บทที่ 84 กลับคืนสู่ความเป็นจริง

สีหน้าของเทตันที่มองผมบอกไม่ถูกเลยว่าดีใจหรือเสียใจกันแน่ เพราะดันเจี้ยนที่ตัวเองดูแลดันถูกคนเคลียร์ผ่านไปได้ สำหรับพวกสัตว์ประหลาดแล้วนี่นับเป็นความอัปยศอย่างใหญ่หลวง

แต่พวกผมก็อาศัยเวลาคงเหลือที่เป็นรางวัลจากดันเจี้ยนมาช่วยผ่านวิกฤตนี้ไปได้ชั่วคราว ผมหยิบมือถือออกมาดู แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เวลาคงเหลือ 6 เดือนโอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว

"ฉันอยู่ในนั้นไปนานเท่าไหร่"

"หืม ไม่นานหรอก แค่ประเดี๋ยวเดียว ถามทำไม"

คิดไม่ถึงเลยว่าผมจะดิ้นรนอยู่ในดันเจี้ยนนานขนาดนั้น แต่ในโลกความเป็นจริงกลับเพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่นาที ทว่าความเหนื่อยล้าทางจิตใจนั้นเป็นเรื่องจริงอย่างที่สุด ผมรู้สึกราวกับว่าตัวเองไม่ได้นอนมาสามวันสามคืนติด

"ข้าจะพาแกออกไป พวกนั้นยังรออยู่ข้างนอก…"

จากนั้นเทตันก็พาผมออกมาจากมิตินั้น พอเห็นผม หวงเซิ่งหลงกับเพื่อนๆ ก็กรูเข้ามาหา ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ตอนนั้นผมก็ไม่ลืมที่จะคุยโวโอ้อวดสักหน่อย "ข้างในนั้นอันตรายชะมัด โชคดีที่ฉันอาศัยสติปัญญาอันเฉียบแหลม คลี่คลายเรื่องหวาดเสียวทั้งหมดมาได้ ฮ่าๆ!"

"ฮิๆ พี่เว่ยของฉันเก่งที่สุดอยู่แล้ว!" หวงเซิ่งหลงช่วยรับมุกอยู่ข้างๆ การได้ออกมาจากดันเจี้ยนแล้วกลับมาเจอพวกเขามันรู้สึกดีจริงๆ

"อย่าเพิ่งรีบดีใจไป พวกแกยังมีปัญหาใหญ่ที่ยังไม่ได้แก้อีกนะ!" บุสโซโผล่พรวดขึ้นมาขัดจังหวะได้อย่างไม่ถูกกาลเทศะ ประโยคเดียวของมันเหมือนสาดน้ำเย็นจัดรดหัวพวกผมในทันที

หลังจากแบ่งเวลาคงเหลือที่เป็นรางวัลให้ทุกคนเท่าๆ กันแล้ว ผมก็เปลี่ยนมาคุยเรื่องวิธีรับมือกับผูจี๋หลี่ ประธานสภานักศึกษา

"ตามที่ข้าเห็น ไม่ใช่แค่พวกแกกลุ่มเดียวหรอกนะที่คิดจะหาคนมาร่วมมือ พอผูจี๋หลี่พบว่าพวกแกเริ่มเคลื่อนไหว มันก็จะหาคนที่มีอุดมการณ์เดียวกันมาร่วมมือด้วยเหมือนกัน" บุสโซเป็นพ่อค้า มันรู้ซึ้งถึงความสัมพันธ์เรื่องผลประโยชน์ระหว่างพวกสัตว์ประหลาดเป็นอย่างดี เพื่ออำนาจแล้วพวกมันทำได้ทุกอย่าง

"พวกข้าไม่มีทางออกไปนอกเขตที่ตัวเองดูแลได้ ไม่เหมือนผูจี๋หลี่ที่มีสมาชิกสภานักศึกษาอยู่ใต้บังคับบัญชามากมาย เจ้าพวกนั้นสามารถวิ่งเพ่นพ่านไปทั่วเพื่อจับคนได้ตามใจชอบ" เทตันช่วยเสริมอยู่ข้างๆ ชัดเจนเลยว่ามันไม่ได้มองว่าพวกผมมีน้ำยาอะไร

"สิ่งที่ช่วยได้พวกข้าก็ช่วยไปหมดแล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับพวกแกเอง" บุสโซพูด

"อ้าว ไม่ใช่สิ ทำไมพวกแกถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ถ้าไอ้ประธานบ้านั่นกำจัดพวกเราจนหมด คนที่จะซวยต่อไปไม่ใช่พวกแกหรือไง รู้จักคำว่าถ้าปากแหว่งฟันก็สะท้านหนาวไหมหา!" หวงเซิ่งหลงโมโหกับคำตอบของบุสโซกับเทตันมาก ถึงขั้นพยายามยกสำนวนมาอธิบายให้พวกมันฟัง

