บทที่ 79 เชื่อมต่ออดีตและอนาคต

ตอนค่ำราวสองถึงสามทุ่ม ผมตื่นขึ้นมาตรงเวลา พวกอาอู่ตื่นกันตั้งนานแล้ว กำลังนั่งเล่นเกมด้วยกันอยู่หน้าโต๊ะ

"เมื่อคืนพวกนายหายไปไหนกันหมด ฉันโดนไอ้ตัวพิลึกนั่นไล่ล่า พวกนายไม่คิดจะมาช่วยกันสักนิดเลยเรอะ!" ผมลงจากเตียงแล้วพูดกับพวกเขาอย่างโมโห

อาจางพูดกับผมอย่างจนปัญญา "ไม่ใช่ว่าพวกฉันไม่อยากช่วยนะ แต่มันจนปัญญาจริงๆ พวกเรารวมหัวกันทั้งหมดยังเอาชนะมันไม่ได้เลย…"

จังหวะนี้ผมกะจะฉีกหน้ากากพูดความจริงออกไปตรงๆ จึงเอ่ยเสียงดัง "พวกเราไม่ใช่ผีเหรอ เป็นผีกันหมดแล้วจะไปกลัวอะไรอีก หรือว่ายังจะโดนหลอกจนตกใจตายได้อีกรอบหรือไง"

แต่พอคำนี้หลุดจากปากไปผมก็เสียใจทันที เพราะพวกอาจางทั้งสามคนกำลังมองผมด้วยสายตาแปลกประหลาด

สายตาคู่นั้นไร้ซึ่งความรู้สึก เย็นเยียบเข้ากระดูก หนาวเหน็บดั่งน้ำแข็ง ทั้งยังทิ่มแทงราวกับเข็มจนผมรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

"เหล่าหวัง นายพูดบ้าอะไรน่ะ พวกเราจะเป็นผีได้ยังไง…" อาอู่พูดเสียงต่ำ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สบอารมณ์กับคำพูดเมื่อครู่ของผมเอามากๆ

พอเห็นว่าบรรยากาศเริ่มไม่เข้าที ผมจึงรีบเปลี่ยนทิศทางลมทันที "เปล่า…ฉันล้อเล่นน่ะ ล้อเล่นเฉยๆ…"

จังหวะนั้นอาจางก็เดินเข้ามาตบไหล่ผมแล้วเอ่ยเตือน "เหล่าหวัง อยู่ในหอพัก คำไหนควรพูด คำไหนไม่ควรพูด นายควรจะรู้กาลเทศะไว้บ้าง"

ดูท่าคงถามหาอะไรที่เป็นประโยชน์จากปากพวกนี้ไม่ได้แล้ว หรือไม่อย่างนั้นก็อาจจะไปเหยียบโดนข้อห้ามอะไรเข้า หากขืนพูดต่อ มีหวังโดนสามคนนี้รุมฆ่าแน่

หลังจากบรรยากาศผ่อนคลายลง อาอู่กับพวกก็เตรียมตัวจะไป "กินข้าว" กันต่อ ตอนนี้ผมพลันนึกถึงคำพูดของตาลุงคนนั้นขึ้นมาได้ ทว่านี่ยังไม่ใช่เวลาที่จะหักหลังเพื่อน เพราะผมยังมีเรื่องบางอย่างที่ยังไม่กระจ่างชัด

"เหล่าหวัง นายจะไปไหม"

"อ้อ พวกนายไปรอฉันหน้าห้องแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวฉันตามไป!"

"ได้ งั้นนายรีบๆ หน่อยนะ!"

รอจนพวกเขาทั้งสามคนเดินออกไป ผมก็หยิบใบลาใบนั้นจากบนโต๊ะของตัวเองขึ้นมา พับให้เรียบร้อยแล้วยัดเข้าไปในซอกระหว่างแผ่นไม้กระดานเตียงกับโครงเตียง จุดนี้ถ้าไม่สังเกตให้ดี ปกติไม่มีทางเห็นได้เลย มิดชิดอย่างยิ่ง

จากนั้นผมก็เดินออกจากห้องพัก พลันหันหลังกลับไปมองป้ายเลขห้องที่ติดอยู่บนประตู 214 ช่างบังเอิญจริง ห้องพักในโลกความเป็นจริงของผมก็คือห้อง 214 ไม่ใช่หรือไง

