บทที่ 81 แผนนกกระยางสู้หอยกาบ

“โอ๊ย!”

ท่ามกลางเสียงร้องโอดโอย พวกเราทั้งสี่คนล้มคว่ำอยู่บนพื้นห้อง 404 เรียบร้อยแล้ว

เป็นไปตามคาด ตรงตามที่ลุงผู้ดูแลหอบอกไว้ คนในห้องนี้ถูกเขาไล่ออกไปหมดแล้ว ตอนนี้ข้างในจึงเต็มไปด้วยเทียนสีขาวที่จุดสว่าง และมียันต์สีเหลืองแปะไว้ทั่วห้อง

ประตูด้านหลังส่งเสียงดัง “ปึ้ง!” ผมหันขวับไปมอง ลุงคนนั้นเอายันต์แผ่นหนึ่งแปะลงบนประตู ตามสูตรในหนังเป๊ะ คราวนี้พวกเราหมดทางหนีออกไปแน่

ผมพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน แต่กลับไปโดนเข้ากับบางอย่าง ผิวสัมผัสปวดแสบปวดร้อนราวกับถูกไฟลวก พร้อมกันนั้นยังมีเสียงกระดิ่งทองเหลืองดังกริ๋งกรั๋งบาดแก้วหู ชวนให้ปวดหัวแทบระเบิด

ไอ้แก่นี่ ผูกกระดิ่งทองเหลืองไว้กับด้ายแดงชัวร์ มุกในหนังนี่ใช้ได้ผลจริงแฮะ

“ฮ่าๆ ทีนี้ก็เยี่ยมเลย อยู่กันครบตรงนี้แล้ว จะได้ไม่ต้องเหนื่อยไปไล่จับทีละตัว” เสียงแหบแห้งที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือหัวพวกเรา น้ำเสียงแฝงความกระหยิ่มใจอย่างปิดไม่มิด

“เหล่าหวัง นายพาฉันมาที่ไหนเนี่ย!” เสียงของอาอู่ฟังดูโกรธจัด

ผมไม่สนใจเขา แต่หันไปพูดกับลุงแทน “เฮ้ย เรื่องที่บอกฉันก็ทำให้แล้ว ปล่อยฉันออกไปสิ!”

นึกไม่ถึงว่าไอ้แก่สารเลวจะแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ “หึ แกคิดว่าฉันจะปล่อยแกไปงั้นเรอะ ตัวซวยคอยทำร้ายคนอย่างพวกแก กำจัดทิ้งให้หมดนั่นแหละดีที่สุด!”

ผมสบถด่าในใจ ไอ้แก่บัดซบนี่ ไม่ได้คิดจะปล่อยไว้แต่แรกจริงๆ สุดท้ายก็กะจะกำจัดผมไปด้วยอยู่ดี

ผมเงยหน้ามองไปรอบๆ สายตาของผีในเวลากางคืนยังถือว่ามองเห็นได้ชัดเจน ผมกวาดสายตาสำรวจค่ายกลที่ตาแก่จัดไว้ ดูว่ามีช่องโหว่ตรงไหนให้ผมมุดหนีออกไปได้บ้าง

“ยังมีอะไรจะสั่งเสียอีกไหม รีบๆ พูดซะ เดี๋ยวจะไม่มีโอกาสได้พูดอีกแล้วนะ ฮ่าๆ!”

“มาถึงขั้นนี้แล้ว พวกนายยังจะปิดบังฉันอีกเหรอ อาอู่” ผมถือโอกาสเค้นถามเรื่องของหัวเจี๋ย คอขาดบาดตายขนาดนี้ ไม่เชื่อหรอกว่าจะยังไม่ยอมปริปาก

“เหอะ นายหักหลังพวกเราแล้วยังอยากจะรู้อะไรอีก ถุย อุตส่าห์มองนายเป็นพี่น้องแท้ๆ!” ไม่ใช่แค่อาอู่ที่ก่นด่าผม อีกสองคนก็เช่นกัน

เมื่อหมดหนทาง ผมจึงต้องงัดแผนสำรองออกมาใช้ หันไปพูดกับตาแก่ “ลุงคิดว่าในหอพักนี้มีผีแค่พวกเรางั้นเหรอ”

ลุงผู้ดูแลหอเกิดความสนใจขึ้นมาทันที “โอ้ หมายความว่ายังมีตัวอื่นอีกงั้นเรอะ”

“เหอะ ปราบพวกเราได้มันจะไปเจ๋งอะไร ในหอนี้ยังมีตัวที่ร้ายกาจกว่าพวกเราอีกเยอะ!”