บุสโซยักไหล่แล้วพูดว่า "ข้าเป็นแค่พ่อค้า แกคิดว่าใครจะครองมหาวิทยาลัยมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยงั้นเหรอ มันก็แค่เคลื่อนไหวสะดวกหรือไม่สะดวกเท่านั้นแหละ ข้าช่วยจนสุดความสามารถแล้ว อย่ามาบีบคั้นข้าอีกเลย ได้ไหม"

พอได้ยินคำพูดของบุสโซ พวกผมกลับไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก แต่เทตันที่อยู่ข้างๆ ทนไม่ไหวขึ้นมาก่อน มันตะคอกใส่บุสโซเสียงดังลั่น "ไอ้สารเลว! ที่แท้แกก็หาทางหนีทีไล่ไว้ให้ตัวเองตั้งนานแล้ว ถ้าแกไม่เป็นไร แล้วข้าจะทำยังไงล่ะ!"

เทตันกับบุสโซทะเลาะกันจนหน้าดำหน้าแดง พวกผมสี่คนไม่มีอารมณ์มาดูพวกมันเถียงกันตรงนี้ เลยอาศัยจังหวะที่พวกมันไม่ทันสังเกตแอบปลีกตัวออกมา ทว่าบุสโซก็ได้โยนปัญหาตรงหน้ามาให้พวกผมจริงๆ

"ข้อแรก พวกเราไม่รู้ว่าผูจี๋หลี่จะใช้วิธีไหนกวาดล้างครั้งใหญ่ทั่วทั้งมหาวิทยาลัย ข้อสอง ก็เหมือนที่บุสโซบอก ต่อให้พวกเราดึงจ้าวถิ่นคนอื่นมาร่วมมือได้ พวกเขาก็ออกจากเขตที่ตัวเองดูแลไม่ได้อยู่ดี ไม่มีทางปะทะกับผูจี๋หลี่ตรงๆ ได้เลย"

เฉินจางห่าวยังคงวิเคราะห์อย่างเยือกเย็นเหมือนเคย แต่เรื่องที่ให้ผมแอบอ้างตัวตนของกูชาร์ดไปดึงพวกจ้าวถิ่นมาร่วมมือนี่ก็เป็นสิ่งที่กลุ่มสามคนสั่งให้ผมทำนี่นา จิ้งจอกเฒ่าสามตัวนั้นไม่มีทางคิดไม่ถึงเรื่องนี้แน่

"ช่างเถอะ ตอนนี้ทำตามที่จิ้งจอกเฒ่าสามคนนั้นบอกไปก่อนแล้วกัน อย่างน้อยพวกเขาก็เอาชีวิตรอดในมหาวิทยาลัยนี้มานานกว่าพวกเรา"

พอกลับถึงห้องพัก ผมก็ล้มตัวลงนอนหลับยาวบนเตียง ในห้วงความฝัน ดูเหมือนผมจะฝันถึงครอบครัวอีกครั้ง อิทธิพลจากดันเจี้ยนนั้นยังคงตามหลอกหลอนไม่จางหาย ดูเหมือนตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา ครอบครัวได้กลายเป็นปมในใจที่ผมยากจะก้าวข้ามไปได้…

วันรุ่งขึ้น ผมกับหนูท่อนัดแนะกันว่าจะไปหาไคล์ จ้าวถิ่นของห้องอ่านหนังสือ ยืนอยู่บนถนนยางมะตอยพลางมองดูประตูใหญ่ของห้องอ่านหนังสือที่อยู่ไม่ไกล หนูท่อก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

"รุ่งเพราะที่นี่ ดับก็เพราะที่นี่ ฉันสร้างตัวขึ้นมาจากที่นี่ แล้วก็มาแพ้จนหมดรูปที่นี่เหมือนกัน เฮ้อ!"

