บทที่ 85 ไคล์ผู้บาดเจ็บ

“นายว่า…” ผมเริ่มใจคอไม่ดี “มันจะโผล่พรวดออกมาฆ่าพวกเราตายคาที่เลยไหม…” ถ้าเป็นแบบนั้นจริง จะไปคุยเรื่องร่วมมือบ้าบออะไรได้ ยังไม่ทันอ้าปากพูดสักคำก็คงได้ตายก่อน

พอได้ยินผมทักแบบนี้ หนูท่อก็เพิ่งฉุกคิดขึ้นมาได้ รีบยกมือประสานคารวะพูดกับความว่างเปล่าทันที “พี่ไคล์ คือว่า…วันนี้พวกเรามีเรื่องอยากมาปรึกษาพี่ อย่าเพิ่งโผล่มาฆ่าพวกเราล่ะ!”

หนูท่อพูดพลางประสานมือคำนับ ท่าทางเหมือนกำลังเข้าพบหัวหน้าแก๊งใหญ่ แต่เขายืนตะโกนอยู่ตรงนี้ตั้งนาน ไคล์ก็ยังไม่ยอมปรากฏตัว ทำเอาพวกเราเริ่มจะหมดความอดทน

เดิมทีพวกคนที่อยู่ในห้องอ่านหนังสือก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าพวกเราอยู่แล้ว นึกว่าหนูท่อกลับมาหาเรื่อง พากันคิดจะไล่พวกเราออกไป แต่ใครจะรู้ว่าท่าทางไม่กลัวตายของพวกเรากลับทำให้คนพวกนั้นกลัวจนหัวหด

ผมกับหนูท่อไม่มีอะไรทำก็เลยเดินเตร่ไปรอบห้องอ่านหนังสือ คนที่ไม่รู้คงคิดว่าพวกเราเป็นผู้ดูแลที่นี่ไปแล้ว

หนูท่อเดี๋ยวก็เดินไปดูตรงนั้น เดี๋ยวก็ชะโงกไปดูตรงนี้ แถมยังคอยชี้นิ้วสั่งการเป็นระยะๆ พวกเราทำตัวตามอำเภอใจในห้องอ่านหนังสือราวกับถือป้ายเว้นโทษตาย แต่คนพวกนั้นไม่กล้าทำแบบนี้ ได้แต่เก็บความแค้นไว้ในใจ ไม่กล้าปริปากพูด

รออยู่เกือบครึ่งชั่วโมง หนูท่อก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขากระชากคอเสื้อคนคนหนึ่งขึ้นมาจากที่นั่งอย่างไม่เจาะจงแล้วถามว่า “เฮ้ย! ฉันถามหน่อย ผู้ดูแลห้องอ่านหนังสือปรากฏตัวครั้งล่าสุดเมื่อไหร่”

เจ้าหมอนั่นจู่ๆ ก็โดนหิ้วคอเสื้อขึ้นมาจนตัวสั่นงันงก เขารู้ดีว่าในห้องอ่านหนังสือห้ามส่งเสียงดัง จึงได้แต่อึกอักไม่กล้าพูด เหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าผาก

“นายจะกลัวอะไรวะ! รีบพูดมา เกิดเรื่องขึ้นมาฉันคุ้มกะลาหัวนายเอง! ถ้าไม่พูดตอนนี้ฉันจะฆ่านายซะ!” ตั้งแต่หนูท่อตกต่ำลง เขาก็ต้องเคลื่อนไหวในมหาวิทยาลัยอย่างระมัดระวังมาตลอด ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกของการกุมอำนาจแบบนี้มานานแล้ว วันนี้สบโอกาสเข้าพอดี เขาเลยขอเบ่งให้สะใจเสียหน่อย

“ผะ…ผู้ดูแลไม่โผล่มาตั้งนานแล้วครับ…ครั้งล่าสุดเหมือนจะเป็นเมื่อสองสามวันก่อน…”

“สองสามวันก่อน…ตามหลักแล้วความถี่ที่มันปรากฏตัวไม่น่าจะต่ำขนาดนี้นี่หว่า…เมื่อก่อนมาวันละตั้งหลายรอบ…”

หนูท่อปล่อยมือจากคนคนนั้นอย่างไม่แยแสแล้วเหวี่ยงเขากลับไปที่เก้าอี้ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะนั่งลงได้มั่น หนวดเส้นหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาพันร่างเขาไว้ ก่อนจะรัดแน่นขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่วินาทีก็บดขยี้ร่างของเขาจนขาดเป็นท่อนๆ…

