บทที่ 82 สาเหตุการตายของคนทั้งสี่

เป็นไปตามที่ผมคาดไว้ เมื่อผมพุ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วดึงกระดาษแผ่นที่ซ่อนไว้ออกมา ผนังรอบตัวก็กะพริบวูบหนึ่ง คราบสกปรกและสนิมเขรอะเลือนหายไป ตอนนี้พวกเรากลับมาอยู่ในมิติเวลาของอดีตแล้ว

ไอเย็นเยียบอันคุ้นเคยแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลัง พอผมก้าวออกจากห้องน้ำ หัวเจี๋ยในสภาพน่าสยดสยองก็ปรากฏตัวขึ้นกลางห้อง

แน่นอนว่าตาลุงนั่นก็ตามมาติดๆ ถึงตอนนี้เขารู้สึกได้แล้วว่าบรรยากาศในห้องผิดปกติ มีผีร้ายตนหนึ่งวนเวียนอยู่ข้างใน

คราวนี้ถึงคราวที่ผมจะได้หัวเราะเยาะอย่างสะใจบ้าง "เป็นไงล่ะ ฉันหลอกแกหรือเปล่า"

สีหน้าของตาลุงตื่นตระหนก ดูเหมือนคืนนี้เขาไม่ได้เตรียมตัวมารับมือเรื่องนี้เลย แม้บรรยากาศทั่วทั้งห้องจะหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ ทว่าบนหน้าผากของเขากลับผุดเม็ดเหงื่อออกมาไม่หยุด

ผมถือโอกาสนี้ยุให้ทั้งสองฝ่ายเปิดศึกกัน จึงตะโกนบอกหัวเจี๋ยไปว่า "เฮ้ย หัวเจี๋ย! นี่คือนักพรตที่ฉันจ้างมาปราบแกโดยเฉพาะเลยนะเว้ย!"

หัวเจี๋ยมองตาลุงด้วยสายตาเหยียดหยาม "ตาแก่อ่อนแอคนเดียวจะทำอะไรข้าได้ จัดการมันเสร็จเมื่อไหร่ค่อยมาเอาชีวิตพวกแก!"

ตาลุงเห็นว่าหัวเจี๋ยกำลังจะพุ่งเข้ามาเล่นงานตน จึงรีบล้วงแผ่นยันต์สีเหลืองออกมาจากอกเสื้อ มือหนึ่งถือดาบไม้ท้อแล้วพุ่งเข้าใส่หัวเจี๋ยทันที

"บ้าเอ๊ย! คิดว่าฉันจะยอมให้รังแกง่ายๆ หรือไง รอฉันกำจัดมันเสร็จค่อยมาคิดบัญชีกับพวกแก!"

ทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกัน พัวพันนัวเนียจนดูไม่ออกว่าใครได้เปรียบเสียเปรียบ ส่วนผมกับพวกอาอู่ก็อาศัยจังหวะชุลมุนแอบหนีออกมา

เพิ่งจะพ้นประตูมาได้ไม่ไกล อาจางก็ปรี่เข้าบีบคอผม ดันร่างผมกระแทกเข้ากับผนังพลางตะคอกถามเสียงดัง "เหล่าหวัง! คืนนี้นายจงใจลากพวกเราไปตายใช่ไหม หมายความว่ายังไงกันแน่!"

ความจริงผมขี้เกียจจะอธิบายให้พวกเขาฟัง แต่ก็กลัวว่าพวกเขาจะลงมือถึงตายจริงๆ ผมเคยพลาดท่าตายไปรอบหนึ่งแล้ว จะมาตกม้าตายกับเรื่องแค่นี้ไม่ได้เด็ดขาด

"ฉันก็แค่อยากหาวิธีกำจัดหัวเจี๋ยไม่ใช่หรือไง ที่ไม่ได้บอกพวกนายเพราะกลัวจะเกิดเรื่องต่างหาก…"

พวกเขาดูจะพอใจกับคำตอบที่ผมให้ อาจางจึงยอมปล่อยมือพร้อมขู่สำทับว่าถ้ามีคราวหน้าอีกจะไม่ปล่อยผมไว้แน่

เป้าหมายของผมบรรลุไปเปลาะหนึ่งแล้ว ขั้นต่อไปคือสืบหาสาเหตุการตายของพวกเราทั้งสี่คน วิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุดในตอนนี้คือใช้ใบลาพวกนั้น พอนำมันข้ามไปยังมิติเวลาแห่งอนาคต ข้อความบนนั้นก็จะกลายสภาพเป็นรายงานการเสียชีวิต

ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าตัวเองตายยังไง ขอเพียงหาวิธีเอาใบลาของพวกนั้นมาให้ได้ สาเหตุการตายของแต่ละคนก็จะกระจ่างแจ้งทันที

พอกลับถึงห้องพัก ผมอ้างว่าทางมหาวิทยาลัยต้องการตรวจสอบใบลาใหม่ จึงรวบรวมใบลาของทุกคนมาไว้ด้วยกัน ระหว่างนั้นอาหลิวก็ท้วงขึ้นอย่างสงสัย

"ไปบอกให้ตรวจสอบใหม่ตอนไหนกัน ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย"

"เอ่อ… พอดีผู้ดูแลหอเห็นพวกเราไม่ยอมไปเข้าเรียนตั้งนานเลยไปแจ้งทางมหาวิทยาลัย ฉันเพิ่งรู้เรื่องเมื่อกี้นี่เอง"

"โธ่เอ๊ย นึกว่าเรื่องใหญ่อะไร เดี๋ยวฉันโทรหาพ่อสายเดียวก็จบแล้ว"

บ้าเอ๊ย ผมลืมไปเสียสนิทว่าพ่อของหมอนี่เป็นผู้บริหารในมหาวิทยาลัย ขืนมันโทรไปผมก็ความแตกพอดี ผมจึงรีบห้าม

"นายอย่าไปรบกวนพ่อนายบ่อยๆ เลย นานวันเข้ามันจะดูไม่ดีเอาเปล่าๆ พวกเราทำตามขั้นตอนไปตรงๆ ดีกว่าน่า"

"อืม… ก็จริง… งั้นเอาตามนั้นแล้วกัน"

พอได้ยินอาหลิวพูดแบบนี้ ผมถึงค่อยยกภูเขาออกจากอกได้ จากนั้นก็นำใบลาพวกนี้ไปซ่อนไว้ที่เดิม พอถึงเวลา 'กินข้าว' ในคืนถัดมา ผมข้ามเวลาไปยังอนาคต สุ่มสิงร่างคนดวงซวยสักคน แล้วตรงดิ่งไปยังจุดซ่อนของทันที

ระหว่างทางผมบังเอิญเจอนักศึกษากลุ่มอื่นกำลังจับกลุ่มคุยกันอย่างออกรส ผมแอบเงี่ยหูฟังเล็กน้อย ทว่าเนื้อหาที่พวกเขาคุยกันกลับทำให้ผมต้องตกตะลึง

"นายรู้เรื่องที่ผู้ดูแลหอตึกเราตายกะทันหันเมื่อคืนนี้หรือยัง"

"เรื่องใหญ่ขนาดนี้รู้ตั้งนานแล้ว ได้ยินว่าจู่ๆ ก็ตายปริศนาอยู่ในห้อง 404 ตอนคนไปพบ เลือดไหลทะลักออกทวารทั้งเจ็ดเลยนะ"

"อะไรกัน จะมีผีหรือเปล่าเนี่ย…"

ผมยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ทันที หรือว่าตาลุงนั่นจะสู้หัวเจี๋ยไม่ได้ หรือว่าแผนการของผมล้มเหลวไปแล้ว

ผมยังไม่ยอมแพ้และเดินไปยังจุดที่ซ่อนใบรายงานจนได้ ถ้าทำถึงขนาดนี้แล้วยังกำจัดหัวเจี๋ยไม่ได้ แล้วจะมีวิธีไหนอีก หากกำจัดหัวเจี๋ยไม่ได้ก็ไม่มีทางได้เบาะแสใหม่…

บอกตามตรงว่าการอยู่ในดันเจี้ยนมานานขนาดนี้ทำให้ผมเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ถึงตอนนี้ผมแค่อยากจะเดิมพันดูสักตั้ง เดิมพันว่าหัวเจี๋ยกับตาลุงนั่นจะพังพินาศไปด้วยกันทั้งคู่—ตายตกตามกันไป

ผมสูดหายใจเข้าลึก เพียงแค่ขยับตัวทำท่าง่ายๆ แต่ยามนี้กลับรู้สึกเหมือนมีน้ำหนักพันชั่งกดทับร่างไว้ ตอนที่ผมดึงใบรายงานออกมา ผมหลับตาลงแน่น