“เป็นไปไม่ได้!” ลุงคนนั้นไม่เชื่อคำพูดผมอย่างเห็นได้ชัด “ฉันเฝ้าดูมาตั้งนานแล้ว ทั้งหอพักนี้มีแค่พวกแกสี่ตัวเท่านั้นที่โผล่ออกมาตอนกลางคืน จะไปมีผีร้ายตัวอื่นได้ยังไง!”

“ไม่เชื่อลุงก็ลองถามพวกเขาสิ จะได้รู้ว่าฉันโกหกหรือเปล่า”

ลุงก้าวขึ้นหน้ามาสองสามก้าว ใช้ดาบไม้ท้อชี้ไปที่อาหลิวแล้วถาม “นี่ ฉันถามแกหน่อย ในหอนี้ยังมีผีตัวอื่นอีกไหม”

อาหลิวเบือนหน้าหนี ทำท่าเหมือนยอมตายแต่ไม่ยอมปริปาก ลุงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง แทงดาบไม้ท้อเข้าไปในร่างของเขาทันที ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับเสียงอาหลิวที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

“ดาบไม้ท้อของฉันทำจากไม้ท้อร้อยปี แถมยังผ่านการทำพิธีเบิกเนตรจากปรมาจารย์มาแล้ว ถ้าพวกแกไม่อยากทรมานก็รีบพูดความจริงมา ฉันมีวิธีเป็นร้อยเป็นพันที่จะทำให้พวกแกอยากอยู่ก็ไม่ได้ อยากตายก็ไม่พ้น!”

อาหลิวทนรับการทรมานไม่ไหว ในที่สุดก็ยอมเปิดปาก “ใน…ในตึกหอพักมีผีอยู่อีกตัวจริงๆ…”

“มันเป็นใคร ตายเพราะอะไรถึงกลายเป็นผี ร้ายกาจแค่ไหน” ลุงยิงคำถามรัวสามข้อรวด แต่อาหลิวอ่อนแรงจนพูดไม่ไหวแล้ว เขาจึงหันเป้าไปที่อาจางแทน

“เขา…เขาชื่อหัวเจี๋ย ฆ่าตัวตาย ความแค้นฝังลึกมาก…”

“หัวเจี๋ย…ชื่อคุ้นหูจัง…” ลุงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับหัวเจี๋ยในสมอง

“หัวเจี๋ย…อ้อ นึกออกแล้ว คนที่กระโดดตึกฆ่าตัวตายเมื่อ 20 ปีก่อนใช่ไหม”

พวกเราพยักหน้ารัวๆ “ใช่แล้ว คนนั้นแหละ”

“แต่ฉันจำได้แม่นว่าหลังจากเขาโดนกลั่นแกล้งในโรงเรียนจนฆ่าตัวตายกลายเป็นผีร้าย ทำร้ายคนไปสี่คน ก็ถูกนักพรตเต๋าที่โผล่มาจากไหนไม่รู้กำจัดไปแล้วนี่นา จะยังอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

ได้ยินที่ลุงพูด ผมก็เข้าใจทันที คนสี่คนที่หัวเจี๋ยทำร้ายก็คงจะเป็นผมกับพวกอาอู่อีกสามคนนั่นเอง เรื่องราวเริ่มกระจ่างชัดขึ้นแล้ว

ผมส่งสายตาให้ลุง เป็นเชิงเรียกให้เขาเข้ามาใกล้ๆ “ผมจะบอกให้ว่าทำไมเขายังอยู่ คุณเข้ามาใกล้ๆ สิ”

ลุงอยากรู้ความจริงจนทนไม่ไหว จึงขยับเข้ามาหาโดยไม่ได้ระแวง พอเขาเข้ามาใกล้ ผมก็พุ่งเข้าใส่ทันที กะจะเข้าสิงร่างเขา ทว่ากลับถูกแสงสีทองสายหนึ่งซัดจนกระเด็นลงไปกองกับพื้น

“ฮ่าๆ!” ตามมาด้วยเสียงหัวเราะอย่างสะใจของเขา “ไอ้ผีเด็ก คิดจะสู้กับฉันยังเร็วไปร้อยปี เสื้อผ้าที่ฉันใส่อยู่นี่ผ่านการปลุกเสกมาแล้วทั้งนั้น แกสิงฉันไม่ได้หรอก”