เป้าหมายของพวกอาอู่ในค่ำคืนนี้ยังคงเป็นชั้นบน นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้พวกเขาจะเลือกชั้นสี่ พอเดินมาถึงระเบียงทางเดินก็เป็นไปตามที่ผมคาดไว้ แสงไฟตรงระเบียงกะพริบขึ้นอีกครั้งและเปลี่ยนสีไป

"โอ๊ย ปวดท้องจัง…" ผมกุมท้อง แกล้งทำเป็นจะไปเข้าห้องน้ำ แม้จะไม่รู้ว่าผีท้องเสียได้ด้วยหรือเปล่า แต่ไม้นี้ก็หลอกพวกอาอู่ได้สนิทใจจริงๆ

"ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ พวกนายไปกินก่อนเลย ไปกินก่อนเลย…"

พูดจบผมก็เผ่นแน่บ พอพ้นจากสายตาของพวกเขา ผมก็วิ่งเหยาะๆ ลงมาถึงชั้นสอง

ผมเดินมาหยุดอยู่หน้าห้อง 214 ตอนวิ่งลงมาแสงไฟไม่ได้กะพริบ แสดงว่าห้วงเวลาที่ผมอยู่ในตอนนี้ไม่ได้เปลี่ยนแปลง ถึงเวลาพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของผมแล้ว

ผมทะลุผ่านประตูห้อง 214 ตรงเข้าไปด้านใน ภายในห้องมืดสนิท ทว่าผมกลับสัมผัสได้ชัดเจนว่าบนเตียงมีคนนอนอยู่สี่คน

"เหอะ เป็นอย่างนี้จริงๆ สินะ" ผมแค่นหัวเราะในใจ พวกเราสี่คนเดินออกมาจากห้องพักกันหมด แล้วคนที่นอนอยู่บนเตียงตอนนี้เป็นใครกัน

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้พวกเขากำลังนอนหลับอยู่ ตามกฎแล้ว คนที่ต้องนอนหลับในเวลานี้คือมนุษย์ต่างหาก ตอนนี้บนเตียงในห้องพักมีคนนอนอยู่สี่คน

กฎที่บอกให้คนรีบนอนแต่หัวค่ำไม่ได้ตั้งมาด้วยความหวังดีเลยสักนิด เพียงแค่อำนวยความสะดวกให้พวกผีอย่างอาอู่ออกมากินอาหารเท่านั้นเอง

ผมสุ่มเลือกคนหนึ่งแล้วยื่นมือไปแตะร่างของเขา อาการเวียนหัวแล่นวูบเข้ามา จากนั้นผมก็ลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียง ใช่แล้ว ผมสิงร่างคนอื่นได้อีกครั้ง คราวนี้เป็นตอนกลางคืนที่คนอื่นหลับกันหมดพอดี ช่วยลดความยุ่งยากไปได้เยอะ

ผมย่องลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบ เดินตรงไปยังใต้เตียงที่เป็นตำแหน่งของตัวเอง ควานมือหาตามซอกระหว่างแผ่นไม้กระดานกับโครงเตียง ท่ามกลางความมืดมือของผมคล้ายจะสัมผัสโดนอะไรบางอย่าง จึงออกแรงดึงมันออกมา

ผมคลำหาของในความมืด อาศัยความทรงจำตอนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องจนเจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง อาศัยแสงสว่างรำไรจากหน้าจอ ถึงมองเห็นชัดเจนว่าของที่ตัวเองดึงออกมาคืออะไรกันแน่

กระดาษพับแผ่นหนึ่งที่เปรอะเปื้อนฝุ่นและเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ถึงร่างนี้จะไม่ใช่ร่างกายของตัวเอง แต่หัวใจผมก็อดเต้นรัวขึ้นเรื่อยๆ ไม่ได้

หัวใจที่ตื่นเต้นเต้นระรัวไปพร้อมกับมือที่สั่นเทา ผมค่อยๆ คลี่กระดาษแผ่นนั้นออกอย่างระมัดระวัง พอเห็นสิ่งที่เขียนอยู่บนนั้นชัดเจน สองตาของผมก็เบิกกว้างจนแทบถลนออกมา

ใบลาใบนั้นพลันเปลี่ยนเป็นใบรายงานการเสียชีวิต บนนั้นระบุไว้ว่า

ชื่อ: หวังเจีย

สาเหตุการเสียชีวิต: คลิปอนาจารแพร่สะพัดว่อนเน็ตจนเกิดภาวะซึมเศร้าและฆ่าตัวตายในที่สุด

