บทที่ 78 ร่วมมือ

ทักษะการแสดงของผมพอถูไถไปได้ ยังไม่เผยพิรุธให้เห็น อีกอย่างผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้ดูแลหอที่เขาพูดถึงจะเป็นคนแบบไหน แล้วจะจัดการกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอย่างไร

พอลงมาถึงหน้าห้องผู้ดูแลหอที่ชั้น 1 เสี่ยวเหอก็ก้าวไปเคาะประตูแล้วถามว่า "ลุงครับ อยู่ไหมครับ"

ประตูห้องส่งเสียง "เอี๊ยด" แง้มออกเป็นช่องแคบๆ ดวงตาข้างหนึ่งมองลอดช่องประตูออกมาสำรวจพวกเราสองคน ม่านตานั้นเป็นสีน้ำตาลขุ่น ไม่ได้เป็นประกายเหมือนคนปกติ ดูท่าทางตาลุงคนนี้น่าจะอายุไม่น้อยแล้ว

พอเห็นว่าเป็นนักศึกษาที่พักอยู่ในหอ เขาจึงเปิดประตูห้องออกจนสุด แล้วเอ่ยถามพวกเราด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "มีธุระอะไร"

"ลุงครับ เมื่อคืนรูมเมตผมเจอเรื่องประหลาดเข้าน่ะครับ" เสี่ยวเหอบอกเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนให้ตาลุงฟังคร่าวๆ

พอได้ยิน ตาลุงก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ ชักสีหน้าไม่พอใจใส่ทันที "เมื่อคืนแกออกไปข้างนอกมาใช่ไหม"

ผมเกาหัว ยิ้มแห้งๆ พลางพยักหน้า "พอดีเมื่อคืนหิวมากครับ เลยกะจะออกไปหามื้อดึกกินสักหน่อย…"

ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ ตาลุงก็ตวาดขัดขึ้นมาด้วยความโมโห "ในกฎก็เขียนไว้ไม่ใช่รึไงว่าตอนกลางคืนพยายามอย่าออกจากห้อง ทำไมถึงไม่จำใส่กบาลบ้างฮะ"

จากนั้นตาลุงก็พาพวกเราสองคนเข้ามาในห้อง ด้านในเต็มไปด้วยข้าวของพิลึกพิลั่น มีกระดาษยันต์สีเหลืองที่วาดอักขระประหลาดแปะไว้เต็มไปหมด กระทั่งกระจกแปดทิศกับดาบไม้ท้อก็ยังมี ลางสังหรณ์ผมเริ่มร้องเตือนในใจ ตาลุงคนนี้คงไม่ได้เป็นพวกนักพรตปราบผีหรอกนะ ถ้าขืนโดนเขาจับได้ก็จบเหกันพอดี…

ตาลุงหยิบเทียนสีขาวกองหนึ่งออกมาจากใต้เตียง แล้วเริ่มจัดค่ายกลบนพื้น หัวใจผมเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก ประตูด้านหลังก็มีเสี่ยวเหอยืนขวางอยู่ จะหนีก็หนีไม่พ้น ทำได้แค่มองดูตาลุงจัดค่ายกลจนเสร็จตาปริบๆ

ตาลุงหยิบไฟแช็กออกมาจุดเทียนทีละเล่มจนล้อมเป็นวงกลม จากนั้นสั่งให้ผมเข้าไปยืนตรงกลางวงเทียน แล้วหันไปพูดกับเสี่ยวเหอ "แกออกไปก่อน ตอนฉันทำพิธีห้ามใครอยู่ทั้งนั้น"

"งั้น…เมื่อคืนเขาก็…" เสี่ยวเหอพูดค้างไว้แค่นั้น

ผมหันไปมองตาลุง เขาพยักหน้าอย่างจนใจ ราวกับเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง เสี่ยวเหอถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งแล้วยอมเดินออกจากห้องไป

ตอนนี้ผมเริ่มนึกเสียใจกับการตัดสินใจเมื่อเช้าแล้วจริงๆ หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ ทำไมต้องเสนอหน้ามาหาผู้ดูแลหอด้วย สู้เอาเวลาตอนกลางวันไปสืบเรื่องอื่นยังจะดีกว่า ตอนนี้กลายเป็นติดกับดักเข้าเต็มเปา ไม่แน่อาจจะต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เสียแล้ว

