บทที่ 74 ใครตาย?

ผมสะดุ้งโหยง รีบหันขวับไปมองทันที ก็เห็นคุณตาแก่ชรามากคนหนึ่ง หลังที่ค่อมเล็กน้อยกับริ้วรอยลึกทั่วใบหน้าเหมือนกำลังบอกว่าเขามีเรื่องราวซ่อนอยู่มากมาย

"คุณตาครับ…ที่พูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง…"

ดูเหมือนเขาจะเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอหลุดปาก จึงรีบเปลี่ยนคำพูด "ไม่มีอะไรหรอก แค่ไม่ได้เจอคนแบบเธอมานานแล้ว"

คุณตาคนนี้ต้องมีเบาะแสแน่ ผมต้องรีบคว้าโอกาสนี้ไว้

"คุณตาครับ ดูท่าทางคุณตาจะอยู่ที่นี่มานานแล้วสินะครับ"

คุณตายิ้มน้อยๆ รอยยิ้มยิ่งขับให้ริ้วรอยบนใบหน้าดูลึกขึ้นไปอีก เขาเงยหน้าขึ้นคล้ายกำลังนึกย้อนอดีต

"ฮิๆ ถ้าจะให้เล่าว่าฉันอยู่ที่นี่มานานแค่ไหน มันคงคุยกันยาวเลยละ ก่อนหน้านี้ก็มีเด็กน้อยแบบเธอมาที่นี่อยู่สองสามคนเหมือนกัน"

หรือว่าคนในดันเจี้ยนจะยังจำพวกผู้เข้าสอบคนก่อนๆ ได้ด้วย ผมคิดในใจ

คุณตาพูดต่อ "แต่ก็นะ ไม่มีใครได้กลับไปสักคน…จึ๊ๆ…" พูดถึงตรงนี้ เขาก็ทำหน้าตาเสียดายอย่างยิ่ง

"ไอ้หนู แกก็มาลงดันเจี้ยนเหมือนกันสินะ"

คุณตาเปิดประเด็นตรงๆ จนผมตั้งตัวไม่ทัน ไม่รู้ว่าควรจะพยักหน้าหรือส่ายหน้าดี

พอเห็นท่าทางลังเลของผม คุณตาก็หัวเราะออกมา "ไม่ต้องมาเสแสร้งหรอก ถึงเวลาส่งภารกิจแกก็ต้องมาหาฉันอยู่ดี แต่ไม่รู้ว่าจะอยู่รอดจนถึงตอนนั้นหรือเปล่านะ"

"ที่คุณตาหมายถึงคือ…"

"รอให้แกสืบจนกระจ่างว่าในดันเจี้ยนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ถือว่าผ่านด่านได้แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยมาหาฉันเพื่อส่งภารกิจ แกก็จะออกไปได้"

"แล้ว…ผมจะไปหาคุณตาได้ที่ไหนครับ…" คุณตาคนนี้ดูเป็นพวกผลุบๆ โผล่ๆ ถ้าไม่ถามให้ชัดเจนแล้วถึงเวลาหาตัวไม่เจอจะทำยังไง

"พอแกเข้าใจเรื่องราวเกือบหมดแล้ว เดี๋ยวฉันก็โผล่มาเองนั่นแหละ…"

พูดจบประโยคนี้ คุณตาก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาผม ผมมองไปรอบๆ คนเป็นๆ หายตัวไปดื้อๆ แบบนี้เลย

ถ้าคุณตาเป็นตัวละครสำคัญในการส่งภารกิจจริง แสดงว่าในกฎต้องมีจุดที่จงใจชี้นำให้เข้าใจผิดอยู่แน่ หรือเหตุผลที่ไม่ให้ผมออกจากหอพักก็เพื่อไม่ให้ผมเจอคุณตากันนะ

ผมเดินกลับห้องพักด้วยความสงสัย แล้วก็พบว่าพวกรูมเมตกลับมากันหมดแล้ว แปลกจัง เมื่อกี้ผมก็อยู่ตรงชั้นหนึ่งตลอด พวกเขากลับมาแล้วทำไมผมถึงมองไม่เห็น…คิดถึงตรงนี้ ขนผมก็ลุกซู่ไปทั้งตัว

ผมนึกถึงประวัติการแชตในโทรศัพท์ จึงคิดหาวิธีทำความเข้าใจว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เลยลองพูดเลียบๆ เคียงๆ ถามดู

"พวกนาย จัดการเรื่องนั้นเรียบร้อยแล้วเหรอ"

