บทที่ 73 กฎหอพัก

บทสนทนาระหว่างบุสโซกับเคลย์ตันแทบไม่ต่างจากการเล่นทายปริศนา ชวนให้คนฟังจับต้นชนปลายไม่ถูก ประเด็นสำคัญคือมันพูดเพียงไม่กี่ประโยคก็กล่อมเคลย์ตันได้สำเร็จ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เคลย์ตันยังกระตือรือร้นจะไล่ฆ่าพวกเราอยู่เลย

"หลายปีมานี้ คนที่ฝีมือพัฒนาขึ้นไม่ได้มีแค่แกคนเดียว แกแก้กฎหอพักได้ มันก็ย่อมแก้ระบบภารกิจได้เหมือนกัน คิดจะรวมโรงเรียนเป็นหนึ่งเดียว…ยากหน่อยนะ~"

เคลย์ตันไม่ได้ตอบคำพูดของบุสโซ แต่หันมาพูดกับพวกเราแทน "ข้ารู้แล้วว่าพวกแกต้องการอะไร ข้าขอเตือนไว้ก่อน ดันเจี้ยนมันยากมาก โอกาสรอดแค่หนึ่งในสิบ แถมเข้าไปได้ทีละคนเท่านั้น ยังคิดจะลองอีกไหม"

"แน่อยู่แล้ว ยังไงไม่ลองก็ต้องตายเหมือนกัน จะกลัวอะไรล่ะ!" ผมตอบกลับไป

"ดี งั้นพวกแกใครจะไปก่อน"

เวลาต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้ คนเรามักจะรู้สึกหวาดกลัว ทว่าคราวนี้ผมไม่ได้ถอยหลัง กลับเป็นคนแรกที่ก้าวออกไปข้างหน้าแล้วพูดกับทุกคน "ฉันไปเอง!"

"จวิ้นซี นายแน่ใจนะ" เฉินจางห่าวเป็นกังวลขึ้นมา เขาอยากจะเข้าไปลองเชิงดูก่อน

"นายเป็นคนที่หัวดีที่สุดในกลุ่มเรา ถ้านายเข้าไปแล้วไม่ได้กลับออกมา พวกเรายังจะไปลองอะไรได้อีก ถ้าฉันล้มเหลว นายก็ยังพอเหลือความหวังให้พวกเราได้"

หวงเซิ่งหลงได้ยินแบบนั้นก็โพล่งขึ้นมาทันที "งั้นก็ไม่ถูกแล้วสิพี่เว่ย คนที่ควรไปก่อนต้องเป็นฉันสิ…"

ท่ามกลางความมืด หลิ่วจื่อเฉินยังคงเอื้อมมือไปบิดหูหวงเซิ่งหลงได้อย่างแม่นยำ แม้นี่จะไม่ใช่เรื่องกลัวตายหรือไม่กลัว แต่หลิ่วจื่อเฉินก็ยังเอ่ยปาก "ถ้าเราสองคนเข้าไป มันไม่เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ หรือไง"

ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะรอดชีวิตกลับมาได้ไหม แต่ว่าในตัวผมมีกูชาร์ดสิงสู่ แถมยังมีระบบอยู่อีก เผื่อว่ากูชาร์ดจะยอมแง้มข้อมูลวงในอะไรให้ผมได้บ้าง

"ปรึกษากันเสร็จหรือยัง" เคลย์ตันที่ยืนรออยู่ข้างๆ พูดขึ้นมาอย่างหมดความอดทน

"เรียบร้อยแล้ว ผมเข้าไปเอง"

จากนั้นเคลย์ตันก็พาผมไปยังมิติที่ไม่รู้จัก มีเพียงผมกับเคลย์ตันที่ไร้ร่างเนื้ออยู่ด้วยกันตามลำพัง

ก่อนหน้านี้ถูกเคลย์ตันไล่ฆ่ามาตลอด ตอนนี้ถึงได้มีโอกาสพิจารณาเจ้าเงาดำนี่อย่างละเอียด จะว่าไป พอมันขดตัวเป็นก้อนกลมๆ อยู่นิ่งๆ ตรงนั้น ก็ดูน่ารักดีเหมือนกัน…

"อีกเดี๋ยวอย่าเพิ่งทำอะไร ข้าจะส่งแกเข้าดันเจี้ยนทันที"

ไม่รู้เหมือนกันว่าในหัวผมคิดอะไรอยู่ แต่พอได้ยินเสียงของเคลย์ตันก็ดึงสติกลับมาได้ มันพูดต่อว่า

"แกนี่น่าสนใจดีเหมือนกัน ข้าชักอยากรอดูแล้วสิว่าแกจะรอดออกมาจากดันเจี้ยนได้ไหม อย่ารีบตายไปซะก่อนล่ะ ไม่อย่างนั้นข้าคงผิดหวังแย่"

เสียงของเคลย์ตันค่อยๆ แผ่วลง ตาผมมืดดับ รู้สึกได้เพียงแรงโน้มถ่วงที่แปรเปลี่ยนไป และคล้ายกับว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนอะไรบางอย่าง

"เหล่าหวัง! เหล่าหวังตื่นสิ! กี่โมงกี่ยามแล้วยังจะนอนอยู่อีก!"

