆ่าจูซินในตอนนั้น

"พี่ยอมบอกแผนการกับหลิวเทียนอวี่ง่ายๆ แบบนั้นเลยเหรอ ไม่กลัวเขาหักหลังพวกเราหรือไง"

"ถึงเขาจะเคยทรยศกลุ่มไปครั้งหนึ่ง แต่นั่นก็เพราะความจำเป็น เพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น นิสัยใจคอของเขาเป็นยังไงฉันรู้ดี"

"นายคิดว่าวันนี้การที่เราเจอเขาที่หน้าประตูเป็นเรื่องบังเอิญเหรอ เขารู้ว่าพวกเราจะมาที่นี่ ก็เลยมารอดักอยู่ตั้งนานแล้ว จะส่งนักศึกษาที่ทำผิดกฎเข้ามาสองสามคนงั้นเหรอ รอบตัวเขาไม่มีใครเลยสักคน ข้ออ้างตื้นๆ ชัดๆ"

ผมถาม "เขารู้ได้ยังไงว่าพวกเราจะมาที่นี่"

"หลังจากหนูท่อตกอับ คนที่มีเครือข่ายครอบคลุมที่สุดในมหาวิทยาลัยก็คงเป็นคนของฝ่ายปฏิบัติการสภานักศึกษาแล้วล่ะ การจะถูกจับตามองก็เป็นเรื่องปกติ การที่เขาไม่ได้พาคนกลุ่มใหญ่มาล้อมจับพวกเราสองคน มันก็แสดงจุดยืนของเขาชัดเจนแล้ว"

ผมกับจิ้งจอกแดงเดินไปตามทางเดินของฝ่ายรักษาความปลอดภัยอย่างไร้จุดหมาย ตามที่หนูท่อบอก พวกเราต้องหาประตูบานหนึ่งที่สามารถใช้กุญแจดอกนั้นเปิดออกได้ แต่ก็ไม่ได้บอกนี่หว่าว่าประตูบานนั้นหน้าตาเป็นยังไง…