คนรอบข้างพากันสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดกลัว รวมไปถึงพวกเราด้วยที่โดนเลือดสาดกระเซ็นใส่จนเปรอะไปทั้งตัว แม้ผมจะเคยเห็นฉากใหญ่โตมาแล้วในครัวหลังร้านของโรงอาหาร แต่นี่มันทั้งนองเลือดและน่าขยะแขยงเกินไปจริงๆ กระทั่งเลือดยังอุ่นๆ อยู่เลยด้วยซ้ำ…

หนูท่อดูนิ่งกว่าผม เขาไม่ได้เกาะโต๊ะยืนโก่งคออ้วกอยู่ข้างๆ แต่กลับมีอารมณ์มาพูดบ่นอุบอิบ “จบเห่…เมื่อกี้เพิ่งบอกว่าจะคุ้มครองแท้ๆ…พริบตาเดียวมลายหายไปซะแล้ว…”

“ถิ่นของข้า มันถึงคราวให้แกมาคุ้มครองคนตั้งแต่เมื่อไหร่”

น้ำเสียงทุ้มต่ำบาดลึกที่กรีดแทงถึงก้นบึ้งจิตใจนั้น ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี ไคล์ย่าง "เท้า" อันเชื่องช้าเข้ามาตรงหน้าพวกเรา ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น บนตัวของมันมีบาดแผลเต็มไปหมด บางแผลยังมีเลือดไหลซึมออกมา…

คนรอบข้างเผ่นหนีเตลิดเปิดเปิงไปนานแล้ว ตอนนี้ในห้องอ่านหนังสือจึงเหลือเพียงพวกเราสามคน หนูท่อพอเห็นบาดแผลทั่วร่างของไคล์ เขาก็เผลอยิ้มออกมา "หึ ว่าแล้วเชียว…"

ดูเหมือนหนูท่อจะกุมความลับอะไรบางอย่างไว้ เขาไม่ได้หวาดกลัวเหมือนตอนที่เจอไคล์ครั้งแรก กลับดูสุขุมขึ้นหลายส่วน

"อะไรกัน คนอื่นทำผิดกฎแกก็ฆ่าเขาทิ้งทันที พวกเราแหกปากร้องตั้งนานไม่เห็นแกจะโผล่หัวมาเลยนี่"

"หรือว่าแกอยากตายด้วยล่ะ ตอนนี้ข้าสนองให้แกได้นะ" น้ำเสียงของไคล์ฟังออกได้ชัดเจนว่าเพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาดๆ และตอนนี้ก็อ่อนแอเอาเรื่อง

"เล่ามาสิ แผลบนตัวแกพวกนี้ได้มายังไง" หนูท่อคาดเดาไว้ในใจแล้ว จึงเอ่ยถามอย่างมั่นอกมั่นใจ

"ข้าจำเป็นต้องบอกพวกแกด้วยเหรอ การที่ยังไม่ฆ่าพวกแกก็ถือว่าผ่อนปรนให้มากแล้ว อย่าบีบให้ข้าต้องลงมือ"

สภาพร่างกายของไคล์ย่ำแย่ แต่ปากยังไม่ยอมลดราวาศอก ยังคงดุร้ายเหมือนแต่ก่อน

"ก้าวเข้ามาก็ไม่ได้ลงมือจัดการพวกเราสองคนทันที คงคิดล่ะสิว่าคนที่ติดแบล็กลิสต์อย่างพวกเรากล้ามาที่นี่ต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างแน่ๆ" หนูท่อพูด "ถ้าแกไม่ยอมบอกเรื่องที่เป็นประโยชน์กับพวกเรา พวกเราจะยอมบอกเหรอว่ามาทำอะไรที่นี่"

ไคล์สงสัยในจุดประสงค์ที่พวกเรามาที่นี่จริงๆ นั่นแหละ ทว่ามันยังคงลังเล จ้าวถิ่นของเขตหนึ่ง จะถึงคราวให้นักศึกษาธรรมดาๆ มาต่อรองเงื่อนไขตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“พวกแกมันก็แค่เศษมดปลวก ข้าคิดจะฆ่าเมื่อไหร่ก็ฆ่าได้ ยังสะเออะมาต่อรองเงื่อนไขกับข้าอีก รีบไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”

หนูท่อส่ายหน้าพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ “จุ๊ๆ…” เขาเดินเข้าไปตรงหน้าไคล์พลางพูด “ถ้าฉันเดาไม่ผิด ตอนนี้แกคงแทบไม่เหลือพลังจะสู้แล้วมั้ง”

พอเห็นหนูท่อเข้าไปใกล้มันขนาดนั้น ผมก็รีบเตือนเขา “เฮ้ย! นายจะทำอะไร ระวังหน่อยสิ!”