เสียงตะโกนลั่นหูของใครบางคนดังขึ้น เมื่อผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องพัก ผมยันตัวลุกขึ้นนั่งกวาดตามองไปรอบๆ และพบว่าที่นี่ไม่ใช่ห้อง 214

ดูเหมือนว่าผมจะเข้ามาในดันเจี้ยนแล้ว แต่ว่า ต้องทำยังไงถึงจะนับว่าผ่านด่านดันเจี้ยนได้ล่ะ

"ไปเร็ว! กี่โมงแล้วเนี่ย ออกไปกินข้าวกัน!"

คนที่ปลุกผมน่าจะเป็นรูมเมต พวกเขาเตรียมตัวจะออกไปกันแล้ว ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ามืดสนิท แต่ผมยังไม่รู้สถานการณ์แน่ชัด ทางที่ดีอย่าเพิ่งเพ่นพ่านจะดีกว่า

"ฉันยังไม่หิว พวกนายไปกินเถอะ!"

ทั้งสามคนสบตากัน ดูเหมือนจะกร่อยไปตามๆ กัน ก่อนจะทยอยเดินออกจากห้องพักไปทีละคน

ผมรีบลงจากเตียง แล้วก็เห็นโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งกำลังชาร์จแบตอยู่บนโต๊ะหนังสือ

"นี่… คงเป็นของฉันสินะ…" ผมคิดในใจ จึงหยิบขึ้นมาจะปลดล็อกเพื่อดูว่ามีเบาะแสอะไรบ้าง แต่กลับพบว่าหน้าจอติดรหัสผ่าน

ผมพิมพ์รหัสผ่านโทรศัพท์ที่ตัวเองเคยชินลงไปตามสัญชาตญาณ ทว่าหน้าจอกลับแจ้งเตือนว่ารหัสผ่านไม่ถูกต้อง ผมถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ในเมื่อตอนนี้สวมบทเป็นคนในดันเจี้ยนแล้ว รหัสผ่านย่อมไม่ใช่ของที่ผมเคยใช้แน่นอน

ตอนนี้ต้องรีบหาคำตอบให้ได้ก่อนว่าตัวเองคือใครกันแน่

ผมหยิบหนังสือสองสามเล่มบนโต๊ะขึ้นมา พลิกดูติดต่อกันหลายเล่มกลับไม่มีชื่อเขียนไว้สักเล่ม เด็กมหาวิทยาลัยสมัยนี้พอได้หนังสือมา สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่เขียนชื่อลงไปหรอกเหรอ

โชคดีที่ผมเจอบัตรประชาชนในกระเป๋าข้างๆ ถึงได้รู้ว่าตัวเองชื่อหวังเจีย อาศัยจังหวะที่รูมเมตไม่อยู่ ผมแอบรื้อค้นของบนโต๊ะของพวกเขา จนกระทั่งได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มาบ้าง

คนที่พักอยู่กับผมอีกสามคนคือ อาอู่ อาจาง และอาหลิว

ตอนที่กำลังรื้อค้นของอยู่นั้น ผมสังเกตเห็นกระดาษแผ่นใหญ่แผ่นหนึ่งแปะอยู่บนประตูห้องพัก ด้านบนเขียนว่ากฎหอพัก

ตอนแรกผมรู้สึกประหลาดใจ แต่ไม่นานก็เข้าใจได้ ในมหาวิทยาลัยยังมีกฎตั้งมากมาย ในดันเจี้ยนจะมีบ้างก็เป็นเรื่องปกติ กุญแจสำคัญในการผ่านด่านดันเจี้ยนอาจจะซ่อนอยู่ในนี้ก็ได้ พอคิดได้แบบนั้น ผมจึงเริ่มอ่านอย่างละเอียด:

กฎหอพัก:

1. ตอนกลางวันพยายามอย่าออกจากห้อง

2. ตอนกลางคืนพยายามอย่าออกจากห้อง

3. หากพบเจอคนอื่นที่ทางเดินหอพัก ห้ามทักทาย กรุณารีบเดินเลี่ยงไปทันที

4. ห้ามสัมผัสร่างกายของคนอื่นนอกจากคนในห้องพักนี้

5. เมื่อรู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียมาก กรุณารีบกลับมาพักผ่อนที่ห้องพักโดยเร็ว

6. ห้ามรู้สึกสงสัยใคร่รู้ต่อเรื่องประหลาดที่เกิดขึ้น เพราะนั่นอาจพรากชีวิตคุณไปได้

7. เมื่อพบว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวเกิดการเปลี่ยนแปลง ห้ามเชื่อเด็ดขาด นั่นคือภาพหลอน

8. หากมีใครสักคนเดินตรงเข้ามาหาคุณอย่างไม่คิดชีวิต จงรีบวิ่งหนีทันที!

