บทที่ 86 ฉวยโอกาสยามคับขัน

“ในเมื่อแกรู้ตัวเรื่องนี้แล้ว ทำไมถึงไม่คิดจะทำอะไรบ้างเลยล่ะ”

พลังของปูจีลีแกร่งกล้าถึงขั้นที่แค่ลูกน้องก็สู้กับไคล์ได้อย่างสูสีแล้ว มิน่าล่ะมันถึงได้มีความทะเยอทะยานสูงส่ง คิดจะลงมือจัดการทั่วทั้งมหาวิทยาลัย

“ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย มันกล้ากบฏเนี่ยนะ ไม่กลัวกูชาร์ดจะกำจัดมันหรือไง!” ไคล์เอ่ยอย่างมีโทสะ

หนูท่อหัวเราะร่าขึ้นมาทันที “ถ้ากูชาร์ดยังมีพลังอยู่ แกคิดว่าเขาจะปล่อยให้ปูจีลีทำเรื่องบัดซบพวกนี้ไหมล่ะ”

ไคล์ก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “เรื่องในตอนนั้นข้าก็พอจะรู้มาบ้าง…เพียงแต่ข้าไม่เคยเชื่อเลยว่ากูชาร์ดจะตายไปแล้วจริงๆ…”

“ในเมื่อแกรู้เรื่องตั้งนานแล้ว ทำไมถึงไม่ทำเหมือนพวกนั้นล่ะ อย่าลืมสิว่าแต่ละตัวน่ะกระหายอำนาจกันทั้งนั้น”

ผมรู้สึกประหลาดใจแต่ก็สงสัยไปพร้อมกัน ไม่คิดเลยว่าไคล์จะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต และที่น่าเหลือเชื่อกว่านั้นคือ หลังจากที่จ้าวถิ่นตัวอื่นรู้เรื่อง ต่างก็เตรียมตัวแย่งชิงอำนาจควบคุมมหาวิทยาลัยกันยกใหญ่ แต่หลายปีมานี้ไคล์กลับไม่เคยเคลื่อนไหวอะไรเลย

“ฮึ! พวกข้าได้รับคำสั่งให้ดูแลอาณาเขตของตัวเอง ก็ต้องรักษากฎเกณฑ์ให้ดี ข้าไม่คิดจะลดตัวไปแย่งชิงอำนาจกับพวกมันหรอก!”

พอได้คุยกันมาถึงตรงนี้ผมก็เข้าใจแล้ว ไคล์เป็นพวกหัวโบราณที่ไม่ยอมแหกกฎ สั่งให้ทำอะไรก็ทำแบบนั้น แต่ตอนนี้ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว ขืนมันยังทำตัวแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วคงโดนจ้าวถิ่นตัวอื่นฆ่าตายแน่นอน

จังหวะนั้นเอง หนูท่อก็หันมาสบตากับผม เขารู้สึกว่าถึงเวลาที่จะต้องงัดไพ่ตายออกมาแล้ว

“ถ้าฉันบอกแกว่ากูชาร์ดยังไม่ตายล่ะ”

“จริงหรือ!” ไคล์ตื่นเต้นขึ้นมาทันควัน ไม่เหมือนกับพวกสัตว์ประหลาดตัวอื่นที่ได้ยินเรื่องนี้แล้วจะระแวงสงสัยเป็นอย่างแรก น้ำเสียงของไคล์เจือความคาดหวังอยู่ด้วย มันเป็นพวกภักดีต่อกูชาร์ดจริงๆ

พวกเราสองคนพยักหน้าให้มัน “ตอนนี้กูชาร์ดสิงอยู่ในร่างของผม เขากำลังรอโอกาสที่จะกลับมาคุมมหาวิทยาลัยอีกครั้ง แต่ตอนนี้ปูจีลีล้ำเส้นเกินไปแล้ว พวกเราต้องจัดการมันก่อน”

ไคล์ขยับเข้ามาใกล้ผม เหมือนว่ามันจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยนั้น จึงเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “ใช่จริงๆ เป็นเขาจริงๆ ด้วย!”