ตาลุงชักดาบไม้ท้อออกมาถือตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ปลายดาบชี้ตรงมาที่ผมพลางเอ่ย "แกคิดว่าคำพูดไม่กี่คำจะหลอกรูมเมตแกได้ แล้วจะหลอกฉันได้ด้วยงั้นรึ วิญญาณที่อยู่ในร่างนี้ตอนนี้ ไม่ใช่เจ้าของร่างสินะ"

ผมยักไหล่ ยิ้มบางๆ แล้วตอบไปว่า "ใช่แล้ว ผีเองครับ"

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าในหอนี้มีผีเด็กเปรตอยู่ไม่กี่ตัว ช่วงนี้กำลังปวดหัวอยู่ว่าจะจับพวกแกยังไงดี ไม่นึกเลยว่าแกจะรนหาที่ วิ่งมาส่งตัวเองถึงปากถ้ำ หึๆ"

เสียงของผมสั่นเครือเล็กน้อย เพราะไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรต่อไป การเดินทางของผมอาจจะต้องจบลงตรงนี้แล้วจริงๆ

"จะฆ่าจะแกงก็เชิญ อย่ามัวแต่ลีลา!"

ถึงจะใกล้ตาย แต่คำพูดอวดดีก็ต้องพูดออกไปก่อน ศักดิ์ศรีจะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด

"โย่ๆ~ ปากดีใช้ได้นี่ แต่ไหนๆ ก็อุตส่าห์จับได้ตัวหนึ่งแล้ว ฉันต้องใช้ประโยชน์จากแกให้คุ้มหน่อย"

"แกคิดจะทำอะไร" ผมถามหยั่งเชิง แต่ในใจกลับแอบดีใจ ดูท่าเรื่องนี้จะยังมีทางรอด

"ฉันไว้ชีวิตแกได้ แต่แกต้องช่วยฉันเรื่องหนึ่ง"

"ช่วยอะไร" ผมรีบถาม

"ฉันต้องการให้แกไปล่อพวกพ้องของแกออกมา ให้ฉันจับรวบยกก๊วน พอเรื่องสำเร็จ ฉันจะให้แกสูบไอชีวิตของมนุษย์ในหอพักนี้ตามใจชอบ เป็นไง"

ผมลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบตกลงไปอย่างรวดเร็ว ยังไงเสียที่นี่ก็คือในดันเจี้ยน พวกพ้องพวกนั้นสำหรับผมก็แค่เรื่องลวงตาทั้งเพ ถึงคราวต้องขายเพื่อนก็ต้องขาย

ทว่าผมก็ไม่ได้เชื่อคำพูดของตาลุงคนนี้สนิทใจ ในเมื่อเขาจับตาดูพวกเราที่เป็นผีมาตั้งนาน มีหรือที่พอจับผีตัวอื่นยกก๊วนแล้วจะยอมปล่อยผมไปคนเดียว

ดังนั้นผมจึงเดาว่าพอเรื่องเสร็จสิ้น เขาก็คงจะจัดการผมอยู่ดี การที่ผมยอมตกลงตอนนี้ก็แค่แผนถ่วงเวลาเท่านั้น

"ดี! ไม่นึกเลยว่าแกจะขายพวกพ้องได้ง่ายดายขนาดนี้ เสียแรงที่ก่อนหน้านี้ทำเป็นปากเก่ง" ตาลุงดีใจมาก ดูเหมือนจะไม่คิดว่าผมจะยอมตกลงง่ายๆ "เอาแบบนี้ ฉันต้องการให้แกหลอกล่อพวกพ้องของแกไปที่ห้องห้องหนึ่ง ฉันจะวางกับดักไว้ในห้องนั้นล่วงหน้า พอพวกพ้องของแกเข้าไป ฉันก็จะจับพวกมันรวบยกก๊วน"