"ใครใช้ให้นายคิดไม่ซื่อกับพวกเราตอนนั้นล่ะ ถ้านายรักษาคำพูด จะต้องมาลงเอยด้วยสภาพแบบนี้ไหม" ผมยังจำได้ไม่ลืมว่าตอนนั้นหนูท่อยอมลงมือหมายเอาชีวิตผมกับหลิ่วจื่อเฉินเพื่อแย่งคัมภีร์โลหิต ถ้าเขาไม่ก่อเรื่องนั้นขึ้นมา ก็คงไม่ถึงกับถูกห้องอ่านหนังสือขึ้นบัญชีดำหรอก

"นายอย่ามาพูดเอาแต่ได้หน่อยเลย ตอนนั้นถ้ามีโอกาสหนีรอดออกไปวางอยู่ตรงหน้านาย นายจะไม่คว้าไว้หรือไง"

ผมพยักหน้า เขาพูดถูก เงื่อนไขแบบนั้นมันเย้ายวนใจเกินไป บางทีคงไม่มีใครต้านทานสิ่งล่อใจขนาดนั้นได้หรอก

"ไปกันเถอะ! นายนำทางเลย ข้างในนั้นนายคุ้นเคยดีนี่" ผมแซวหนูท่อไปนิดหน่อย เขาก็ตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ

"ไปกันเถอะ!"

หนูท่อเดินนำหน้าไปผลักประตูกระจกของห้องอ่านหนังสือ พอเข้าไปข้างในเขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วผ่อนลมหายใจออกมาด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม

ในห้องอ่านหนังสือยังมีคนบางส่วนกำลังแลกเปลี่ยนข่าวสารกันอยู่ ในนั้นมีคนที่เคยเป็นลูกน้องของหนูท่อรวมอยู่ด้วยไม่น้อย นับตั้งแต่หนูท่อตกอับ คนพวกนั้นก็ไม่เคยให้สีหน้าดีๆ กับเขาอีกเลย

ก็เหมือนกับคำพูดที่ว่านั่นแหละ ตอนที่นายรุ่งเรืองรอบตัวก็มีแต่มิตร พอนายตกอับแต่ละคนก็เผ่นหนีเร็วกว่าใครเพื่อน และในแวดวงข่าวสารของห้องอ่านหนังสือแห่งนี้ก็เป็นแบบเดียวกัน

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา ก็มีคนสองสามคนสังเกตเห็นพวกเรา พวกเขาลุกขึ้นแล้วเดินมาขวางหน้าพวกเราไว้ด้วยสีหน้าดูแคลน

"โย่ว! นี่มันหลี่ต๋าไม่ใช่เหรอ! เป็นไง ไม่เจอลูกพี่หนูของแกไม่กี่วัน จำไม่ได้แล้วหรือไง!"

คนที่มาขวางหน้าพวกเราทำสีหน้าตกตะลึง ดูเหมือนจะไม่เข้าใจการกระทำของหนูท่อเอาเสียเลย จากนั้นหลี่ต๋าคนนั้นก็ส่งสัญญาณมือ สื่อความหมายว่าอย่าหาเรื่อง ให้รีบไสหัวไปซะ

แต่แล้วเขาก็ตระหนักถึงอะไรบางอย่างได้ทันที พร้อมกับเผยสีหน้าแบบ "เดี๋ยวแกได้เห็นดีแน่" ออกมา

ในตอนนั้นไม่ใช่แค่เขาที่เพิ่งนึกขึ้นได้ แม้แต่ผมก็เพิ่งนึกออกเหมือนกัน ในห้องอ่านหนังสือมีกฎระบุไว้อย่างชัดเจนว่าห้ามส่งเสียงดังเอะอะ การกระทำของหนูท่อเมื่อกี้อย่าว่าแต่ส่งเสียงดังเลย แทบจะเรียกว่าทำเอาแก้วหูแทบแตกได้แล้ว

ผมกระตุกแขนเสื้อหนูท่อแล้วมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ คิดไม่ถึงว่าเขาจะทำท่าทีสบายๆ แล้วจงใจพูดเสียงดังลั่นขึ้นมาอีกว่า "พวกเราสองคนทำให้ผู้ดูแลคนนั้นขุ่นเคืองไปตั้งนานแล้ว ยังจะไปสนกฎเฮงซวยอะไรของมันอีก วันนี้ฉันตั้งใจจะมาพบมันอยู่แล้ว!"

คราวนี้คนทั้งห้องอ่านหนังสือต่างพากันหันขวับมามองทางพวกเราทันที ในพริบตามีสายตาหลายสิบคู่จ้องเขม็งมาที่พวกเรา แต่ไม่นานพวกเขาก็หันกลับไปทำธุระของตัวเองต่อ เพราะในห้องอ่านหนังสือยังมีกฎอีกข้อว่า อย่าไปยุ่งเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง

หนูท่อกระซิบกับผมเบาๆ ว่า "ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อล่อให้ไอ้ไคล์นั่นโผล่ออกมาไง แต่วันนี้แปลกชะมัด ฉันก่อเรื่องขนาดนี้แล้วทำไมมันยังไม่โผล่มาอีก… คราวก่อนนี่โผล่มาทันทีแท้ๆ…"