ความจริงแล้วกูชาร์ดไม่ได้โผล่ออกมานานมากแล้ว พวกเราสองคนก็แค่ยืมบารมีมาข่มขวัญไปอย่างนั้น ทว่าต่อให้กูชาร์ดมาเอง เขาก็คงไม่อยากเห็นภาพที่ปูจีลีแย่งชิงอำนาจควบคุมมหาวิทยาลัยไปหรอก

“ก็ได้ ข้าเชื่อพวกเจ้า อยากให้ข้าทำอะไรล่ะ”

ดูเหมือนไคล์จะอยากให้กูชาร์ดฟื้นคืนชีพเอามากๆ มันยอมตกลงร่วมมือกับพวกเราโดยแทบไม่ต้องคิดเลย ผมได้แต่ถอนหายใจในใจ ช่างเป็นลูกน้องที่จงรักภักดีจริงๆ…

“เวลานี้ไม่ต้องมาถามหรอกว่าอยากให้แกทำอะไร แกต้องบอกพวกเรามาเองว่าแกช่วยอะไรพวกเราได้บ้าง”

คำตอบของหนูท่อตรงประเด็นอย่างยิ่ง เพราะพวกเราไม่ได้รู้จักสัตว์ประหลาดพวกนี้ลึกซึ้ง และไม่รู้เลยว่าพวกมันมีความสามารถอะไรบ้าง

“ใต้บัญชาของข้าไม่มีคนให้ใช้งานมากนัก แถมช่วงนี้ปูจีลียังบุกโจมตีข้าอย่างหนัก ข้าเองก็บาดเจ็บสาหัสจนพลังลดลงไปมาก…”

ยังไม่ทันที่ไคล์จะพูดจบ หนูท่อก็พูดแทรกขึ้นมา “พอๆ เรื่องพวกนี้พวกเรารู้อยู่แล้ว แต่สิ่งที่พวกเราต้องการไม่ใช่เรื่องพวกนี้”

ไคล์งุนงงเล็กน้อยแล้วถาม “แล้วพวกเจ้าต้องการอะไร”

หนูท่อยิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม เอ่ยออกมาอย่างไม่รีบร้อน “พวกเราอยากรู้วิธีจัดการกับเทตัน จ้าวถิ่นของฝ่ายรักษาความปลอดภัย”

ไคล์ตกใจ ถามกลับด้วยความไม่เข้าใจ “จะ…เจ้ารู้ได้ยังไง”

“มาถึงขั้นนี้แล้วแกยังจะปิดบังอะไรอีก ฉันป้วนเปี้ยนอยู่ในห้องอ่านหนังสือมาตั้งนาน ที่นี่มีของอะไรบ้างฉันสืบจนรู้หมดไส้หมดพุงแล้ว แค่ยังหาวิธีเอามาไม่ได้เท่านั้นเอง พอดีเลย ครั้งนี้พวกเราร่วมมือกัน จะได้ไม่ต้องเปลืองแรงวางแผนขโมยมาจากแก”

เดิมทีมหาวิทยาลัยกำหนดให้มีจ้าวถิ่นและกฎเกณฑ์พวกนี้ก็เพื่อการคัดเลือกนักศึกษา ทว่าตอนนี้ทุกอย่างกลับวุ่นวายเละเทะไปหมด ซ้ำมหาวิทยาลัยยังไร้ผู้ปกครองที่ชัดเจน เพื่อเอาชีวิตรอดแล้ว จึงแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเห็นจ้าวถิ่นมาร่วมมือกับนักศึกษาแบบนี้

ไคล์ถอนหายใจออกมา มันรู้สึกเหมือนโดนมองทะลุจนไม่เหลือความลับอะไรเลยในพริบตา

“เทตัน จ้าวถิ่นของฝ่ายรักษาความปลอดภัย มีนิสัยโหดเหี้ยม ป่าเถื่อน ชอบทรมานมนุษย์เพื่อความบันเทิง” พูดจบ ไคล์ก็หยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมาจากตัวแล้วบอกกับพวกเรา “เทตันชอบสร้างมิติขึ้นมาขังคนไว้ กุญแจดอกนี้สามารถทำลายค่ายกลของมันได้”

ผมพยักหน้ารับ เรื่องนี้ผมเคยเจอมากับตัวแล้ว คราวก่อนในฝ่ายรักษาความปลอดภัย พวกเราต้องเปลืองแรงไปมหาศาลกว่าจะหนีรอดออกมาได้ ไม่นึกเลยว่าที่ไคล์จะมีของที่ใช้จัดการกับมันอยู่

หนูท่อแย่งกุญแจดอกนั้นมาด้วยความตื่นเต้น ท่าทางของเขาเหมือนจะลืมไปเลยว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือสัตว์ประหลาด…

“เฮ้อ ในที่สุดก็ได้มาจนได้ น้องชาย พวกเราไปกันเถอะ!”

