บทที่ 80 เศษเสี้ยวความจริง

ในสถานการณ์คับขัน ผมทำได้เพียงตะโกนลั่น "เดี๋ยวก่อน!"

นึกไม่ถึงว่าหัวเจี๋ยตรงหน้าจะหยุดชะงักลงจริงๆ นี่เป็นโอกาสดี ไม่ว่าเดี๋ยวจะหนีรอดไปได้หรือไม่ อย่างไรก็ต้องถ่วงเวลาไว้ก่อน

"นาย…นายเป็นใคร" แม้ผมจะรู้จากปากพวกอาอู่แล้วว่าร่างเละเทะไปด้วยเลือดเนื้อตรงหน้านี้คือหัวเจี๋ย แต่ก็ยังต้องยืนยันอีกครั้ง

เขาไอโขลกสองสามที เลือดทะลักออกจากปากไม่น้อย ส่วนใหญ่กระเด็นมาเปรอะตัวผม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนกลิ่นเหม็นเน่าทำเอาแทบหายใจไม่ออก

จากนั้นเขาก็เอ่ยกับผมด้วยเสียงเสียดแหลมราวกับเลื่อยไม้ "หวังเจีย…เพิ่งผ่านมาไม่เท่าไหร่…แค่ก…ก็จำฉันไม่ได้แล้วเหรอ"

เขาพูดจาขาดๆ หายๆ พอจะจับใจความได้รางๆ ผมขมวดคิ้ว แกล้งเอ่ยหยั่งเชิง "หัวเจี๋ยเหรอ"

"ฮ่าๆ" เขาหัวเราะพลางกระอักเลือดออกมาจนผมแทบลืมตาไม่ขึ้น "จำได้แล้วสินะ"

ผมพยักหน้า ก่อนจะถามต่อ "นาย…นายโดดตึกไปแล้วไม่ใช่เหรอ" โอกาสที่จะสืบเรื่องราวระหว่างพวกเรามีไม่มาก ตอนนี้เจ้าตัวมาอยู่ตรงหน้า แม้สถานการณ์จะอันตราย แต่ผมก็อยากจะเค้นข้อมูลที่เป็นประโยชน์ออกมาให้ได้

"ก็ใช่น่ะสิ ฉันโดดตึกไปแล้ว แต่ก็เพราะพวกแกบีบคั้นฉันไม่ใช่หรือไง!" ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งเดือดดาล ก้าวประชิดตัวแล้วบีบคอผมไว้ ความรู้สึกขาดอากาศหายใจพุ่งเข้าจู่โจมสมองในพริบตา

"พวกแกทั้งสี่คน…สม! ควร! ตาย!"

แรงบีบคอหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ผมได้แต่ดิ้นรนไม่หยุด ทว่าก็ไม่อาจหลุดพ้นไปได้ ภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่ามัวลงทุกที…

ผมกำลังจะตายแล้วงั้นเหรอ…

บ้าเอ๊ย สุดท้ายก็ผ่านด่านดันเจี้ยนนี้ไม่สำเร็จสินะ ถ้าเป็นแบบนี้เฉินจางห่าวคงต้องเข้ามาแทน หวังว่าเขาจะพาทุกคนหนีออกไปได้นะ…

ในตอนที่ผมถอดใจ เสียงหนึ่งที่ไม่ค่อยได้ยินมานานก็ดังขึ้นในหัว นั่นคือไป๋หลิง

"โฮสต์เสียชีวิตในดันเจี้ยน สกิลติดตัวทำงาน ย้อนเวลาในดันเจี้ยน กลับสู่ช่วงเวลาก่อนที่โฮสต์จะเผชิญอันตรายครั้งนี้โดยอัตโนมัติ"

ในใจผมลิงโลดทันที ฮ่าๆ ผมลืมเรื่องระบบไปเสียสนิท ปกติไม่ค่อยมีตัวตนเท่าไหร่ แต่เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานนี่พึ่งพาได้จริงๆ

