บทที่ 75 ผีกลืนกิน

พวกอาอู่ทั้งสามคนยืนอยู่หน้าประตู สบตากันแวบหนึ่งแล้วเดินดุ่มๆ ทะลุเข้าไป

ใช่แล้ว พวกเขาไม่ได้เปิดประตูเลยสักนิด แต่กลับเดินทะลุผ่านประตูเข้าไปตรงๆ ทิ้งให้ผมยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตกอยู่ข้างนอกคนเดียว

ผมยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง อาอู่อาจจะเห็นว่าผมไม่ได้ตามเข้าไป จึงโผล่พรวดออกมาจากประตูอีกครั้งแล้วพูดกับผมว่า “เหล่าหวัง คิดอะไรอยู่ เข้ามาสิ!”

“อ้อๆ ได้…จะเข้าไปเดี๋ยวนี้แหละ…”

พูดจบอาอู่ก็มุดกลับเข้าไป ผมลองก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ กะจะเอามือแตะบานประตูดูว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า

ไม่แตะยังพอทำเนา พอแตะเข้าไปกลับทำให้ตัวเองตกใจแทบสิ้นสติ มือของผมทะลุผ่านบานประตูไปตรงๆ เหมือนกับพวกเขา ราวกับเคลื่อนผ่านอากาศธาตุ ไม่รู้สึกถึงสิ่งกีดขวางใดๆ เลย

ตอนแรกผมยังสงสัยว่าเพื่อนร่วมห้องพวกนี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่า แต่ดูตอนนี้แล้วพวกเราก็เหมือนกัน ขอแค่ทำตามพวกเขา ก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง ผมคิดในใจ

ผมรวบรวมความกล้า ในใจพร่ำภาวนาขออย่าให้หลังประตูมีตัวประหลาดอะไรเลย จากนั้นก็หลับตาแล้วมุดหัวพรวดทะลุผ่านประตูเข้าไป

สิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจคือ หลังประตูเป็นเพียงห้องพักธรรมดาๆ ห้องหนึ่ง ไม่ได้มีสัตว์ประหลาดอย่างที่จินตนาการไว้ อาจเป็นเพราะคนในห้องนี้ค่อนข้างรักความสะอาด บรรยากาศโดยรวมจึงดูสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบกว่าห้องของพวกผมมาก

ตอนนี้เกือบ 23:00 น. แล้ว คนในห้องปิดไฟเตรียมตัวนอนกันหมดบนเตียง ตามหลักแล้วนอกหน้าต่างมืดสนิทแถมในห้องไม่ได้เปิดไฟ ผมไม่น่าจะมองเห็นอะไรได้ ทว่าผมกลับพอมองเห็นสภาพของห้องนี้ได้อย่างคร่าวๆ

จริงๆ แล้วจะว่ามองเห็นก็ไม่เชิง แต่มันเป็นความรู้สึกประหลาดที่ผุดขึ้นมาในหัว ทำให้รับรู้ได้ว่าในห้องมีอะไรอยู่บ้าง และแต่ละคนอยู่ตรงไหน

พอพวกอาอู่เข้าไปข้างในแล้วก็ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้น ราวกับกำลังรออะไรบางอย่าง ผมเริ่มสงสัยขึ้นมา ไหนบอกว่าจะมากินข้าวไม่ใช่เหรอ แล้วแล่นมาที่ห้องคนอื่นทำไม แถมยังใช้วิธีประหลาดอย่างการเดินทะลุประตูเข้ามาอีก หรือว่าจะมาขโมยของเขากินกันแน่

ผมทนความสงสัยไม่ไหวจริงๆ จึงเอ่ยปากถามอาอู่ไปเบาๆ “พวกเราต้องรอนานแค่ไหนเนี่ย…”

อาอู่ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบสบายๆ “รอให้พวกเขาหลับ”

ตอนนั้นเองผมถึงได้ยินว่าคนในห้องยังไม่หลับ แถมยังนอนคุยกันอยู่ บทสนทนามีใจความแบบนี้

เอ: “พวกนาย สองสามวันนี้ฉันนอนไม่ค่อยหลับเลยว่ะ ตื่นเช้ามาตัวไม่มีแรง เอวยังเมื่อยตุบๆ อีก”