9. ห้ามเข้าไปในห้องพักของคนอื่นโดยพลการ

10. ตอนกลางคืนพยายามอย่าออกไปข้างนอก จะเจอสิ่งไม่ดี

หลังจากอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ ก็อย่างที่คิด แปลกประหลาดพิลึกพิลั่นเหมือนเดิม แม้แต่กฎข้อ 1 กับข้อ 2 ก็ดูขัดแย้งกันเองอย่างชัดเจน

ผมตัดสินใจจะปลดล็อกโทรศัพท์ก่อน จึงลองใช้วันเกิดของหวังเจียตามบัตรประชาชนดู และก็เป็นไปตามคาด รหัสผ่านคือวันเกิดจริงๆ

สิ่งแรกที่ทำหลังจากเปิดเครื่องได้คือเปิดดูประวัติการแชต เพราะมันจะช่วยให้ผมเข้าใจความสัมพันธ์ของตัวละครในตอนนี้ได้ แต่สิ่งที่ทำให้ผมผิดหวังคือ ประวัติการแชตส่วนใหญ่ถูกลบไปหมดแล้ว เหลือเพียงข้อความประปรายไม่กี่ข้อความในกลุ่มห้องพัก:

อาจาง: เหล่าหวัง นายลบเกลี้ยงแล้วใช่ไหม?

หวังเจีย: อืม ไม่เหลือสักอัน ลบหมดแล้ว คงไม่มีใครรู้หรอกว่าเป็นฝีมือฉัน…

อาหลิว: ฉันก็ลบแล้ว โทรศัพท์ไอ้เด็กหัวเจี๋ยก็ถูกฉันแย่งมาทุ่มทิ้งไปแล้วด้วย คงไม่มีแบ็กอัปไว้หรอก

อาจาง: พวกนายจัดการง่ายกันจัง แล้วฉันจะทำยังไงล่ะเนี่ย…

อาอู่: ตัวเองทำเรื่องอะไรไว้ก็ไปเช็ดก้นเอาเองสิ~

อาจาง: นายไม่เคยลงมือเลยงั้นสิ? ทำเป็นพูดเหมือนตัวเองบริสุทธิ์ผุดผ่องไปได้

อาอู่: อย่างน้อยสิ่งที่ฉันทำมันก็ไม่ได้ร้ายแรงเท่าพวกนายนี่หว่า

ประวัติการแชตหมดลงแค่นี้ เวลาแสดงว่าบทสนทนานี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืน พออ่านจบผมก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีทันที พวกเราสี่คนเหมือนจะไม่ได้ทำเรื่องดีๆ เอาไว้เลยสินะ…

ตอนนี้ใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว ทั้งสามคนออกไปกินข้าวยังไม่กลับมา ผมค่อยๆ แง้มประตูห้องพักแล้วมองออกไป ทางเดินว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย มีเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟที่ส่องทางเดินตลอดทั้งสาย

ถึงแม้ในกฎจะบอกว่าตอนกลางคืนอย่าออกไปข้างนอก แต่ผมกลับอยากเห็นกับตาว่ามันจะไปเจอเข้ากับตัวอะไรกันแน่ เผื่อว่ามันจะมีประโยชน์กับผม หรือไม่ กฎพวกนี้ก็อาจจะกำลังชักจูงผมไปในทางที่ผิด

ด้วยความคิดเช่นนี้ ผมจึงผลักประตูห้องพักแล้วเดินออกไป ตั้งใจจะลงไปดูชั้นล่าง พอมาถึงหน้าประตูใหญ่ของตึกหอพักชั้น 1 มองลอดประตูกระจกออกไป ผมถึงได้ตระหนักว่าตัวเองไปไหนไม่ได้เลย เพราะด้านนอกมืดมิดสนิท ราวกับว่าตึกหอพักขนาดมหึมาหลังนี้ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวในห้วงมิตินี้เพียงลำพัง

ดันเจี้ยนหอพักนี่มีแค่ตึกหอพักจริงๆ สินะเนี่ย…

ผมยังคงนึกบ่นอยู่ในใจ โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีใครบางคนกำลังเดินเข้ามาใกล้จากด้านหลัง

"นานขนาดนี้แล้ว ในที่สุดก็ได้เจอคนเป็นๆ อีกครั้งสักที…"