บทที่ 77 ผีสิงร่าง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแรงปะทะรุนแรงเกินไปหรือเปล่า สติของผมถึงได้ดับวูบไปทันที

พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ผมก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้น แสงไฟสีส้มสลัวตรงทางเดินส่องสว่างเลือนราง ช่วยให้พอมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวได้คร่าวๆ

ผมเอามือกุมหัวแล้วยันตัวลุกขึ้น ดูเหมือนตอนล้มลงไปเมื่อกี้หัวจะกระแทกพื้น รู้สึกปวดอยู่นิดหน่อย

บนพื้นมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคว่ำอยู่ถ้วยหนึ่ง น่าจะเป็นของคนที่ผมชนเมื่อกี้ทิ้งไว้ ผมคิดในใจ

อ้าว แล้วคนคนนั้นหายไปไหนแล้วล่ะ

ผมมองไปรอบๆ แถวนี้มีแค่ผมคนเดียว ไม่เห็นคนเมื่อกี้เลย หรือว่าไอ้หมอนั่นจะวิ่งหนีไปแล้ว

แต่ผมไม่มีเวลามานั่งคิดเรื่องนี้ สัตว์ประหลาดที่ไล่ตามผมมาเมื่อกี้หายไปแล้ว โชคดีที่ไม่โดนมันจับได้ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่กล้าจินตนาการเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ขณะที่ผมตั้งท่าจะกลับห้องพักไปหาพวกอาอู่ จู่ๆ ด้านหลังก็มีเสียงตะโกนที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้น

"เสี่ยวสวี! เสี่ยวสวี!"

ผมหันกลับไป ที่แท้ก็เป็นนักศึกษาอีกคน เขากำลังเดินตรงมาทางผม

ผมทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "เรียกฉันเหรอ"

เขาเดินมาหยุดข้างตัวผมแล้วตบไหล่ "ก็ใช่น่ะสิ ทางเดินมีนายอยู่คนเดียว ไม่เรียกนายแล้วจะให้เรียกใครล่ะ"

เขาก้มมองถ้วยบะหมี่ที่คว่ำอยู่บนพื้น แล้วถามว่า "นายบอกว่าจะออกไปหาของกินมื้อดึก หายหัวไปตั้งนานสองนาน นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย"

ผมจำได้ขึ้นใจว่าตัวตนของผมคือ 'หวังเจีย' ทำไมคนคนนี้ถึงเรียกผมว่า 'เสี่ยวสวี' ล่ะ

สมองของผมแล่นเร็วอย่างบ้าคลั่ง พอก้มดูเสื้อผ้าบนตัว… หือ ทำไมเปลี่ยนไปแล้วล่ะ

"ฉัน… เมื่อกี้ฉันสะดุดล้มน่ะ…"

"เป็นอะไรหรือเปล่า"

ผมส่ายหน้า แล้วเอ่ยถาม "ห้องพักพวกเราห้องอะไรนะ"

เขาทำหน้างงมองผม "นายล้มจนเอ๋อไปแล้วเหรอ ห้องตัวเองห้องอะไรก็ลืมเนี่ยนะ"

พูดจบเขาก็มองสำรวจหัวผมด้วยความสงสัยสุดขีดว่าหัวกระแทกจนสมองพังไปแล้วหรือเปล่า

"ไม่ได้ล้อเล่น ห้องอะไรกันแน่"

หลังจากนั้นผมก็ต้องตกตะลึงเมื่อได้ยินเลขห้องพักอีกห้องหนึ่ง หรือว่า… ตอนที่พุ่งชนเมื่อกี้ ผมจะทะลุเข้ามาในร่างของหมอนี่เข้าแล้ว

"เฮ้ย ฉันเสี่ยวเหอไง จำไม่ได้เหรอ" เสี่ยวเหอถามพลางจับไหล่ผมเขย่าไปมา

ถ้างั้น แกล้งทำเป็นความจำเสื่อมไปเลยดีกว่า ไม่อย่างนั้นต้องมาคอยแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันเหนื่อยเกินไป

"เอ่อ… จำไม่ได้แล้ว…" ผมพูดออกไปแบบนั้น พร้อมกับแกล้งทำสีหน้าเหมือนมองคนแปลกหน้า ที่จริงก็ไม่ต้องแสดงอะไรมากหรอก เพราะผมไม่รู้จักเขาอยู่แล้วจริงๆ

