บทที่ 76 ผีทวงชีวิต

ผีสูบพลังชีวิตคือสิ่งที่ผมเคยอ่านเจอในหนังสือเรื่องผีเล่มหนึ่ง มันจะคอยฉวยโอกาสตอนคนนอนหลับสนิทในเวลากลางคืนเพื่อสูบเอาพลังชีวิตไป

คนที่ห้องนั้นตื่นเช้ามาแล้วปวดเอวเมื่อยหลังไม่ใช่เพราะพักผ่อนไม่พอ แต่เป็นเพราะพลังชีวิตถูกสูบไปจนหมดต่างหาก แล้วตอนนี้พวกเราทั้งสี่คนก็กำลังทำเรื่องพรรค์นั้นอยู่

ผมสำรวจตัวเองอย่างละเอียด หรือว่าในดันเจี้ยนนี้ผมจะเป็นผี ผมตายไปแล้วงั้นเหรอ

เมื่อนำเบาะแสที่มีมาประมวลดู ก็พบหลักฐานหลายข้อที่เพียงพอจะสนับสนุนความคิดที่ว่าผมเป็นผี

พวกเราทั้งสี่คนพอตกกลางคืนจะมีเรี่ยวแรงกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ ในทางกลับกัน ตอนกลางวันกลับง่วงเหงาหาวนอนสุดๆ นี่ไม่ใช่เพราะพวกเราใช้ชีวิตสลับกลางวันกลางคืน แต่เป็นเพราะผีจะปรากฏตัวก็ต่อเมื่อไอหยินในตอนกลางคืนหนาแน่น และความรู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงนั่นก็เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เกิดจากการนอนดึก

ข้อต่อมา พวกเราสี่คนเดินทะลุประตูเข้ามาในห้องนี้โดยตรง บางทีอาจมีแค่ดวงวิญญาณอย่างผีเท่านั้นที่ทำเรื่องแบบนี้ได้

และข้อสุดท้าย ในกฎเคยระบุไว้ว่าห้ามไม่ให้พวกเราเข้าไปในหอพักคนอื่นตามใจชอบ แต่ถ้าครั้งนี้ผมไม่เข้ามา ผมก็คงไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นผี บางทีกฎอาจมีจุดที่จงใจชี้นำให้ไขว้เขวอยู่ด้วย

เรื่องเล่าที่คนในห้องนั้นเพิ่งพูดถึงเมื่อกี้ น่าจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับพวกเราจริงๆ ตอนนี้ต้องสืบหาตัวตนของหัวเจี๋ยให้กระจ่าง รวมถึงเรื่องที่ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หัวเจี๋ยถึงได้กระโดดตึกฆ่าตัวตาย

พวกอาอู่ดูเหมือนจะอิ่มกันแล้ว พากันลงมาจากเตียงแล้วพูดกับผมว่า “เหล่าหวัง ไปเถอะ ยังไม่อิ่มอีกเหรอ”

“เออๆ ไปแล้ว”

เมื่อกี้ผมมัวแต่คิดอะไรเพลินๆ อยู่คนเดียว เลยไม่ได้สังเกตความเคลื่อนไหวของพวกนั้น จึงรีบลงจากเตียงแล้วเดินตามพวกเขาออกจากห้องไป

ตอนเดินผ่านระเบียงทางเดิน แสงไฟรอบด้านกะพริบขึ้นมาอีกครั้ง จากสีเหลืองเปลี่ยนกลับไปเป็นสีขาวเหมือนก่อนหน้านี้ คราวนี้ผมสังเกตเห็นความผิดปกติได้ทันที

ผมคิดในใจ: ต่อให้หลอดไฟคุณภาพห่วยแตกแค่ไหน ก็คงไม่ถึงขั้นเปลี่ยนสีแสงไฟได้หรอกมั้ง…

พอพวกเราเดินกลับมาถึงชั้นที่เป็นห้องพักของตัวเอง แสงไฟก็ดับวูบลงกะทันหัน ความมืดมิดที่จู่โจมเข้ามาไม่ทันตั้งตัวทำให้พวกเราทำอะไรไม่ถูก

"หอพักเฮงซวยของมหาวิทยาลัยนี่เป็นบ้าอะไรอีก ไฟดับได้ไงเนี่ย มีใครทำตู้ไฟระเบิดหรือไงวะ" อาจางบ่นไม่หยุด แทบจะขุดบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของมหาวิทยาลัยขึ้นมาด่าให้ครบ