ชั่วพริบตาเดียว ผมก็กลับมาอยู่ที่ห้อง 214 อีกครั้ง ดูจากสถานการณ์แล้ว เป็นช่วงเวลาก่อนที่ผมจะสิงร่าง ในเมื่อครั้งนี้ผมพิสูจน์สิ่งที่อยากรู้ไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องสิงร่างอีก

ผมจำได้ว่าสกิลติดตัวที่ระบบให้นี้มีคูลดาวน์ ผมคิดว่าตัวเองระวังตัวมากพอแล้ว ครั้งนี้เป็นเพราะอะไรกันแน่ ทำไมจู่ๆ หัวเจี๋ยถึงโผล่มาหาเรื่องได้

ผมลองใคร่ครวญดู เป็นไปได้ไหมว่าเพราะผมหยิบกระดาษที่ส่งต่อมาจากอดีตสู่ปัจจุบันแผ่นนั้น มีโอกาสเป็นไปได้ หากหัวเจี๋ยกระโดดตึกฆ่าตัวตายเพราะพวกเราทั้งสี่คน เขาก็อาจจะตามรอยสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับพวกเรามาเจอพวกเราได้

นี่คือเหตุผลที่ห้ามครอบครองสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับอดีตใช่ไหม บางทีสิ่งของที่เกี่ยวกับอดีตในที่แห่งนี้ อาจจะเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับความจริงของเรื่องราวทั้งหมดก็ได้

ความจริงตอนที่หัวเจี๋ยจู่โจม ผมสังเกตเห็นอีกจุดหนึ่ง นั่นคือเขาดึงผมกลับมายังมิติเวลาในอดีต ตอนเจอเขาครั้งแรกแล้วผมวิ่งหนี ไฟก็กะพริบวูบหนึ่ง จากนั้นเขาก็หายไป

ดังนั้นผมจึงสันนิษฐานว่า หัวเจี๋ยจะปรากฏตัวได้แค่ในมิติเวลาอดีตเท่านั้น คราวหน้าหากต้องการหลบเขา ก็สามารถข้ามไปยังมิติเวลาอนาคตได้

คราวนี้ผมไม่ได้มุดไปหยิบกระดาษใต้แผ่นกระดานเตียงอีก แต่รีบเร่งกลับขึ้นไปชั้นบนเพื่อตามหาพวกอาอู่ ตอนนี้ผมยังหาวิธีข้ามมิติเวลาตามใจชอบไม่ได้ แต่ละครั้งมันตั้งรับเกินไป

ในเมื่อพวกอาอู่ต้องข้ามไปยังมิติเวลาอนาคตเพื่อหาอาหารทุกวัน พวกเขาจะต้องกุมวิธีข้ามเวลาเอาไว้แน่ ผมต้องคอยสังเกตให้ดี

เหมือนเช่นครั้งก่อน หลังจากพวกอาอู่หาอาหารเสร็จก็พากันเดินลงบันได ผมจับจ้องพวกเขาทั้งสามคนตาไม่กะพริบ รอจนกระทั่งไฟกะพริบก็ยังไม่พบความผิดปกติใดๆ

หรือว่าผมเดาผิด บางทีอาจจะมีจุดใดจุดหนึ่งบนทางเดินที่เป็นเส้นแบ่งระหว่างสองมิติ หรืออาจจะเป็นช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งที่เดินผ่านจุดใดจุดหนึ่ง แล้วจะเกิดการข้ามมิติเวลาขึ้นงั้นเหรอ

ข้อสันนิษฐานเหล่านี้ผมปัดตกไปอย่างรวดเร็ว เพราะไม่ว่าจะเรื่องเวลาหรือสถานที่ ดูเหมือนจะไม่มีความเชื่อมโยงกันเลย สิ่งเดียวที่มีแบบแผนอยู่บ้างก็คือตอนที่พวกอาอู่พาผมไป "กินข้าว" ในตอนกลางคืน

เมื่อกลับมาถึงห้องพัก ผมใช้วิธีก่อนหน้านี้สืบจนรู้สาเหตุการตายของตัวเองแล้ว ตอนนี้ต้องหาทางกันพวกเขาออกไป จากนั้นก็ซ่อนใบลาของพวกเขาไว้ แล้วข้ามไปยังมิติเวลาอนาคต ก็จะรู้สาเหตุการตายของพวกเขาได้