"อย่ามาล้อเล่นน่า จำไม่ได้จริงๆ เหรอ" พูดจบเขาก็ดึงตัวผมเดินกลับไปที่ห้องพัก พอเปิดประตูก็เจอกับรูมเมตแปลกหน้าอีกสองคน

"พวกนาย เสี่ยวสวีความจำเสื่อมว่ะ" เสี่ยวเหอตะโกนลั่นตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าประตู แต่ทั้งสองคนนั้นดูเหมือนคิดว่าเขากำลังพูดเล่น

"เสี่ยวเฉียง เสี่ยวหมิง นายก็จำไม่ได้เหรอ" เสี่ยวเหอชี้ไปที่สองคนนั้นแล้วถามผม

ผมส่ายหน้า มองสำรวจห้องพักด้วยสายตาแปลกหน้า ห้องนี้ผมไม่เคยเข้ามาเลยแน่นอน เรื่องนี้ไม่ต้องแกล้งทำเลย จุดน่าสงสัยเพียงอย่างเดียวคือห้องนี้ดูเหมือนผ่านการใช้งานมานานมาก บนผนังมีคราบสกปรกเต็มไปหมด ปูนฉาบด้านบนก็หลุดร่อนไปหลายจุด

ผมจำได้ชัดเจนว่าห้องพักของพวกผมยังใหม่อยู่มาก หรือว่าคนในห้องนี้จะใช้ห้องกันสมบุกสมบันเกินไป

เสี่ยวเหอยังคงพูดพล่ามไม่หยุดถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากับเรื่องไร้สาระอีกเป็นกระตักที่ผมไม่ได้สนใจ สรุปสั้นๆ คือแค่อยากดูว่าผมความจำเสื่อมจริงหรือเปล่า

ไม่ว่าเขาจะถามอะไรผมก็เอาแต่ส่ายหน้าอย่างเดียว สุดท้ายพอเห็นว่าผมไม่ได้แกล้งทำ พวกเขาก็ยอมรับความจริงนี้ด้วยสีหน้าตกตะลึง

เสี่ยวเหอนั่งแผ่ลงบนเก้าอี้ พูดด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก "ฉิบหายแล้ว คราวนี้จะทำไงดีเนี่ย…"

"พรุ่งนี้ค่อยไปหาผู้ดูแลหอแล้วกัน จะเที่ยงคืนอยู่แล้ว วันนี้รีบนอนก่อนเถอะ" เสี่ยวเฉียงพูดพลางก้มดูเวลา ท่าทางดูกลัวอะไรบางอย่างเอามากๆ

"อ้อ ใช่ๆ เสี่ยวสวี นายความจำเสื่อมคงจำไม่ได้ อ่ะ นี่คือกฎของห้องพักพวกเรา ดูซะ ดูเสร็จแล้วก็รีบไปนอน"

พูดจบเสี่ยวเหอก็ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ผม บนนั้นเขียนกฎหอพักเรียงเป็นข้อๆ ตอนแรกผมนึกว่าจะเหมือนกับกฎที่แปะอยู่ในห้องพักของพวกผม แต่พอกวาดสายตาดูคร่าวๆ กลับพบว่ามีกฎเพิ่มขึ้นมาหลายข้อ

11. อย่าพยายามครอบครองสิ่งของในอดีต ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดก็ตาม

12. หากตื่นนอนตอนเช้าแล้วรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ไม่ต้องตื่นตกใจ นี่เป็นเรื่องปกติ

13. หากพบว่าความทรงจำในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งของตนเองหายไป กรุณาติดต่อผู้ดูแลหอทันที

14. พยายามเข้านอนให้เร็วในตอนกลางคืน ยิ่งนอนดึก อันตรายยิ่งเพิ่มขึ้น

15. ช่วงเวลาที่ผู้ดูแลหอตรวจห้องพัก ต้องแน่ใจว่าตนเองอยู่ในห้องพัก

ผมจำกฎไม่กี่ข้อนี้ไว้ในใจ แล้วปีนขึ้นเตียงท่ามกลางเสียงเร่งเร้าของพวกเสี่ยวเหอ

ผมนำกฎใหม่เหล่านี้มาปะติดปะต่อกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น กฎพวกนี้ดูเหมือนจะจงใจให้นักศึกษารีบหลับ เพื่อให้ 'ผี' อย่างพวกเราได้สูบพลังชีวิตของพวกเขา