"แล้วแกอยากให้ฉันล่อพวกมันไปที่ห้องไหน" ผมถาม

"ห้อง 404 จำไว้ให้ดี ห้อง 404 ฉันจะสั่งให้นักศึกษาในห้องนั้นออกไปข้างนอกล่วงหน้า แกแค่ทำหน้าที่ของแกให้ดีก็พอ"

"ง่ายแค่นี้เองเหรอ แล้วแกจะใช้วิธีไหนจับพวกมัน"

"นั่นไม่ใช่เรื่องที่แกต้องรู้ ตอนนี้ฉันต้องขับแกออกจากร่างนี้ก่อน ไม่อย่างนั้นตอนแกกลับไป รูมเมตที่มากับแกจะต้องสังเกตเห็นแน่"

ตาลุงใช้นิ้วจิ้มลงบนหน้าผากของผมแล้วออกแรงดันไปข้างหลัง ร่างวิญญาณของผมลอยหลุดออกมาจากร่างมนุษย์ทันที หลังจากนั้นผมก็รู้สึกอ่อนเพลียอย่างรุนแรง ยังไงตอนนี้ก็เป็นเวลากลางวัน ไม่ใช่เวลาที่ผีจะออกหากิน

"รีบกลับไปพักผ่อนซะ จะสำเร็จหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับแกแล้ว" ตาลุงยิ้มอย่างชั่วร้าย ดูเหมือนว่าเขาจะมองเห็นผมที่กลายเป็นผีแล้ว

ผมไม่กล้ารั้งอยู่นาน แทรกตัวทะลุประตูห้องเดินออกไปทันที ความจริงช่วงแรกๆ ก็ยังไม่ค่อยชิน มักจะเผลอยื่นมือไปผลัก จนกระทั่งมือทะลุผ่านประตูไปแล้วถึงเพิ่งรู้สึกตัว

เสี่ยวเหอยังคงยืนรออยู่ที่หน้าประตู ตอนนี้เขาไม่มีทางมองเห็นผมในสภาพผีได้อย่างแน่นอน ดูเหมือนเรื่องผีเข้าสิงอะไรแบบนี้เขาจะเคยเจอมาก่อน ไม่อย่างนั้นคงไม่สงบนิ่งแล้วพาผมมาหาผู้ดูแลหอพักตรงๆ แบบนี้

ครู่ต่อมา ประตูห้องผู้ดูแลหอพักก็เปิดออก ตาลุงลากร่างที่หมดสตินั้นออกมาแล้วพูดกับเสี่ยวเหอ "พาเขากลับไปพักผ่อนเถอะ ไม่เป็นอะไรแล้ว"

"ขอบคุณครับลุง!" เสี่ยวเหอดีใจยกใหญ่ รีบขอบคุณลุงผู้ดูแล ก่อนจะแบกร่างนั้นกลับเข้าหอพักไป

ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน ผมรู้สึกว่าตัวเองคงทนอยู่ได้อีกไม่นาน จึงรีบขึ้นบันไดไปหาห้องพักของตัวเอง เวลานี้ต้องรีบพักผ่อนให้ได้ ทว่าจังหวะที่ก้าวขึ้นบันได ผมรู้สึกว่าทางเดินตรงหน้ากะพริบวูบหนึ่ง แปลกชะมัด ความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว มันหมายความว่ายังไงกันแน่?

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องพัก ผมตั้งใจจะเดินทะลุผ่านเข้าไป ไม่นึกเลยว่าจะชนเข้ากับประตูอย่างจังจนหัวโนเป็นลูกมะนาว "โอ๊ย!" ผมกุมหัวร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด ผมเป็นผีไม่ใช่เหรอ ทำไมถึง…

ผมใช้กุญแจเปิดประตูห้องพัก พบว่าพวกอาหลิวนอนอยู่บนเตียงอย่างปลอดภัยดี เจ้าพวกนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะผมช่วยล่อหัวเจี๋ยไปเมื่อคืน พวกนายอาจจะโดนจับไปแล้วก็ได้ ตอนนี้ไม่เพียงไม่ไปตามหาผม ซ้ำยังมานอนหลับอุตุอยู่อีก

ผมเองก็ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแล้ว จึงล้มตัวลงนอนบนเตียง ไม่ช้าก็ผล็อยหลับไป…