"เรื่องอะไรวะ" ไม่รู้ว่าพวกมันไม่สนใจจริงๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่อยากตอบคำถามผมกันแน่ แต่ละคนต่างมองผมด้วยสายตางุนงง

"ก็เรื่องที่พวกเราคุยกันเมื่อวานไง"

"โธ่เอ๊ย! ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไร นายคงไม่ได้เก็บเอาไปคิดมากจริงๆ หรอกนะ" อาจางพูดด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร "เหล่าหวัง แต่ก่อนนายไม่ได้เป็นแบบนี้นี่หว่า ปอดแหกขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ"

"เปล่าๆ ฉันแค่ถามดูเฉยๆ"

"นายวางใจเถอะ ต่อให้เรื่องสาวมาถึงพวกเราจริงๆ พ่อฉันก็ช่วยเคลียร์ให้อยู่ดี" อาหลิวพูด ดูเหมือนพ่อของหมอนี่จะเป็นผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งของมหาวิทยาลัย

"จะว่าไปมันก็ต้องโทษตัวมันเองนั่นแหละ…" อาอู่กำลังจะหลุดข้อมูลสำคัญออกมา แต่กลับถูกอาจางขัดขึ้นเสียก่อน

"เฮ้ย! อย่าไปพูดถึงมันเลย คนก็ตายไปแล้ว พูดถึงให้เสนียดจัญไรเปล่าๆ!"

คนที่เหลือเห็นแบบนั้นก็รู้มารยาทพอที่จะเปลี่ยนเรื่องคุย ถึงอย่างนั้นผมก็ยังจับใจความสำคัญได้บางอย่าง ดูเหมือนจะมีใครบางคนตายไปแล้ว และเรื่องนี้ก็เกี่ยวพันกับพวกเราอย่างแยกไม่ออก

ผมปีนขึ้นเตียงเตรียมจะพักผ่อน เอาไว้พรุ่งนี้กลางวันค่อยออกไปเดินสำรวจดู เผื่อจะได้ข้อมูลที่มีประโยชน์เพิ่มเติม

ตอนนั้นเองอาอู่ก็ทักผมขึ้นมา "เหล่าหวัง นายจะทำอะไรน่ะ"

"นอนไง!" ผมตอบส่งเดช

"จะนอนอะไรตอนนี้ ปกตินายไม่ได้นอนเร็วขนาดนี้นี่หว่า ลุกขึ้นมาเล่นเกมเดี๋ยวนี้เลย! พวกเราไปตั้งตี้ลุยกันต่อ!"

คำพูดของอาอู่ทำเอาผมสะดุ้ง แม้จะไม่รู้ว่าถ้าคนในดันเจี้ยนรู้ตัวตนที่แท้จริงของผมแล้วจะเกิดอะไรขึ้น แต่ผมรู้สึกว่าผลลัพธ์มันต้องเลวร้ายมากแน่ๆ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมก็ต้องแสดงตามบทเดิมต่อไป

ผมปีนลงมาจากเตียงแล้วร่วมตี้เล่นเกมกับพวกเขา อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ปกติอยู่ในมหาวิทยาลัยไม่มีเน็ตให้ใช้ แต่พอเข้ามาในดันเจี้ยนดันเล่นเกมได้เฉย พูดตามตรงผมไม่ได้เล่นเกมนานมากแล้วจริงๆ ก็เลยติดลมไปอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีก็ล่วงเลยไปจนดึกดื่น แต่ผมกลับยิ่งเล่นยิ่งตื่นตัว ไม่รู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อย

พอดึกจนถึงช่วงตีสี่ตีห้า ความเหนื่อยล้าจากส่วนลึกของร่างกายก็ถาโถมเข้ามา อีกสามคนก็ดูท่าทางจะเพลียมากเหมือนกัน

แต่พวกเราก็ยังถูกเกมดึงดูดไว้ ฝืนทนเล่นต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งฟ้าสาง พวกเราเหนื่อยจนแทบไม่ไหวแล้วจริงๆ ถึงได้แยกย้ายกันไปนอน

เดิมทีผมตั้งใจว่าจะงีบแค่แป๊บเดียว อย่างช้าที่สุดช่วงบ่ายก็น่าจะตื่น อาศัยช่วงกลางวันออกไปเดินสำรวจข้างนอก แต่ใครจะไปนึกว่าพอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็ปาเข้าไปสองทุ่มแล้ว ให้ตายสิ หลับยาวจนถึงกลางคืนอีกจนได้…