"ยังดีที่ตรงนี้อยู่ไม่ไกลจากห้อง คลำทางไปในความมืดก็น่าจะถึง" อาอู่พูด

พวกเราจึงคลำทางไปจนถึงริมกำแพง แล้วค่อยๆ ก้าวเลียบกำแพงมุ่งหน้าไปยังประตูห้อง

ผมเดินตามหลังพวกนั้น แปลกมาก ความสามารถในการมองเห็นในความมืดหายไปทันทีที่ก้าวพ้นห้อง ตอนนี้ผมไม่ต่างอะไรจากคนตาบอด

หลังจากคลำทางไปได้สักพัก จู่ๆ ผมก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง คล้ายกับมีใครบางคนกำลังเป่าลมหายใจรดข้างหู

ขนผมลุกชันทั้งตัวในพริบตา ไม่ใช่อะไรหรอก ก็เพราะผมเป็นคนสุดท้ายที่เดินรั้งท้ายแถวน่ะสิ อีกอย่างใครมันจะว่างจัดมาเป่าลมใส่หูคนอื่นกัน

ด้วยความตกใจ ผมสะบัดหน้าหันขวับกลับไปทันทีพลางวาดมือปัดไปมาสะเปะสะปะ ทว่าสิ่งที่สัมผัสได้กลับมีเพียงความว่างเปล่า แต่พอผมหันหน้ากลับมา ความรู้สึกแบบเดิมก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ยังไม่ทันที่ผมจะคิดออกว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง กลุ่มของอาอู่ด้านหน้าก็หยุดเดินกะทันหัน ผมเบรกไม่ทันเลยชนเข้ากับแผ่นหลังของอาหลิวอย่างจัง เผลอหลุดปากร้อง “โอ๊ย!” ออกมา

อาหลิวรีบหันขวับมาเอามือตะปบปากผมไว้ แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “ชู่! เบาๆ อย่าพูด!”

ผมพยักหน้าส่งสัญญาณให้เขารีบเอามือออก โดนอุดปากแบบนี้ผมแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว

ผมรับรู้ได้ว่าคนข้างหน้ากำลังพากันถอยกรูด จึงอยากรู้เหลือเกินว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ทว่ายังไม่ทันได้ตั้งตัว ไฟทางเดินก็เริ่มกะพริบถี่ๆ ส่งผลให้โถงทางเดินสว่างวาบสลับกับมืดมิด

ท่ามกลางแสงไฟที่ติดๆ ดับๆ ผมเห็นร่างของคนสวมชุดนักศึกษาชุ่มโชกไปด้วยเลือด กำลังนอนคว่ำอยู่บนพื้นด้วยท่วงท่าบิดเบี้ยวผิดมนุษย์อย่างชัดเจน

ทุกครั้งที่ไฟสว่างขึ้น ระยะห่างระหว่างเขากับพวกเราก็ร่นเข้ามาทีละก้าว พร้อมกับลากคราบเลือดยาวเหยียดเป็นทางอยู่ด้านหลัง

“ผะ…ผีหลอก!” อาอู่พูดด้วยความหวาดกลัว เสียงสั่นพร่า ผมแทบจะหลุดขำออกมา พวกเราก็เป็นผีไม่ใช่หรือไง ยังจะต้องกลัวผีอะไรอีก

แต่ภาพตรงหน้าก็น่ากลัวจริงๆ นั่นแหละ พอสิ่งนั้นคืบคลานเข้ามาใกล้พอ มันก็พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน บนหัวมีของเหลวสีขาวปนชมพูไหลทะลักออกมาไม่หยุด ถ้าผมเดาไม่ผิด สิ่งที่ไหลออกมานั่นคงเป็นสมอง…

เมื่อมันลุกขึ้นยืนเต็มตัว อาอู่ก็ร้องลั่นอีกรอบ ชี้นิ้วสั่นระริกไปที่มัน “หัว…หัวเจี๋ย…”

ผมเพ่งสายตามอง ที่คอของคนคนนั้นห้อยบัตรนักศึกษาเอาไว้ แม้แสงจะสลัวและมีคราบเลือดเปรอะเปื้อนอยู่มาก แต่ตัวอักษรคำว่าหัวเจี๋ยกลับเด่นชัดถนัดตา

