บทที่ 72 ดันเจี้ยน?

พวกเราเสียเวลาไปทั้งคืนเพื่อปรึกษากันว่าภารกิจไหนทำง่ายกว่า สุดท้ายกว่าจะตัดสินใจได้ก็แทบกระอักเลือด แต่พอเช้าวันรุ่งขึ้นตื่นมา ทั้งสี่คนก็ถึงกับอ้าปากค้าง

ภารกิจเดิมหายไปจนเกลี้ยง นั่นหมายความว่าพวกเราไม่มีทางได้เวลาคงเหลือจากการทำภารกิจอีกแล้ว…

หวงเซิ่งหลงทิ้งตัวนั่งแหมะลงกับพื้น สีหน้าแววตาเหมือนผู้กล้าเขาเหลียงซานที่ยอมสละชีพอย่างองอาจ พลางตะโกนลั่น "สวรรค์จะฆ่าฉันแล้ว!"

หลิ่วจื่อเฉินคว้าแขนเขาพยายามจะดึงขึ้นมาจากพื้น "นายช่วยนิ่งหน่อยได้ไหม!"

ผมกับเฉินจางห่าวได้แต่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ เอาเข้าจริง ผ่านเรื่องราวมาขนาดนี้แล้ว พวกเราสองคนไม่ได้กลัวความตายอะไรขนาดนั้น

แต่ทำไมภารกิจถึงหายไปได้ล่ะ ต้องมาตายแบบพิลึกพิลั่นอย่างนี้ มันชวนให้ทำใจยอมรับไม่ลงจริงๆ!

เฉินจางห่าวหยิบเหล้าสองขวดออกมาจากตู้ แล้วก็หยิบกับแกล้มออกมาอีกนิดหน่อย ก่อนจะพูดกับพวกเรา "พวกนาย ก่อนจะไป ดื่มกันหน่อยไหม"

"ไปขอยืมคนอื่นไม่ได้เหรอ" ผมยังคงหวังลมๆ แล้งๆ เผื่อว่าจะมีทางรอดเหลืออยู่สักริบหรี่

เฉินจางห่าวยิ้มเจื่อนแล้วพูดกับผม "ถึงจะรอดไปได้ นายไม่เหนื่อยบ้างเหรอ"

ผมสูดหายใจเข้าลึก การมีชีวิตอยู่ต่อไปด้วยการแก่งแย่งเอาชีวิตรอด สู้ตายๆ ไปให้จบเรื่องจบราวไม่ได้เลย ผมรับขวดเหล้าจากมือเขามาแล้วพูดว่า "มา ดื่มกันให้เมาหัวราน้ำไปเลย!"

พูดจบก็เปิดฝาขวด กระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น แต่พอบรรยากาศเพิ่งจะเริ่มได้ที่ ประตูด้านนอกก็มีเสียงเคาะดังขึ้น

"บ้าเอ๊ย ใครวะ ก่อนฉันจะตายยังไม่ให้สงบสุขกันอีกเรอะ!" ผมตะโกนลั่นใส่ประตู ในเมื่อยังไงก็ต้องตายอยู่แล้ว ช่างหัวกฎเกณฑ์มันเถอะ ผมพุ่งพรวดเข้าไปกระชากประตูเปิดออกทันที

เติ้งอวี่ยืนทำหน้าเหรอหรามองผมอยู่หน้าห้อง ไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงอารมณ์เดือดดาลขนาดนี้ ข้างกายเขายังมีร่างที่คุ้นเคยยืนอยู่อีกคน นั่นคือพ่อค้าบุสโซ

"โย่ว ไอ้น้อง ไม่เจอกันนานเลยนะ!"

พอเห็นมัน หลิ่วจื่อเฉินก็ของขึ้นทันควัน พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อบุสโซแล้วดึงลอยขึ้นมาจากพื้น ลืมบอกไปว่าจริงๆ แล้วบุสโซตัวเตี้ยมาก สูงแค่ระดับอกของหลิ่วจื่อเฉินเท่านั้นเอง

"ไอ้เวร คราวที่แล้วแกหลอกฉันไว้ยังไม่ได้คิดบัญชีเลยนะ คราวนี้เสนอหน้ามาถึงที่ก็ดีแล้ว!"

แม้บุสโซจะเป็นสัตว์ประหลาด แต่พลังต่อสู้กลับห่วยแตกขั้นสุด เรียกว่าอ่อนแอยิ่งกว่าคนธรรมดาเสียอีก พอโดนหลิ่วจื่อเฉินคว้าไว้ก็หน้าตื่นขึ้นมาทันที

"พี่ชาย พี่ชายใจเย็นๆ ค่อยพูดค่อยจากัน วันนี้ฉันไม่ได้มาหลอกพวกนายนะ!"