หนูท่อโบกมือให้ผม “วางใจเถอะน่า…” จากนั้นเขาก็ดึงกริชเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ผมเพ่งมองดู นั่นมันใบมีดสกัดพลังไม่ใช่เหรอ ไปอยู่ในมือหนูท่อตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!

ไคล์เห็นหนูท่อชักอาวุธออกมาก็หน้าเปลี่ยนสีทันที ในทางกลับกัน หนูท่อกลับควงกริชเล่นข้างตัวแล้วพูดด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “ในเมื่อแกปากแข็งนัก ก็อย่าบีบให้ฉันต้องใช้ไม้แข็งเลย แกจะพูดเองดีๆ หรือจะให้ฉันบังคับให้พูดล่ะ หือ?”

ถ้าเป็นเวลาปกติ ไคล์อาจจะไม่เห็นกริชเล่มนั้นอยู่ในสายตา แต่วันนี้ไม่เหมือนวันวาน ดูจากสภาพของมันแล้ว อาจจะสู้หนูท่อไม่ได้จริงๆ ก็ได้

“ได้ยินมาตั้งนานแล้วว่ามีคนฆ่าไอ้โง่ที่โรงอาหารนั่น แล้วชิงใบมีดสกัดพลังไป ไม่นึกเลยว่าจะเป็นพวกแก…”

“สรุปตอนนี้จะพูดหรือไม่พูด”

“ช่างเถอะ…บอกพวกแกไปก็ไม่เสียหาย…” ไคล์เดินไปที่มุมห้อง พิงร่างอันเหนื่อยล้าลงไป แล้วค่อยๆ เอ่ยกับพวกเรา

“บอกตามตรง ในบรรดาพวกเราที่เป็นจ้าวถิ่น ก็ไม่ได้ลงรอยกันเท่าไหร่หรอก…”

“อืม เรื่องนี้พวกเราก็รู้ตั้งนานแล้ว”

“พักนี้ปูจีลีจากสภานักศึกษาเริ่มล้ำเส้นขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นคิดจะก่อกบฏยึดอำนาจ ควบคุมมหาวิทยาลัยนี้ไว้ทั้งหมด”

ที่แท้ แผนกวาดล้างก็ไม่ได้เป็นแค่ข่าวลือ ปูจีลีเริ่มเคลื่อนไหวในจุดที่พวกเรามองไม่เห็นแล้วจริงๆ

“ห้องอ่านหนังสือสำหรับพวกแกที่เป็นนักศึกษา ถือเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างปลอดภัย ปูจีลีต้องการอาศัยคนของสภานักศึกษาใต้บังคับบัญชากวาดล้างคนทั้งมหาวิทยาลัย ที่ของข้าก็เลยโดนเล่นงานเป็นที่แรก…”

“ถ้าอย่างนั้น…แผลบนตัวแก…”

“ถูกต้อง มันส่งคนมาลอบโจมตี เป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว ข้าต้องคอยรับมือต้านพวกมันไว้ พักนี้ก็เลยไม่ค่อยได้โผล่ออกมาในห้องอ่านหนังสือ…”

“มันทำร้ายแกได้ยังไงกัน” ผมรู้สึกแปลกใจ ปกติแล้วพวกจ้าวถิ่นจะไม่สามารถก้าวข้ามเขตอำนาจของตัวเองได้ แล้วปูจีลีลงมือกับไคล์ได้อย่างไร

“มันแบ่งพลังส่วนหนึ่งของตัวเองให้พวกสมุนน่ะสิ ก็น่าแปลกที่มันกล้าแบ่งออกไปเยอะขนาดนี้…ไม่กลัวพวกข้างล่างจะก่อกบฏเอาหรือไง…หรือไม่ก็ พลังของมันอาจจะแกร่งกล้าเกินไปแล้ว…”