แต่การจะลงมือตามแผนนี้ยังมีอีกปัญหาหนึ่งที่ต้องแก้ไข นั่นก็คือหัวเจี๋ย

ในมิติเวลาอนาคตห้ามครอบครองสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับอดีต วันนี้ที่ผมตายกะทันหันก็เพราะสาเหตุนี้ หากอยากจะสืบหาความจริงในมิติเวลาอนาคตได้อย่างสบายใจ ก็ต้องกำจัดหัวเจี๋ยทิ้งเสียก่อน…

แผนการหนึ่งค่อยๆ ผุดขึ้นมาในหัวผม…

ตกดึก ผมเดินออกจากห้องพักตรงไปยังห้อง 404 เคาะประตู เมื่อประตูเปิดออก คนข้างในก็ถาม "นายเป็นใคร มีธุระอะไร"

"อ้อ ผมอยู่ชั้นล่างครับ เมื่อกี้ห้องข้างบนน้ำรั่วลงไป ผมขอเข้าไปดูหน่อยได้ไหมว่าท่อน้ำมีปัญหาหรือเปล่า"

"ได้สิ เข้ามาสิ" คนข้างในลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมให้ผมเข้าไป

พอเข้าไปผมก็ตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำ กวาดตามองรอบๆ แล้วยัดใบลาของตัวเองในกระเป๋าเสื้อไว้หลังท่อน้ำเส้นหนึ่ง ตรงนี้ก็นับว่ามิดชิดดี หวังว่าจะไม่มีใครมาเห็นนะ

จากนั้นผมก็เดินออกมาบอกคนในห้อง "เรียบร้อยแล้วครับ ไม่ใช่ปัญหาของพวกคุณหรอก"

หลังจากออกมาก็กลับไปยังห้องพัก รอจนกระทั่งคืนวันรุ่งขึ้น พวกอาอู่ก็มาชวนผมไป "กินข้าว" นาทีนี้แผนการกำจัดหัวเจี๋ยได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

"อาอู่ วันนี้พวกเราจะไปห้องไหนกัน" ผมแกล้งถามขึ้นมา ตั้งใจจะล่อพวกเขาไปที่ห้อง 404

"อืม…ห้องไหนก็ได้ ตามใจเลย"

"งั้นพวกเราไปห้อง 404 กันเถอะ"

"หือ ทำไมล่ะ ห้อง 404 มีของดีอะไรเหรอ"

"คือ…ฉันสังเกตดูแล้ว คนข้างในนั้นพลังชีวิตล้นเปี่ยม เหมาะจะเป็นอาหารชั้นดีเลยละ…" ผมกุเรื่องขึ้นมาส่งเดชเพื่อกลบเกลื่อน ในห้อง 404 น่ะมี "ของดี" รอพวกนายอยู่จริงๆ นั่นแหละ

ยังดีที่พวกอาอู่ไม่ได้สงสัยอะไร พวกเราสี่คนพากันมาถึงห้อง 404 พอถึงหน้าประตู อาอู่ก็พูดขึ้นด้วยความสงสัย "เอ๊ะ ทำไมฉันไม่ยักสัมผัสถึงกลิ่นอายของคนข้างในเลยล่ะ"

"อ้าว ไม่มั้ง เข้าไปดูก็รู้แล้วนี่" ผมแกล้งทำเป็นไขสือ ตอนนี้ในใจมีแต่คิดจะดันพวกเขาทั้งสามคนเข้าไปให้ได้

"ไม่ถูกแล้ว! เหล่าหวัง รีบหนีเร็ว!" สีหน้าของอาอู่เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก ราวกับเดาได้ว่าข้างในมีกับดักซุ่มอยู่

มีหรือที่ผมจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป ผมผลักพวกเขาจากด้านหลังทันที ทว่ากลับผลักไม่เข้า อาอู่คว้าเสื้อผมไว้แน่น

ท่ามกลางการยื้อยุดฉุดกระชาก พวกเราทั้งสี่คนก็กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันล้มคะมำเข้าไปในห้อง 404…