บี: “บ้าเอ๊ย นายมัวแต่ปล่อยตัวปล่อยใจมากไปตอนกลางคืนหรือเปล่า ฉันว่านายไตพร่องแล้วล่ะ”

ซี: “เฮ้ย อย่าพูดไปนะ สองสามวันนี้ฉันก็เป็นเหมือนกัน พักผ่อนยังไงก็ไม่พอ ทำให้ตอนกลางวันไปเรียนไม่มีสมาธิเลย”

ดี: “ให้ตายสิ พวกนายสองคนคงไม่ได้แอบไปก้มเก็บสบู่ในห้องน้ำลับหลังฉันกับบีหรอกนะ”

เอและซี: “ไสหัวไปเลย!”

ดี: “ไหนๆ ตอนนี้ก็นอนไม่หลับ ฉันเล่าเรื่องผีให้ฟังเรื่องหนึ่งเอามั้ย”

ซี: “อย่าเลย เดี๋ยวตกใจแล้วยิ่งนอนไม่หลับไปกันใหญ่”

บี: “ดูความใจปลาซิวของนายสิ เล่ามาเร็วๆ ฉันชอบฟังเรื่องผีอยู่แล้ว”

ดี: “งั้นฉันเริ่มแล้วนะ เรื่องนี้ฉันฟังมาจากพวกรุ่นพี่ ว่ากันว่ามันเกิดขึ้นที่หอพักเรานี่เอง”

เอ: “ให้ตายสิ สถานที่เกิดเหตุมันจะใกล้ตัวไปแล้วนะ”

ดี: “เมื่อก่อนที่ตึกหอพักเราเคยมีนักศึกษาคนหนึ่ง ฐานะทางบ้านเขาไม่ค่อยดี พ่อแม่ต้องกัดฟันประหยัดอดออมเพื่อส่งเขามาเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ พวกนายก็รู้ว่าค่าเทอมที่นี่แพงจะตาย เขาเลยต้องใช้ชีวิตประหยัดมาก แต่ก็เพราะแบบนั้น ในห้องเรียนเลยมีคนสี่คนคอยกลั่นแกล้งเขาอยู่ตลอด”

ซี: “เดาออกละ หมอนั่นฆ่าตัวตายใช่ไหม”

ดี: “เฮ้ย นายรู้ได้ไงเนี่ย”

ซี: “ในนิยายสยองขวัญก็เขียนแบบนี้ทั้งนั้นแหละ มุกเดิมๆ ซ้ำซากแบบนี้ยังจะเอามาเล่าเป็นเรื่องผีอีก ไม่ฟังแล้วๆ นอนดีกว่า!”

ดี: “เดี๋ยวดิ เรื่องหลังจากนั้นต่างหากที่หลอน ว่ากันว่าหมอนั่นกระโดดตึกฆ่าตัวตาย หลังจากนั้น สี่คนที่เคยแกล้งเขาก็ตายอย่างปริศนาไปทีละคน”

เอ: “มีเรื่องประหลาดขนาดนี้จริงดิ ผีร้ายกลับมาแก้แค้นเหรอ”

ดี: “จริงสิ! แล้วเท่าที่ฉันรู้นะ เมื่อก่อนหมอนั่นเคยพักอยู่ห้องนี้นี่แหละ…”

ซี: “บ้าเอ๊ย อย่ามาหลอกให้กลัวสิ ต่อไปจะอยู่ยังไงวะเนี่ย พอๆ ไม่ต้องพูดแล้ว นอนได้แล้ว…”

“ตอนนี้ตอนกลางคืนยังมีคนเห็นอะไรแปลกๆ ตรงระเบียงทางเดินบ่อยๆ เลยนะ อย่าทำเป็นไม่เชื่อสิ!”