หนูท่อดึงผมเตรียมจะเดินออกจากห้องอ่านหนังสือ ไคล์รีบลุกขึ้นมาขวางหน้าพวกเราทันที “ตกลงว่าจะร่วมมือกันไม่ใช่หรือ ทำไมรู้สึกเหมือนพวกเจ้าไม่ได้ช่วยอะไรข้าเลยล่ะ”

“อ่า…เรื่องนั้น…แกทนไปอีกสักสองสามวันเถอะ เดี๋ยวพวกเราจะหาคนมาช่วยแกเอง” หนูท่อพูดปัดๆ ไปอย่างส่งเดช ดูท่าทางแล้วตั้งแต่แรกเขาก็ไม่ได้กะจะให้อะไรตอบแทนไคล์อยู่แล้ว

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้พวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้ออกไป!”

หนูท่อไม่ได้ลนลานแม้แต่น้อย เขายกใบมีดสกัดพลังในมือขึ้นมาโชว์แล้วขู่เสียงเหี้ยม “แกคิดให้ดีๆ นะเว้ย อยู่นิ่งๆ ที่นี่ต่อไป ไม่แน่ว่าปูจีลีอาจจะไว้ชีวิตแกต่ออีกสักสองวัน แต่วันนี้ถ้าแกกล้าขวางพวกเราสองคน ฉันจะทำให้แกไม่มีชีวิตรอดพ้นวันนี้ไป!”

ผมไม่เคยเห็นท่าทางเหี้ยมเกรียมขนาดนี้ของหนูท่อมาก่อนเลย ไม่ใช่แค่น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยจิตสังหาร แม้แต่แววตาก็เปลี่ยนไป ราวกับว่าพร้อมจะพุ่งเข้าไปฟันในวินาทีถัดไปทันที

ไคล์รู้ดีว่าสภาพของตัวเองในตอนนี้ไม่มีทางสู้ไหว จึงจำใจต้องยอมหลีกทางให้อย่างหมดรูป ผมกับหนูท่อจึงเดินอาดๆ ออกมาจากห้องอ่านหนังสือ

“มีดสั้นของฉันไปอยู่กับนายตั้งแต่เมื่อไหร่” ตั้งแต่ตอนที่หนูท่อควักมันออกมา ผมก็อยากจะถามเขามาตลอด แค่ยังไม่มีจังหวะ

“อ๋อ พูดถึงอันนี้เหรอ ตอนเดินมาด้วยกันฉันล้วงมาจากตัวนายน่ะ”

“อะไรนะ ทำไมฉันไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด!”

“นายมันยังอ่อนหัดเกินไปว่ะ” หนูท่อพูดพลางส่งมีดสั้นคืนให้ผม “เห็นไหม นี่สอนบทเรียนให้นายอีกข้อแล้ว แล้วก็นะ มีของเจ๋งขนาดนี้ดันไม่ยอมเอาออกมาใช้ อยู่กับนายนี่แทบไม่ต่างจากเศษเหล็กเลย!”

ก่อนหน้านี้ก็แอบติดเครื่องดักฟังไว้ที่ตัวผมโดยไม่รู้ตัว มาคราวนี้ยังล้วงเอาของจากตัวผมไปได้โดยไม่รู้ตัวอีก ให้ตายเถอะ ผมยอมใจไอ้เหลี่ยมจัดคนนี้จริงๆ…

“วันนี้พวกเรามาที่นี่เพื่อกุญแจดอกนั้นดอกเดียวเลยเหรอ”

“ทีแรกฉันคิดว่าเรื่องมันจะยุ่งยากกว่านี้ซะอีก ไม่นึกเลยว่าปูจีลีจะช่วยพวกเราไว้ทางอ้อม มันอัดหมอนั่นจนบาดเจ็บสาหัส ไม่อย่างนั้นวันนี้คงไม่ราบรื่นขนาดนี้หรอก”

หนูท่อบิดขี้เกียจแล้วพูดต่อ “แต่นี่ก็ช่วยเตือนสติพวกเราได้ดี ปูจีลีเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว พวกเราเองก็ต้องเร่งฝีเท้าขึ้นเหมือนกัน”

ผมพยักหน้าเห็นด้วย แล้วเดินตามหนูท่อไปยังจุดที่พวกเรานัดเจอกันเป็นประจำ จิ้งจอกแดงกับหยางหานกำลังรออยู่ที่นั่นแล้ว