"อาเฉิน ปล่อยมันลงมาก่อน มันโผล่มาแบบนี้ต้องมีเรื่องแน่"

หลิ่วจื่อเฉินยังคงยอมฟังคำเตือน เขายอมปล่อยมือจากบุสโซด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ ส่วนเติ้งอวี่ก็ถือโอกาสปิดประตูห้องพักลง

"ว่ามา แกมาทำไม"

บุสโซจัดเสื้อผ้าบนตัวให้เข้าที่แล้วเอ่ย "ฉันรู้ว่าวันนี้พวกนายมีเคราะห์ใหญ่ เลยตั้งใจมาช่วยคลี่คลายให้"

"อย่ามาพูดเพ้อเจ้อ รีบพูดมา!" ตอนนี้พวกเราใกล้จะตายกันอยู่รอมร่อ ใครจะมีเวลามาฟังมันเล่นลิ้น

"เวลาไม่พอแล้วใช่ไหมล่ะ ฉันมีวิธีอยู่ทางหนึ่ง แต่จะรอดหรือไม่ ก็ต้องขึ้นอยู่กับชะตากรรมของพวกนายเองแล้วล่ะ"

บุสโซเอามือไพล่หลัง วางท่าราวกับปรมาจารย์ผู้วิเศษกำลังจะชี้แนะศิษย์ แต่พอได้ยินว่ามีทางออก พวกเราก็ยังขยับเข้าไปใกล้เพื่อถามรายละเอียดอยู่ดี

"เฮ้อ เรื่องมันต้องเล่าย้อนไปตั้งแต่ตอนที่กูชาร์ดก่อตั้งมหาวิทยาลัยโน่น…"

"เอาแต่เนื้อๆ! เรื่องอื่นไว้รอดจากเรื่องตรงหน้าค่อยว่ากัน!"

"ได้ๆ ก็คือกูชาร์ดสร้างดันเจี้ยนไว้เจ็ดแห่งในเจ็ดเขตเพื่อคัดเลือกนักศึกษา ขอแค่ผ่านด่านได้สักแห่ง ก็จะได้เวลาคงเหลือหกเดือน"

พอได้ยินรางวัลมหาศาลขนาดนั้น พวกเราก็ตาลุกวาว รีบถามทันทีว่าจะเข้าไปในดันเจี้ยนที่ว่านั่นได้อย่างไร

"ก็เพราะแบบนี้ไง วันนี้ฉันถึงได้มา เทตันต้องรู้เรื่องนี้แน่นอน ถึงตอนนั้นด้วยฝีปากของฉัน การจะกล่อมให้มันยอมเปิดทางให้พวกนายเข้าดันเจี้ยนก็ไม่ใช่เรื่องยาก"

บุสโซมองพวกเราด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง "แต่ฉันเตือนพวกนายไว้ก่อนนะ ทุกดันเจี้ยนยากนรกแตกทั้งนั้น ถ้าเข้าไปแล้วล้มเหลว ก็เตรียมทิ้งชีวิตไว้ข้างในได้เลย"

"ยังไงก็ต้องไปอยู่ดี ว่าแต่แกไม่ใช่จ้าวถิ่นหรอกเหรอ" ผมเอ่ยถามด้วยความสงสัย ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ อย่างน้อยบุสโซก็นับเป็นสัตว์ประหลาดที่มีหน้ามีตาตนหนึ่ง หรือว่าร้านค้าจะไม่ใช่เขตของมันกันแน่

"พอเถอะน่า ที่เท่าฝ่ามือแค่นั้นของฉันคู่ควรกับคำว่าจ้าวถิ่นที่ไหนกัน อีกอย่างพวกนายดูสภาพพลังฉันสิ เหมือนจ้าวถิ่นตรงไหน แถมฉันยังเข้าออกได้ทุกเขตตามใจชอบ ไม่มีส่วนไหนเหมือนจ้าวถิ่นเลยสักนิด"

ผมพยักหน้า จากนั้นจึงถามต่อ "งั้น…พวกเราจะไปหาเทตันกันตอนไหน"

"นายคิดว่าตัวเองเหลือเวลาอีกเท่าไหร่กันล่ะ ก็ต้องตอนนี้สิ!"

"ทำไมถึงยอมช่วยพวกเรา"

ในสายตาของพวกเรา หมอนี่ไม่ต่างอะไรกับอีเห็นอวยพรปีใหม่ให้ไก่ ไม่มีทางหวังดีแน่

"ถ้าพวกนายตายไป ใครจะไปจัดการกับเจ้าผูจี๋หลี่ล่ะ" เมื่อเห็นสีหน้าของพวกพวกเราที่ดูเหมือนไม่เคยได้ยินชื่อนี้ บุสโซจึงพูดต่อ "ก็ไอ้ประธานสภานักศึกษานั่นไง มันคิดจะยึดครองมหาวิทยาลัยแห่งนี้ แต่ฉันไม่ยอมหรอกนะ!"