ฝ่ามือของผมเจ็บแปลบขึ้นมา นึกไม่ถึงว่าไอ้แก่เจ้าเล่ห์นี่จะยังมีไพ่ตายซ่อนอยู่อีก ผมเค้นยิ้มเย็น “เหอะ คิดว่าคุณมีไพ่ตายอยู่คนเดียวหรือไง”

“แกหมายความว่ายังไง”

ทันใดนั้น ประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดออก ยันต์ที่เขาแปะไว้กันผีได้ แต่กันคนไม่ได้ ก่อนที่จะมาที่นี่ผมได้ไปสิงร่างคนคนหนึ่งไว้ล่วงหน้า แล้วบอกคนในห้อง 404 ว่าคืนนี้ไม่มีอะไรแล้ว ให้รีบกลับมาได้

สีหน้าของลุงเปลี่ยนเป็นตกตะลึง ผมสบโอกาสเหมาะ พุ่งเข้าสิงร่างของคนที่เดินเข้ามาเป็นคนแรกทันที

“แล้วมันจะทำไม ฉันก็ยังซัดแกให้หลุดออกจากร่างนี้ได้อยู่ดี แกมันก็แค่หมาจนตรอก!”

เป้าหมายในการสิงร่างคนของผมไม่ใช่การหลบหนี แต่เป็นการพุ่งตรงเข้าไปในห้องน้ำต่างหาก ที่นั่นมีของที่ผมซ่อนไว้ล่วงหน้า ขอแค่ผมแตะต้องมัน หัวเจี๋ยก็จะปรากฏตัวและดึงพวกเรากลับไปยังห้วงเวลาในอดีต

ถ้าผมเดาไม่ผิด ลุงคนนั้นก็คงจะข้ามเวลากลับไปพร้อมกับพวกเราด้วย จากที่ผมสังเกต ห้วงเวลาในอดีตและอนาคตไม่ได้เรียงตัวกันเป็นเส้นตรง แต่ซ้อนทับสลับไปมา ส่งผลให้เวลาและสถานที่ในการข้ามเวลาไม่แน่นอนอย่างยิ่ง

พูดอีกอย่างก็คือ ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน คนที่อยู่ในอาคารหอพักแห่งนี้จะอยู่ทั้งในอดีตและอนาคตพร้อมๆ กัน เพียงแต่เหตุการณ์เฉพาะเจาะจงบางอย่างจะไปเพิ่มน้ำหนักให้กับห้วงเวลาใดห้วงเวลาหนึ่ง

และการแตะต้องสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับอดีต ก็คือเหตุการณ์ที่จะเพิ่มน้ำหนักให้กับห้วงเวลาในอดีต ถึงตอนนี้พวกเราน่าจะข้ามเวลากลับไปแล้ว

แล้วการข้ามเวลากลับไปมันมีประโยชน์อะไรน่ะเหรอ คราวก่อนหลังจากได้กระดาษแผ่นนั้นมา หัวเจี๋ยก็โผล่มาฆ่าผมทันที ไม่ต้องสงสัยเลย คราวนี้เขาก็ต้องโผล่มาแน่ๆ ถึงเวลานั้น หัวเจี๋ยกับตาลุงคนนี้ก็ต้องเปิดฉากสู้กันอย่างเลี่ยงไม่ได้

ส่วนใครจะเป็นฝ่ายชนะ เหอะ คำพูดก่อนหน้านี้ของตาแก่นั่นก็บอกไว้ชัดเจนแล้ว หัวเจี๋ยถูกนักพรตเต๋าที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันกำจัดไปเมื่อ 20 ปีก่อน และนักพรตเต๋าคนนั้นก็คือตัวเขาเองที่ข้ามเวลากลับไปนั่นแหละ

ถึงตอนนี้ ห้วงเวลาทั้งหมดก็บรรจบกันอย่างสมบูรณ์แบบ ผมแค่ยืนดูการแสดงอยู่เงียบๆ ข้างๆ ก็พอแล้ว หลังจากหัวเจี๋ยถูกกำจัด ผมก็จะสืบหาเบาะแสเกี่ยวกับเรื่องในอดีตได้อย่างอิสระ แถมตาลุงคนนั้นก็น่าจะบาดเจ็บสาหัสด้วย เข้าตำรานกกระยางกับหอยกาบต่อสู้กัน ตาอยู่ก็ได้ประโยชน์ไปเต็มๆ