นักศึกษาชายคนนั้นยังคงเล่าต่อ ทว่าในห้องไม่มีใครสนใจเขาอีกแล้ว เมื่อเห็นว่ากร่อยจึงจำใจเข้านอนตามระเบียบ แต่ก่อนนอนเขายังพึมพำเสียงเบาออกมาประโยคหนึ่ง ซึ่งผมจับใจความได้ทันควัน

“ฉันเช็กดูหมดแล้วจริงๆ คนที่ชื่อหัวเจี๋ยเคยเรียนอยู่ที่นี่จริงๆ นะเว้ย…”

หัวเจี๋ย…ชื่อนี้คุ้นหูมาก ไม่ใช่คนที่ปรากฏอยู่ในประวัติแชตของพวกเราสี่คนหรอกเหรอ ทำไมถึงได้…

ฟังจากที่นักศึกษาชายคนนั้นเล่า ดูเหมือนหัวเจี๋ยจะเป็นนักศึกษาเมื่อนานมาแล้ว แล้วทำไมพวกเราสี่คนถึงคุยเรื่องเขากันล่ะ หรือว่านี่จะเป็นการเวียนว่ายตายเกิดจริงๆ

ขณะที่ผมกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก ความสับสนวุ่นวายในหัวขัดแย้งกับบรรยากาศอันเงียบสงัดภายในห้องอย่างสิ้นเชิง จนกระทั่งคำพูดของเสี่ยวอู่ทำลายความเงียบงันลง

“พวกเขาหลับกันหมดแล้ว เริ่มได้เลย”

ผมจำต้องสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไปชั่วคราว ตอนนี้ดูท่าทีพวกเสี่ยวอู่ก่อนดีกว่าว่าคิดจะทำอะไรกันแน่

พวกเขาสามคนปีนขึ้นไปบนเตียงของคนที่กำลังหลับอยู่อย่างชำนาญกันคนละเตียง เตียงที่เหลืออยู่คงเว้นไว้ให้ผมแล้วล่ะ

ผมทำตามโดยปีนขึ้นไปบนเตียงบ้าง แม้จะไม่รู้ว่าพวกเขาคิดจะทำอะไร แต่ท่าทางแบบนี้ทำเอาผมใจคอไม่ดี คนก่อนหน้านี้บอกว่าตอนเช้าตื่นมาแล้วปวดเอวเมื่อยขา อย่าบอกนะว่าพวกเสี่ยวอู่จะอาศัยจังหวะที่คนอื่นหลับมาทำเรื่องอย่างว่า…

ชายแท้อย่างผมทำเรื่องพรรค์นั้นไม่ลงหรอกนะ…

พวกเสี่ยวอู่ก้มหน้าลงแนบชิดกับคนบนเตียงในระยะห่างแค่สิบกว่าเซนติเมตร คนไม่รู้อิโหน่อิเหน่คงนึกว่าจะจูบกันอยู่แล้ว

แต่ไม่นานผมก็พบว่าตัวเองคิดมากไป พวกอาอู่แค่ค้างอยู่ในท่านั้น หลับตานิ่งสนิทไม่ไหวติง คล้ายกับกำลังใช้จมูกสูดดมอะไรบางอย่าง

ผมลองทำท่าตามพวกเขาบ้าง ทว่ากลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย คนพวกนี้มีรสนิยมพิลึกอะไรกัน กลางดึกดื่นแอบเข้ามาในห้องคนอื่นเพื่อดมกลิ่นงั้นเหรอ

ไม่ใช่สิ พอลองเพ่งมองดูอีกที แผ่นอกของพวกอาอู่กระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ ส่วนทวารทั้งเจ็ดของคนที่นอนอยู่บนเตียงเหมือนมีควันจางๆ ลอยออกมา พวกเขากำลังสูดดมสิ่งนั้นอยู่ต่างหาก

ผมลองทำตามพวกเขาดูอีกรอบ คราวนี้เป็นจริงดังคาด ทวารทั้งเจ็ดของคนที่อยู่ใต้ร่างผมมีควันสายหนึ่งลอยออกมา พอสูดเข้าไปก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายในทันที ในท้องพลอยรู้สึกเหมือนมีอะไรตกถึงท้อง ไม่หิวโหยเท่าเดิมแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งนี้ดูเหมือนจะทำให้เสพติด พอเริ่มสูดเข้าไปแล้วก็หยุดตัวเองไม่ได้ ได้แต่กลืนกินไอควันเหล่านั้นอย่างตะกละตะกลาม

“บ้าเอ๊ย นี่มันอะไรกัน ทำไมถึงฟินขนาดนี้” ผมคิดในใจ “ที่พวกอาอู่บอกว่ามากินข้าว คงไม่ใช่กินไอ้สิ่งนี้หรอกนะ…”

ทันใดนั้น มีคำคำหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของผม…ผีสูบพลังชีวิต…