บทที่ 83 ผมผ่านด่านแล้วเหรอ?

ความจริงผมคาดไว้อยู่แล้วว่าเขาจะถามแบบนี้ ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แต่เป็นเพราะเศษเสี้ยวความทรงจำที่ผุดขึ้นมาตอนเพิ่งก้าวเข้าสู่ดันเจี้ยน

"อืม… ผมเดาไว้นานแล้วว่าเรื่องมันไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น…"

ผมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ข้อสันนิษฐานแรกสุดเกี่ยวกับดันเจี้ยนนี้ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง หากเป็นแบบนั้นจริง ทุกอย่างก็จะสมเหตุสมผล

"เอาละ งั้นให้ผมเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดอีกรอบในมุมมองของบุคคลที่สามก็แล้วกัน"

กลุ่มของหวังเจียทั้งสี่คนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับหัวเจี๋ย พวกอาอู่สามคนเห็นว่าหัวเจี๋ยเป็นคนหัวอ่อน ยอมคน จึงมักใช้เขาเป็นที่ระบายอารมณ์อยู่บ่อยๆ แม้หวังเจียจะรู้สึกว่าทำแบบนี้ไม่ถูก แต่โดยนิสัยแล้วเขาขี้ขลาด ไม่เคยกล้าออกหน้าแทนหัวเจี๋ยเลยสักครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นเขายังพักห้องเดียวกับอาอู่

ถ้าหวังเจียยื่นมือเข้าช่วย ก็ไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่าเขาจะไม่กลายเป็นหัวเจี๋ยคนต่อไป ความกลัวที่มีต่อพวกอาอู่จึงบีบให้เขาเข้าร่วมขบวนการกลั่นแกล้งไปด้วย

หัวเจี๋ยเป็นเพียงนักศึกษาธรรมดาๆ คนหนึ่ง เขาทนรับการกลั่นแกล้งจากทั้งสี่คนไม่ไหว ในคืนหนึ่งจึงตัดสินใจกระโดดตึกฆ่าตัวตาย…

ส่วนหวังเจียที่ต้องแบกรับแรงกดดันทางจิตใจมหาศาลอยู่แต่เดิม พอได้ยินข่าวนี้จิตใจก็เริ่มผิดปกติ จนกลายเป็นโรคจิตเภท…

ในโลกของเขา หัวเจี๋ยกลายร่างเป็นผีร้าย คอยมาทวงชีวิตเขาทุกค่ำคืน เขารู้สึกว่าหัวเจี๋ยจ้องจะเอาชีวิตตนเอง โดยไม่รู้เลยว่านั่นเป็นเพียงอีกบุคลิกหนึ่งที่เขาแยกออกมาเท่านั้น ทุกครั้งที่หัวเจี๋ยลงมือทำร้ายเขา แท้จริงแล้วก็คือการทำร้ายตัวเองทั้งสิ้น…

แม่ของหวังเจียจำต้องมารับตัวเขาออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อทำเรื่องลาออก แล้วส่งเขาไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลจิตเวช ซึ่งการรักษานี้กินเวลายาวนานถึงยี่สิบปี…

ตึกหอพักแห่งนี้ไม่เคยมีอยู่จริง เรื่องราวที่เกิดขึ้นในนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้นจริง ทั้งหมดเป็นเพียงภาพหลอนในโรงพยาบาลจิตเวชของหวังเจียเท่านั้น…

เมื่อฟังผมเล่าจบ ชายชราตรงหน้าก็คลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ดีมาก เป็นแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ แต่ในเมื่อแกยอมรับเรื่องราวของหวังเจียได้ ทำไมถึงยอมรับเรื่องของตัวเองไม่ได้ล่ะ"

"คุณ… หมายความว่ายังไง"

ท่ามกลางสีหน้าฉงนใจของผม ทัศนียภาพรอบตัวก็เริ่มแปรเปลี่ยน สิ่งต่างๆ ตรงหน้าค่อยๆ พร่ามัวลง จนกระทั่งกลายเป็นความมืดมิด

เมื่อผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในหอพักอันคุ้นเคยแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ผมยังได้ยินเสียงที่คุ้นหูอีกด้วย