พวกเขาสามคนก็เพิ่งตื่นเหมือนกัน กำลังใส่เสื้อผ้าเตรียมจะออกไปหาอะไรกิน ผมจึงรีบปีนลงจากเตียงแล้วถามว่า

"อาอู่ พวกเราเอาแต่เล่นแบบนี้ทุกวัน ไม่ต้องไปเรียนกันแล้วเหรอ"

อาอู่มองผมด้วยสีหน้ามึนงง "นายบ้าไปแล้วเหรอ มหาวิทยาลัยอนุมัติใบลาให้พวกเราตั้งนานแล้วไม่ใช่รึไง"

พูดจบเขาก็ไปรื้อค้นในกองหนังสือเรียนอยู่นานสองนาน ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาส่งให้ผม "เอ้า ดูสิ ของนายเองก็มีไม่ใช่เหรอ"

ผมรับกระดาษขนาด A4 แผ่นนั้นมา บนนั้นพิมพ์เป็นตาราง ด้านบนสุดเขียนตัวหนังสือสีดำเข้มขนาดใหญ่สี่ตัวว่า รายงานการขอลา

ชื่อ: อู่xx

เหตุผลการลา: อาหารเป็นพิษ

ระยะเวลาการลา: ถาวร

อ่านจบในหัวผมก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม อาหารเป็นพิษนี่มันไม่ใช่แค่ท้องเสียหรอกเหรอ เรื่องแค่นี้มันขอลาหยุดถาวรได้ด้วยเหรอเนี่ย ชักจะมีกลิ่นแปลกๆ แล้วสิ!

ผมรีบสาวเท้าไปที่โต๊ะของตัวเองเพื่อค้นหาใบลาของผม ไม่นานนักก็พบกระดาษแผ่นหนึ่งพับซุกอยู่ใต้กองหนังสือ

ก่อนหน้านี้ผมไม่ได้ค้นดูให้ละเอียด ไม่นึกเลยว่าข้างใต้จะมีกระดาษอยู่อีกแผ่น ผมรีบคลี่ออกแล้วกวาดสายตาอ่านทันที

ชื่อ: หวังเจีย

เหตุผลการลา: มีปัญหาทางจิตเวช

ระยะเวลาการลา: ถาวร

มือที่ถือกระดาษสั่นเทาไม่หยุด ความทรงจำช่วงหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในหัว มันเป็นภาพตัวผมกำลังถือมีดทำร้ายตัวเอง ภาพผมกุมหัวร้องไห้โฮอย่างบ้าคลั่ง และยังมีภาพผู้หญิงแปลกหน้าพาผมไปพบจิตแพทย์ ผู้หญิงคนนั้นคงเป็นแม่ของผมสินะ…

ตัวผมในความทรงจำตอนอยู่ต่อหน้าจิตแพทย์ ปากก็เอาแต่พึมพำเรียกชื่อคนไม่หยุด อาหลิว อาอู่ อาจาง และยังมีอีกชื่อหนึ่งที่ผมนึกเท่าไรก็นึกไม่ออก

เสียงของอาจางขัดจังหวะความคิดผม "เหล่าหวัง กระดาษพรรค์นั้นมีอะไรน่าดูนักหนาวะ ไปกินข้าวได้แล้ว!"

"เออ ไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

ผมไม่มีเวลามามัวคาดเดาอะไรอีก เพราะผมรู้ดีว่าด้านนอกหอพักไม่มีอะไรอยู่เลย แล้วที่พวกเขาบอกว่าจะไป "กินข้าว" มันคือที่ไหนกันแน่

ผมเดินตามหลังทั้งสามคนไป เห็นพวกเขาพากันเดินขึ้นบันไดไปชั้นบนเรื่อยๆ หึ มิน่าล่ะเมื่อคืนถึงไม่เห็นพวกเขาเดินขึ้นมาจากชั้นล่าง ที่แท้สิ่งที่เรียกว่า "กินข้าว" มันอยู่ข้างบนนี่เอง

แต่ชั้นบนจะมีอะไรให้ "กิน" ได้ ในขณะที่ผมกำลังสงสัย พวกเขาก็หยุดลงที่ชั้น 5 แล้วเดินไปหยุดหน้าประตูห้องพักห้องหนึ่งอย่างสบายอารมณ์

จังหวะนั้นผมรู้สึกว่าแสงไฟรอบตัวเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากสีขาวก่อนหน้านี้กลายเป็นสีเหลือง แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจ ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตามมากลับทำให้ผมต้องอ้าปากค้าง…