เวลาเสียชีวิต: วันที่ 16 มิถุนายน ปี xx

วินาทีที่เห็นประโยคนี้ ความคลางแคลงใจส่วนหนึ่งในหัวของผมก็กระจ่างแจ้งทั้งหมด การกะพริบของแสงไฟนั่นแท้จริงแล้วคือการข้ามผ่านอดีตและอนาคต

ทว่านี่ไม่ใช่การข้ามมิติเวลาแบบในหนังไซไฟ ก่อนที่จะข้ามเวลามา พวกเราใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาอยู่ในห้วงเวลาอดีต ทว่าพอข้ามเวลามาแล้วกลับกลายเป็นผีสูบพลังชีวิตคน และอาศัยการกินอาหารวิธีนี้ในการมีชีวิตอยู่ต่อในอดีต

บทสนทนาของคนในห้องพักตอนที่ผมตามพวกอาอู่ไปสูบพลังชีวิตครั้งแรกจึงฟังดูสมเหตุสมผลขึ้นมาทันที รวมถึงเรื่องที่ว่าทำไมบางครั้งกำแพงถึงดูใหม่เอี่ยม แต่บางครั้งกลับดูทรุดโทรมเก่าแก่ราวกับผ่านกาลเวลามานานหลายปี

ไม่เพียงแค่นั้น พวกเรายังสามารถเปลี่ยนแปลงอนาคตได้ด้วยการเปลี่ยนอดีต กระดาษในมือของผมคือหลักฐานยืนยันที่ดีที่สุด มิน่าล่ะ กฎที่เห็นหลังจากข้ามเวลามาถึงระบุไว้ว่า อย่าพยายามครอบครองสิ่งของจากอดีต ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง…

แต่สิ่งที่ผมคิดไม่ถึงก็คือ ของจากอดีตพอข้ามเวลามายังอนาคตแล้ว มันกลับเปลี่ยนแปลงไปได้ แถมยังดูเหมือนจะซ่อนข้อมูลสำคัญเอาไว้อีกด้วย

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆ ผมก็รู้สึกถึงแรงกระแทกมหาศาลปะทะเข้ากับร่างกาย ส่งผลให้ผมหลุดออกจากสภาวะสิงร่างทันที พอผมลืมตาขึ้นอีกครั้งก็กลับมาอยู่ที่ห้อง 214 ในอดีต ที่ที่ผมกับพวกอาอู่อาศัยอยู่ด้วยกัน

ขณะที่ผมกำลังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากข้างหลัง ความรู้สึกนั้นคุ้นเคยเหลือเกิน ผมหันศีรษะกลับไปอย่างแข็งทื่อ แล้วก็ได้เห็นใบหน้าที่กะโหลกยุบเข้าไปครึ่งซีก

ผมร้องออกมาคำหนึ่ง "หัวเจี๋ย!"

บ้าเอ๊ย เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ทำไมผมถึงมาเจอหมอนี่อีกแล้ว แล้วผมข้ามเวลากลับมาได้ยังไง

ตอนนี้ไม่มีเวลาให้คิดหาคำตอบ เพราะหัวเจี๋ยลากร่างที่แหลกเหลวพังยับเยินพุ่งตรงเข้ามาหาผมแล้ว

ถ้าเป็นในโลกความจริง ผมยังพออาศัยสกิลจากระบบช่วยถ่วงเวลาเพื่อวิ่งหนีได้บ้าง แต่ในดันเจี้ยนนี้ผมมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้คนหนึ่ง ไร้ประโยชน์ยิ่งกว่าตอนอยู่ในโลกความจริงเสียอีก

ในห้องพักที่คับแคบขนาดนี้ไม่มีที่ให้หลบซ่อนเลยแม้แต่น้อย ไม่กี่อึดใจผมก็ถูกเขาต้อนจนจนมุมติดกำแพง

อะไรนะ ถามว่าทำไมผมถึงไม่วิ่งหนีออกไปข้างนอกงั้นเหรอ พูดจาไร้สาระน่า ผมลองทำแล้วน่ะสิ ประตูมันล็อกแน่นหนา จะเปิดยังไงก็เปิดไม่ออก!

เมื่อเห็นหัวเจี๋ยขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ สมองของผมก็หมุนแล่นด้วยความเร็วสูงสุด ในเมื่อผมเป็นผี แล้วเขาเป็นตัวอะไรล่ะ ไม่สู้ลองเสี่ยงดูสักตั้ง…