พวกเรายอมรับเหตุผลในการยื่นมือเข้าช่วยของมันได้อย่างเสียไม่ได้ ในเมื่อสถานการณ์บีบคั้น พวกเราจึงรีบออกเดินทางทันที หลังจากคราวก่อนที่เทตันถูกลงโทษขังเดี่ยว หอพักก็สงบลงไปมาก เรื่องประหลาดพิลึกพิลั่นไม่เกิดขึ้นอีก แต่ว่ามันถูกขังเดี่ยวอยู่ที่ไหน พวกเรากลับไม่เคยรู้เลย

บุสโซพาพวกเราขึ้นมาถึงชั้นบนสุดของหอพัก เดินตรงไปยังห้องหนึ่งที่อยู่สุดทางเดิน ประตูห้องพักส่วนใหญ่ในหอเราเป็นสีน้ำตาล แต่ประตูห้องนี้กลับเป็นสีม่วงคล้ำผิดปกติ

บุสโซก้าวขึ้นไปข้างหน้า เคาะประตูอย่างระมัดระวัง "พี่ตัน ฉันเอง!"

…

อีกฟากของประตูไม่มีเสียงตอบรับ

บุสโซจึงตะโกนต่อ "ฉันมีเรื่องสำคัญจะมา…"

คำพูดยังไม่ทันสิ้นประโยค ประตูสีม่วงคล้ำบานนั้นก็เปิดออกอย่างกะทันหัน แรงดูดมหาศาลกระชากพวกเราทุกคนเข้าไปในห้องอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะเหวี่ยงกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง

ภายในห้องมืดมิดจนมองไม่เห็นอะไร ได้ยินเพียงเสียงร้องโอดโอยของทุกคน

"ใครทับตัวฉันอยู่เนี่ย รีบลุกไปสิ ฉันหายใจไม่ออกแล้ว!"

"ก้นใครมาแปะอยู่บนหน้าฉันเนี่ย เอาออกไปที!"

"…"

เวลานี้เสียงของเทตันดังแว่วมาจากรอบทิศทาง เดิมทีมันสูญเสียร่างเนื้อไปจนเหลือเพียงกลุ่มเงาดำอยู่แล้ว ในตอนนี้ที่รอบด้านมืดสนิท จึงให้ความรู้สึกราวกับว่ามันแฝงตัวอยู่ทุกหนทุกแห่ง

"ดีนี่ บุสโซ ไอ้สารเลว! หลอกข้าแล้วยังกล้าเสนอหน้ามาอีก คอยดูเถอะ ข้าจะฉีกแกเป็นชิ้นๆ!"

เทตันยังไม่รู้ว่ากูชาร์ดคราวก่อนเป็นตัวปลอม จึงยังคงจมอยู่กับความแค้นที่ถูกบุสโซหลอก

"อย่า! อย่าเพิ่ง! ข้าไม่ได้หลอกแกนะ กูชาร์ดตายไปแล้วจริงๆ ไม่อย่างนั้นไอ้หมอผูจี๋หลี่มันจะกล้าก่อกบฏได้ยังไงกันเล่า!" บุสโซรีบละล่ำละลักร้องขอชีวิต พร้อมทั้งบอกจุดประสงค์ที่มาในครั้งนี้

"เป็นไปได้ยังไง คราวก่อนข้ายังเห็นกูชาร์ดอยู่แท้ๆ… ไอ้หมอผูจี๋หลี่เนี่ยนะจะกล้า… หรือว่า…"

ไม่รู้ว่าเทตันกำลังคิดอะไรอยู่ แต่บุสโซก็รีบพูดต่อทันที "เด็กไม่กี่คนนี้สำคัญต่อเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไปมาก แต่เวลาคงเหลือของพวกมันกำลังจะหมดแล้ว เลยต้องมาขอให้แกช่วยสักหน่อย"

แม้จะตกอยู่ในความมืดมิด ผมก็ยังสัมผัสได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังกวาดมองประเมินพวกเราอยู่รอบๆ

"เวลาคงเหลือหมดก็ไปทำภารกิจสิ มาหาข้าทำไม"

"ภารกิจของพวกมันถูกล้างจนเกลี้ยงแล้ว แกคงเข้าใจความหมายของข้าใช่ไหมล่ะ"

เทตันนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ "ก็ได้ แต่ข้าสงสัยจริงๆ ว่าพวกมันจะมีชีวิตรอดกลับมาได้หรือเปล่า แล้วถ้าแกกล้าหลอกข้าอีกรอบ ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจแล้วกัน!"