เรื่องนี้ยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่า ตอนนี้ผมใช้สถานะผีเข้าสิงร่างของคนที่ชื่อ 'เสี่ยวสวี' คนนี้อยู่ มิน่าล่ะในกฎถึงห้ามไม่ให้แตะต้องร่างกายของคนอื่นนอกเหนือจากคนในห้องตัวเอง ผมกับพวกอาจางที่เป็นรูมเมตห้องเดียวกันล้วนเป็นผี แตะตัวกันเองเลยไม่เป็นไร แต่คนในห้องอื่นกลับไม่ใช่แบบนั้น มีความเป็นไปได้สูงมากที่พอเราแตะตัวพวกเขา ก็จะเข้าสิงร่างแบบนี้ทันที

แถมตามกฎข้อ 13 คนที่ถูกสิงจะไม่มีความทรงจำในช่วงเวลานี้ และต้องไปรายงานผู้ดูแลหอ ซึ่งยังไม่รู้ว่าทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร

ยังมีอีกข้อหนึ่ง อย่าพยายามครอบครองสิ่งของในอดีต นี่มันหมายความว่ายังไงกัน ไม่อนุญาตให้ผมสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นมาก่อนงั้นเหรอ เรื่องนี้ทำให้การสืบสวนยากขึ้นกว่าเดิมอย่างไม่ต้องสงสัย

ประมวลข้อมูลที่มีอยู่ในตอนนี้ ผมรู้แค่ว่าพวกหวังเจียทั้งสี่คนทำเรื่องบางอย่างจนทำให้หัวเจี๋ยฆ่าตัวตาย และต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ ทว่าตอนนี้พวกเขาทั้งสี่กลับกลายเป็นผีกันไปหมดแล้ว เพราะงั้นจึงต้องสืบให้กระจ่างด้วยว่าพวกหวังเจียตายได้อย่างไร

คิดไปคิดมา หนังตาของผมก็เริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ แล้วเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะตอนนี้ผมเป็นคนนี่นา กลางคืนนอนหลับก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

แต่ผมกังวลว่าพอตื่นเช้ามาจะกลับคืนสู่ร่างเดิม แถมยังไม่รู้อีกว่าการสิงร่างนี้จะอยู่ได้นานแค่ไหน แล้วมีวิธีถอนการสิงอย่างไร

พอตื่นขึ้นมาตอนเช้า ผมลืมตาขึ้นก็พบว่ายังคงอยู่ในห้องพักเดิม แต่ผมกลับรู้สึกวิงเวียนศีรษะขึ้นมาวูบหนึ่ง ดูเหมือนเวลาในการสิงร่างใกล้จะหมดลงแล้ว ผมต้องฉวยโอกาสที่ยังเคลื่อนไหวในตอนกลางวันได้สืบหาข้อมูลเพิ่มสักหน่อย

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวผม…

"เสี่ยวสวี ตื่นได้แล้ว พวกเราต้องไปหาผู้ดูแลหอเพื่อบอกเรื่องที่นายความจำเสื่อมนะ" เสี่ยวเหอพูดพลางปลุกผม

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ ฉันไม่ได้ความจำเสื่อมนะ แค่จำไม่ได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นเฉยๆ…" ผมแกล้งพูด

เสี่ยวเหอมองผมด้วยสีหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"ฉันจำได้แค่ว่าเมื่อคืนออกไปต้มบะหมี่ แล้วเห็นคนคนหนึ่งวิ่งตรงมาหาฉันที่ทางเดิน ฉันหลบไม่ทัน พอโดนเขาชนเข้า จังหวะนั้นฉันก็จำไม่ได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น…"

เสี่ยวเหอนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง สีหน้าเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาก่อนจะพูดกับผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง "งั้นยิ่งเรื่องใหญ่เข้าไปอีก ไป พวกเราไปหาผู้ดูแลหอกันเถอะ"