บทที่ 87 นอกฝ่ายรักษาความปลอดภัย

หนูท่อโยนกุญแจที่ได้จากไคล์ลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ อย่างสบายอารมณ์

“เฮ้อ ภารกิจของฉันเสร็จสิ้นแล้ว คราวนี้ก็ขึ้นอยู่กับพวกนายสองคนแล้วนะ”

“เดี๋ยวสิ พวกนายคิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย” ผมที่ยังมืดแปดด้านรีบถามขึ้น “ทำไมผมรู้สึกว่าตัวเองไม่มีประโยชน์อะไรเลย…”

หยางหานหัวเราะพลางโบกมือปฏิเสธ “ไม่ๆ นายมีประโยชน์มากเลยล่ะ ถ้าไม่มีนาย พวกจ้าวถิ่นคงไม่ยอมฟังพวกเราหรอก”

“พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือเอาผมไปเป็นหุ่นเชิดสินะ…” ตอนนี้ผมกระจ่างแจ้งแล้ว การที่พวกหยางหานทั้งสามคนจะไปเจรจาร่วมมือกับพวกจ้าวถิ่นได้ จำเป็นต้องมีข้ออ้าง และข้ออ้างที่ว่าก็คือกูชาร์ดที่สิงอยู่ในตัวผมนี่แหละ

“ถึงเวลานั้นพวกพี่สามคนอย่าขายผมทิ้งก็แล้วกัน…”

สำนวนโบราณว่าไว้ คนโง่สามคนรวมกันยังเทียบเท่าขงเบ้งหนึ่งคน ยิ่งนี่คือจิ้งจอกเฒ่าสามตัวมารวมหัวกันอีก…

“เอาละ ในเมื่อหนูท่อได้กุญแจมาแล้ว ช่วงบ่ายนายไปฝ่ายรักษาความปลอดภัยกับฉัน” จิ้งจอกแดงที่เงียบอยู่นานในที่สุดก็เอ่ยปาก คราวนี้ดูเหมือนเขาจะกลับคืนสู่มาดหัวหน้ากลุ่มจิ้งจอกแดงแล้ว ทั่วทั้งร่างดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก

“อ้าว รีบขนาดนี้เลยเหรอครับ”

“ไร้สาระน่า! นายไม่เห็นหรือไงว่าไคล์โดนเล่นงานจนสภาพเป็นแบบนั้น มันจะทนได้อีกกี่วันกัน”

“แล้วทำไมต้องไปหาไคล์ก่อนล่ะครับ คราวก่อนที่ผมเข้าไปในฝ่ายรักษาความปลอดภัยก็ยังหนีออกมาได้นี่นา กุญแจนั่นมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ”

จิ้งจอกแดงพูดกับผมด้วยน้ำเสียงดูแคลน “นายคิดว่าสถานการณ์ข้างในฝ่ายรักษาความปลอดภัยมันง่ายขนาดนั้นเหรอ คราวก่อนที่นายหนีออกมาได้ก็แค่นายโชคดีเท่านั้นแหละ”

ผมกะจะเถียงสักหน่อย เพราะตอนนั้นผมก็ต้องเปลืองแรงไปไม่ใช่น้อยกว่าจะหนีรอดออกมาได้ แต่จิ้งจอกแดงไม่เปิดโอกาสให้ผมได้อ้าปาก รีบชิงพูดต่อ

“เป้าหมายที่เราจะเข้าไปคราวนี้คือการตามหาเทตัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกลูกน้องของมันที่อยู่ข้างใน ถึงจะมีจำนวนไม่มาก แต่ฝีมือร้ายกาจกันทั้งนั้น”

หยางหานรับช่วงพูดต่อ “เมื่อก่อนฝ่ายรักษาความปลอดภัยมีหน้าที่จับนักศึกษาที่ฝ่าฝืนกฎ ไม่รู้ทำไมเมื่อหลายปีก่อนถึงถูกยุบไป หน้าที่นี้เลยตกมาอยู่ที่สภานักศึกษาแทน”

“งั้นพวกพี่จับคนได้ก็ยังต้องส่งเข้าไปในฝ่ายรักษาความปลอดภัยอยู่ดีเหรอครับ”

หยางหานพยักหน้า “เอาละ ไม่ต้องพูดไร้สาระแล้ว ไปทำงานกันต่อเถอะ”

พวกเราไม่กี่คนเพิ่งจะลุกขึ้นเตรียมจะแยกย้าย หยางหานก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “เอ้อ นายเรียกพวกรูมเมตของนายออกมาให้หมดสิ ฉันมีเรื่องจะให้พวกเขาช่วยหน่อย”

หยางหานถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “ตอนนี้ไม่มีใครให้เรียกใช้แล้ว จ้างไหวแค่พวกนายนี่แหละ”

เมื่อเห็นหยางหานยิ้มเจื่อนๆ ผมเลยถามเขา “งั้นผมไปตามคนจากสภานักศึกษามาให้พี่สักสองสามคนก็สิ้นเรื่องไม่ใช่เหรอครับ”

หนูท่อเดินเข้ามาตบหัวผมทีหนึ่งแล้วพูดว่า “นายโง่หรือเปล่า คนที่นายต้องรับมือคือใคร ไม่กลัวเรื่องรั่วไหลหรือไง เจ้าหนู นายยังต้องฝึกอีกเยอะ”

ผมเกาหัว รู้สึกว่าตั้งแต่ตัวเองออกจากดันเจี้ยนมาก็เริ่มทึ่มลง ทำอะไรก็ไม่รอบคอบ หรือว่านี่จะเป็นผลข้างเคียงอะไรสักอย่าง

ผมส่งข้อความหาพวกเฉินจางห่าว ให้พวกเขาไปรวมตัวกันที่จุดซึ่งหยางหานกำหนด จากนั้นก็ตามจิ้งจอกแดงมาถึงฝ่ายรักษาความปลอดภัย

“คราวก่อนนายเข้าไปยังไง” จิ้งจอกแดงถามขึ้น

“อ้าว เรื่องนี้พี่ไม่รู้เหรอครับ”

จิ้งจอกแดงส่ายหน้า “ฉันเคยเห็นแต่ลูกน้องตัวเองโดนสภานักศึกษาจับเข้าไป หรือนายจะให้ฉันไปหาคนของสภานักศึกษามาตอนนี้ล่ะ”

ผมมองดูจิ้งจอกแดง แล้วก็ก้มมองดูตัวเอง ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า “ยังต้องหาอีกเหรอครับ นี่ผมก็อยู่ตรงหน้าพี่แล้วไง”

“ลืมนายไปเลย แต่นายจับฉันเข้าไปแล้วนายจะเข้าไปยังไงล่ะ”

ผมนึกย้อนความหลังอย่างละเอียด คราวก่อนที่เข้าไปช่วยหลิ่วจื่อเฉินผมยังไม่ได้เป็นคนของสภานักศึกษา ตอนนั้นฝ่าฝืนกฎโดยการแอบอ้างเป็นคนของสภานักศึกษาถึงได้โดนจับเข้าไป

แล้วตอนนี้ผมจะแอบอ้างเป็นใครได้อีกล่ะเนี่ย…

ขณะที่พวกเรากำลังกลัดกลุ้มอยู่นั้น จู่ๆ ก็เห็นเงาร่างที่คุ้นตาคนหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการของสภานักศึกษาคนใหม่ หลิวเทียนอวี่ เวลานี้เขามาทำอะไรที่นี่กัน

ในจังหวะนั้น เขาก็สังเกตเห็นผมเข้าพอดี จึงส่งเสียงทักทายพลางเดินตรงมาหา

“โย่ว นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอนายที่นี่นะ” หลิวเทียนอวี่เข้ามาทักทายก่อน จากนั้นก็เหลือบไปเห็นจิ้งจอกแดงที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วผุดรอยยิ้มแฝงความหมายลึกซึ้งออกมา

“อ่า นายเองเหรอ…” ผมรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง เพราะไม่รู้ว่าหลิวเทียนอวี่อยู่ฝ่ายไหนกันแน่ ถ้าเกิดแผนการรั่วไหลไปถึงหูปูจีลีละก็จบเห่แน่

หลิวเทียนอวี่ไม่ได้สนใจผมเท่าไรนัก แต่กลับหันไปมองจิ้งจอกแดงที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดว่า “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เจ้านายเก่า”

ผมมองจิ้งจอกแดงด้วยความสงสัยแล้วถาม “พวกพี่สองคนรู้จักกันด้วยเหรอครับ”

จิ้งจอกแดงหันหน้าไปอีกทาง แหงนหน้ามองฟ้า พลางถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “ตอนนั้นส่งสายลับเข้าไปในสภานักศึกษา นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายจะแปรพักตร์ไป…ฉันนี่มองคนไม่ขาดจริงๆ…”

“หา ไม่จริงน่า…”