"พี่เว่ย พี่เว่ยฟื้นแล้วเหรอ" นี่คือเสียงของหวงเซิ่งหลง

ผมผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันควัน เห็นหลิ่วจื่อเฉินกับเฉินจางห่าวกำลังเฝ้าอยู่ข้างเตียงเช่นกัน ผมจึงรีบถาม "เกิดอะไรขึ้น"

"นายอย่าเพิ่งตื่นเต้น นายออกมาจากดันเจี้ยนนั้นแล้ว" เฉินจางห่าวบอก

"งั้น… งั้นก็หมายความว่าฉันทำสำเร็จแล้วเหรอ"

พวกเขาทั้งสามคนพยักหน้าอย่างดีใจ จากนั้นก็เอ่ยแสดงความยินดี "สมกับเป็นพี่เว่ยจริงๆ เข้าไปเจอผีร้ายที่แข็งแกร่งขนาดนั้นยังรับมือไหว!"

"เดี๋ยวนะ… พวกนายรู้ได้ยังไงว่าฉันเจออะไรมาบ้างข้างในนั้น…"

ผมรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที ตอนแรกเทตันเป็นคนส่งผมเข้าไปแท้ๆ ทำไมตอนกลับมาถึงโผล่ที่ห้องพักโดยตรงเลยล่ะ แล้วเทตันกับบุสโซล่ะ หายไปไหนกันหมด

ในหัวของผมมีเสียงของชายชราคนนั้นดังขึ้นมาอีกครั้ง "แกไม่เคยสงสัยเลยเหรอว่าโลกที่ตัวเองอยู่เนี่ย… มันจริงหรือปลอม…"

ปี๊นนน——

เสียงแตรรถยนต์ดังลั่นขึ้นมากะทันหัน จู่ๆ ผมก็มายืนอยู่กลางถนน แสงไฟหน้ารถสาดจ้าจนผมลืมตาไม่ขึ้น ได้ยินเพียงเสียงปะทะรุนแรงและเสียงเบรกดังเอี๊ยด…

มิติรอบด้านค่อยๆ แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอีกครั้ง แล้วเลือนหายไปในความมืดมิด สิ่งที่ปรากฏขึ้นมาแทนที่คือห้องผู้ป่วยสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาล พร้อมด้วยแพทย์และพยาบาลที่กำลังวิ่งวุ่นด้วยสีหน้าเร่งร้อน

"ความดัน… ชีพจร…"

"รีบพาเข้าห้องผ่าตัด…"

"พวกคุณต้องช่วยเขานะคะ…"

นี่มัน… เสียงแม่ของผมนี่…

เสียงของชายชราดังขึ้นมาอีกรอบ "หรือว่าแกยังไม่อยากตื่นขึ้นมาอีก"

"เป็นไปไม่ได้! นี่มันของปลอม… ผมยังอยู่ในดันเจี้ยน ยังไม่ได้ออกไป…"

"แน่สิ แกยังอยู่ในภาพลวงตาของตัวเองไงล่ะ" จู่ๆ ตาแก่ก็โผล่มาตรงหน้าผมแล้วเอ่ย "แกประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เรื่องราวทั้งหมดมันก็แค่ภาพหลอนที่แกสร้างขึ้นมาเองทั้งนั้น…"

"แกลองคิดดูสิ ในชีวิตจริงจะมีมหาวิทยาลัยพิลึกพรรค์นั้นได้ยังไง จะมีกฎบ้าๆ ที่เอาชีวิตคนได้จริงเหรอ ตื่นได้แล้ว อย่ามัวแต่จมอยู่กับภาพลวงตาของตัวเอง ครอบครัวของแกยังรออยู่นะ…"

ตอนแรกผมยังไม่ปักใจเชื่อคำพูดของเขา แต่พอเขาเอ่ยถึงครอบครัว จิตใจผมก็เริ่มสั่นคลอน ผมคิดถึงพวกเขาเหลือเกิน หรือว่าทั้งหมดนี้จะเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งของผมจริงๆ…

"ตรงหน้าแกมีทางสองสาย สายหนึ่งคือตื่นขึ้นมาไปหาครอบครัว อีกสายหนึ่งคือกลับไปหาพวกที่แกเรียกว่าเพื่อน คิดให้ดีๆ ล่ะ"

บางทีในดันเจี้ยนแห่งนี้ สิ่งที่เรียกว่าการสืบหาความจริงของเรื่องราวอาจเป็นแค่ฉากบังหน้า จุดประสงค์ที่แท้จริงคือทำให้คนเราหลงลืมตัวตนไปกับการข้ามเวลาครั้งแล้วครั้งเล่า จนแยกไม่ออกว่าอะไรจริงอะไรลวง

เมื่อเห็นผมยังลังเล ตาแก่ตรงหน้าก็งัดไม้ตายออกมาทันที ความทรงจำจำนวนมากที่ไม่ใช่ของผมพลันทะลักเข้ามาในหัว ความรู้สึกที่เหมือนจะเป็นตัวผมแต่ก็ไม่ใช่ตัวผมมันทรมานจนแทบขาดใจ

ผมกุมศีรษะคุกเข่าลงกับพื้น ในภวังค์อันเลือนรางนั้น คล้ายจะมองเห็นครอบครัวของผมจริงๆ พวกเขายืนรอให้ผมเดินเข้าไปหา ทว่าผมรู้ดี หากผมปล่อยวางแนวป้องกันด่านสุดท้ายในใจลงเมื่อไร ผมอาจจะไม่ได้กลับไปอีกเลยตลอดกาล

"ฉันจะถามแกเป็นครั้งสุดท้าย… สรุปแล้วแกจะเลือกทางไหน"

เบื้องหน้าผมปรากฏทางเดินสองสาย ฝั่งหนึ่งมีครอบครัวของผมยืนอยู่ อีกฝั่งหนึ่งคือพวกเฉินจางห่าว

ผมยิ้มพลางส่ายหน้าแล้วค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก ก้าวเดินไปทางครอบครัวสองก้าว ลุงแก่คนนั้นยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก ทว่าผมไม่ได้เดินตรงเข้าไป แต่กลับหยุดฝีเท้าลงกลางทาง

ผมมองดูใบหน้าอันคุ้นเคยเหล่านั้น ความคิดถึงครอบครัวเอ่อล้นขึ้นมาในอก ชั่วพริบตานั้นผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดต่อไปได้หรือไม่ จะได้กลับไปเจอครอบครัวอีกหรือเปล่า ในสถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้เป็นแค่ภาพลวงตา การได้อยู่กับครอบครัวก็ยังเป็นสิ่งล่อใจอันมหาศาลอยู่ดี

แต่ผมทำแบบนั้นไม่ได้ พวกเฉินจางห่าวยังรอผมอยู่ข้างนอก หากผมเลือกฝั่งนี้ ผมคงไม่มีวันได้ออกไปอีกแล้ว…

"พ่อครับ แม่ครับ ผมสัญญา ผมจะต้องมีชีวิตรอดกลับไปหาพ่อกับแม่ให้ได้!"

แม้คนที่อยู่ตรงหน้าจะไม่ใช่พ่อแม่จริงๆ แต่ผมก็ยังให้คำมั่นสัญญากับพวกเขา จากนั้นจึงหันหลัง เดินไปอีกทางโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองอีก

ลุงแก่คนนั้นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความปลงตก พอผมลับสายตาเขาไปอย่างสมบูรณ์ เขาก็พึมพำขึ้นมาประโยคหนึ่ง "นี่คือทางที่แกเลือกเอง ถึงตอนนั้นก็หวังว่าแกจะไม่เสียใจทีหลังแล้วกัน"

เมื่อผมเดินไปถึงฝั่งของพวกเฉินจางห่าว แสงสว่างจ้าก็สาดส่องลงมาคลุมร่างผมไว้ พลันแสงสว่างจางหายไป ผมก็มองเห็นร่างที่คุ้นเคยร่างนั้นอีกครั้ง

"โย่~ เจ้าหนู ออกมาได้จริงๆ ด้วยแฮะ ข้าประเมินแกต่ำไปจริงๆ"

ร่างเงาดำที่เทตันหดตัวลงไปนั้นยังคงรออยู่ที่เดิม หลังจากติดอยู่ในดันเจี้ยนมาเสียนาน การได้เจอแกอีกครั้งมันช่างให้ความรู้สึกสนิทชิดเชื้อเสียเหลือเกิน ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อก่อนมันเคยคิดจะฆ่าผมล่ะก็ ผมแทบอยากจะโผเข้าไปกอดมันอยู่แล้ว