ผมเข้ามาในดันเจี้ยน ไม่รู้หรอกว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง แต่อาอู่กับพวกที่เหลือต้องเคยทำเรื่องเลวร้ายกับหัวเจี๋ยไว้แน่ เพราะตอนนี้พวกเขากลัวจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น พูดอะไรไม่ออกกันหมดแล้ว

สำหรับผม เจอเรื่องเฉียดตายมาเยอะเลยไม่ได้กลัวขนาดนั้น อีกอย่างผมรู้ดีว่าตัวเองอยู่ในดันเจี้ยน สิ่งเดียวที่ต้องยืนยันให้แน่ใจก็คือไอ้ตัวตรงหน้านี้จะเอาชีวิตผมได้หรือไม่

ผมจำได้ว่าในกฎเคยบอกไว้ เมื่อมีคนเดินตรงเข้ามาหาคุณอย่างไม่คิดชีวิต สิ่งที่ผมต้องทำก็คือ…

รีบโกยเถอะ!

แสงไฟกลับมาสว่างเป็นปกติ “หัวเจี๋ย” เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเรา อาอู่ อาหลิว และอาจางต่างทรุดตัวพิงกำแพงสั่นงันงกมองดูเขา มีเพียงผมคนเดียวที่ไม่ได้ดูน่าสมเพชขนาดนั้น

“หัวเจี๋ย” ตรงหน้ามีสภาพตรงกับสาเหตุการตายในเรื่องเล่าที่บอกว่ากระโดดตึกฆ่าตัวตายไม่มีผิดเพี้ยน กะโหลกศีรษะด้านหนึ่งของเขายุบลงไป ลูกตาข้างหนึ่งเหมือนถูกแรงอัดจากกระดูกที่บิดเบี้ยวบดจนทะลักออกมานอกเบ้า มีเพียงเส้นเลือดบางๆ ยึดโยงไว้ แกว่งต่องแต่งไปมา

พอนึกถึงข้อความในกฎได้ ผมก็ไม่สนใจพวกอาอู่ที่นั่งแหมะอยู่บนพื้นอีกต่อไป ยังไงพวกนั้นก็เป็นแค่ตัวละครในดันเจี้ยน จะทิ้งก็ทิ้งสิ ตอนนี้รักษาชีวิตน้อยๆ ของตัวเองไว้ก่อนสำคัญที่สุด

ผมรีบดีดตัวลุกขึ้นแล้ววิ่งหน้าตั้งไปทิศทางตรงกันข้าม พอเห็นผมคิดจะหนี “หัวเจี๋ย” ก็พุ่งตามมาทันที ท่าทีเชื่องช้าตอนคลานอยู่บนพื้นเมื่อครู่หายวับไปกับตา นี่มันปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ชัดๆ!

ผมสับขาหลอกวิ่งสุดแรงเกิด แต่ในหอพักมีพื้นที่แค่นี้ วิ่งหนีไปแล้วจะไปสุดที่ตรงไหนได้

ชั้นบนหรือชั้นล่างก็คงเป็นทางตันพอกัน ไปชั้นล่างดีกว่า อย่างน้อยลงบันไดก็เปลืองแรงน้อยกว่าปีนขึ้นชั้นบน

ผมวิ่งลงบันไดมาถึงชั้นล่าง แต่ “หัวเจี๋ย” ยังคงไล่ตามไม่ลดละ ผมจึงได้แต่วิ่งต่อไปตามโถงทางเดิน และในตอนนั้นเอง เรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

ตรงหัวมุมทางเดิน จู่ๆ ก็มีคนโผล่พรวดออกมา ในมือถือถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ชงเสร็จแล้ว ดูทรงคงหิวดึกเลยออกมาชงอะไรรองท้อง

พอเห็นผมวิ่งหน้าตื่นตรงเข้าไปหา อีกฝ่ายก็สะดุ้งตกใจ จากนั้นดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ถึงกับโยนถ้วยบะหมี่ทิ้งลงพื้นแล้วหมุนตัวเตรียมจะใส่เกียร์หมาโกยอ้าว

แต่เรื่องมันเกิดขึ้นเร็วมาก เสี้ยววินาทีที่เขาขยับตัว ผมก็พุ่งเข้าประชิดแล้ว ผมเบรกไม่อยู่จึงชนเข้าอย่างจัง

แปลกชะมัด แรงปะทะรุนแรงอย่างที่คิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น มีเพียงความรู้สึกเบาหวิวราวกับกำลังล่องลอย…