ความจริงพิสูจน์แล้วว่าครั้งนี้ผมเดิมพันถูก หัวเจี๋ยไม่ปรากฏตัว ข้อสันนิษฐานของผมถูกต้อง

พอความกลัวและความตึงเครียดจางหายไป สิ่งที่ถาโถมเข้ามาแทนที่คือความตื่นเต้นดีใจอย่างบอกไม่ถูก กว่าจะได้เบาะแสแค่นี้มา ผมต้องทนทรมานแทบตาย

ผมสะกดอารมณ์ตื่นเต้นของตัวเองไว้ แล้วก้มลงอ่านรายงานเหล่านั้นอย่างละเอียด

ชื่อ: อาอู่

สาเหตุการเสียชีวิต: อาหารเป็นพิษไม่ทราบสาเหตุ พิษกำเริบจนเสียชีวิต

เวลาเสียชีวิต: วันที่ 28 เมษายน ปี xx

ชื่อ: อาจาง

สาเหตุการเสียชีวิต: ระหว่างหยอกล้อกับเพื่อนร่วมชั้นพลัดตกจากชั้นหกโดยไม่ตั้งใจ เสียชีวิตคาที่

เวลาเสียชีวิต: วันที่ 5 พฤษภาคม ปี xx

ชื่อ: อาหลิว

สาเหตุการเสียชีวิต: ข้ามถนน ถูกรถบรรทุกชนกระเด็น เสียชีวิตคาที่

เวลาเสียชีวิต: วันที่ 12 พฤษภาคม ปี xx

อ่านจบแล้วผมก็อดถอนหายใจไม่ได้ แต่ละคนตายสารพัดรูปแบบจริงๆ แต่ผมสังเกตเห็นจุดหนึ่งที่ตัวเองต่างจากคนอื่น ระยะเวลาการตายของพวกเขาห่างกันคนละหนึ่งสัปดาห์ แต่ของผมกลับเว้นช่วงไปเกือบเดือน แถมพวกเขายังตายด้วยอุบัติเหตุ แต่ผมกลับเป็นการฆ่าตัวตาย หรือว่าเรื่องนี้ยังมีเบาะแสอะไรซ่อนอยู่อีก

อย่างไรก็ตาม การลงมือครั้งนี้ทำให้ผมได้ข้อมูลสำคัญมาไม่น้อย ทั้งยังกำจัดตัวปัญหาที่รับมือยากไปได้ถึงสองคน ไม่ว่าจะอย่างไรก็ช่วยเปิดทางให้การสืบหาความจริงหลังจากนี้สะดวกขึ้นมาก

ตอนนี้เหลือแค่จิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายแล้ว นั่นก็คือพวกเราทำอะไรลงไปกันแน่ ถึงบีบให้หัวเจี๋ยต้องกระโดดตึกฆ่าตัวตาย

ผมนึกถึงคำพูดของตาลุงคนนั้น "ยี่สิบปีก่อนหัวเจี๋ยถูกบูลลี่ในโรงเรียน…"

จิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายเชื่อมโยงกันอย่างสมบูรณ์แบบ ถึงตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้แล้ว ตอนนี้…ถึงเวลาต้องไปส่งภารกิจเสียที…

"ไอ้หนุ่ม…ไม่เลวนี่~"

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ผมแอบดีใจในอก นี่คือเสียงของตาลุงที่เจอตอนเพิ่งเข้ามาในดันเจี้ยน

"คุณเคยบอกว่า ตอนที่ผมอยากพบคุณ คุณก็จะปรากฏตัวออกมาเอง ตอนนี้ดูท่าจะเป็นจริงอย่างนั้น"

"คิดออกแล้วหรือยังว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่"

"แน่นอนอยู่แล้ว ในอดีตพวกเราสี่คนรุมบูลลี่คนที่ชื่อหัวเจี๋ย สุดท้ายเขาทนไม่ไหวจนต้องกระโดดตึกฆ่าตัวตาย…"

"แล้ว…สาเหตุการตายของพวกแกสี่คนล่ะ"

"พวกเราไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุพวกนั้นหรอก แต่เป็นเพราะหลังจากหัวเจี๋ยตายไปก็กลายเป็นผีอาฆาต กลับมาเอาชีวิตพวกเรา…บอกตามตรง ผมว่าคนพวกนี้สมควรตายแล้ว"

"แล้วตัวแกเองล่ะ"

"ผมเหรอ"

"แกน่ะ…ตายแล้วหรือยังไม่ตายกันแน่"