“คุณยังจะมาว่าผมอีกนะ ผมอยู่ในสภานักศึกษามาตั้งนานไม่เห็นคุณจะให้อะไรผมเลย กลับเป็นผมเองที่ต้องบุกเบิกดิ้นรนคนเดียวมาตลอด ตรงกับคำที่เขาว่าไว้จริงๆ ‘ถ้าไม่รีบเก็บตาข่าย ฉันคงได้ขึ้นเป็นหัวหน้าไปแล้ว’”

“แล้วตอนนี้นายก็สมใจอยากแล้วไม่ใช่เหรอ ได้เป็นรองประธานแล้วนี่”

“แหม งั้นผมก็ต้องขอบคุณคุณด้วยสินะครับ”

กลิ่นดินปืนระหว่างคนทั้งสองรุนแรงเป็นพิเศษ แค่จุดไฟนิดเดียวก็น่าจะระเบิดได้เลย ผมจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“เอ่อ วันนี้อากาศดีจังเลยนะ…”

ทั้งสองคนต่างหันขวับมามองผมด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน…

“นายมาทำอะไรที่นี่” ทั้งคู่ไม่สนใจผมเลยแม้แต่น้อย แล้วคุยกันต่อ

“ฉันเป็นหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการ จับนักศึกษาที่ฝ่าฝืนกฎสองสามคนมาส่งฝ่ายรักษาความปลอดภัยมันแปลกตรงไหน ฉันยังอยากจะถามพวกคุณอยู่เลย มาทำอะไรที่นี่กัน”

พวกเราสองคนยังไม่ทันได้แต่งเรื่อง จึงโดนถามจนอึกอักพูดไม่ออก ได้แต่ยืนนิ่งอย่างกระอักกระอ่วน

“กลุ่มจิ้งจอกแดงก็ยุบไปแล้วไม่ใช่เหรอ หรือว่าพวกนายจะมาช่วยคน ช่วยใครล่ะ”

“พวกเราอยากเข้าไปในฝ่ายรักษาความปลอดภัย นายมีวิธีไหม”

จิ้งจอกแดงไม่คิดจะปิดบังอะไร จึงบอกเป้าหมายของพวกเราไปตรงๆ เมื่อหลิวเทียนอวี่ได้ยินก็ตกใจไม่น้อยเช่นกัน

“โอ้ จริงดิ คนอื่นเขาอยากจะอยู่ให้ห่างจากที่นี่จะตาย พวกนายยังอยากจะเข้าไปอีกเหรอ”

จิ้งจอกแดงพยักหน้า สีหน้าจริงจังบอกว่าไม่ได้ล้อเล่น หลิวเทียนอวี่พลันเกิดความสนใจขึ้นมาทันที

“งั้นฉันชักจะสงสัยแล้วสิว่าพวกนายเข้าไปทำไมกัน”

“เข้าไปตามหาเทตัน แล้วก็ฆ่ามันซะ”

คำพูดนี้หลุดออกมา ไม่เพียงแค่หลิวเทียนอวี่ที่เบิกตากว้าง แม้แต่ผมเองก็อ้าปากค้างจนคางแทบหลุด ไม่รู้ว่าจิ้งจอกแดงจงใจพูดแบบนี้เพื่อปั่นหัวหลิวเทียนอวี่ หรือว่าคิดจะทำจริงๆ กันแน่

“นายเอาจริงเหรอ นี่มันทุบหม้อข้าวคนอื่นชัดๆ ถ้านายทำลายฝ่ายรักษาความปลอดภัยพังไป สภานักศึกษาของฉันจับคนแล้วจะเอาไปส่งที่ไหน”

“อย่ามาปากดี นายมีธุระอะไรก็ไปทำ แค่บอกมาว่ามีวิธีหรือไม่ก็พอ” จิ้งจอกแดงไม่อยากฟังเขาพูดไร้สาระ เพราะตอนนี้สำหรับพวกเราแล้ว เวลามีค่ามาก

หลิวเทียนอวี่ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง ก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อย่าว่าไปเชียว มีจริงๆ นะ”

“รีบพูดมา”

“อยู่ในมหาวิทยาลัยมาตั้งนาน นายคงไม่ได้เป็นหัวหน้านานจนลืมกฎไปแล้วหรอกนะ อีกอย่าง ตอนนี้ก็ไม่ใช่หัวหน้าแล้วด้วย”

ผมเข้าใจความหมายของหลิวเทียนอวี่ในทันที ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ สิ่งที่ใช้คุยกันก็คือการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม