บทที่ 71 วางแผนการ

“มะ…มองผมกันทำไม…”

หนูท่อยิ้มเจ้าเล่ห์พลางยกแขนพาดไหล่ผมแล้วพูดว่า “ไอ้น้อง ตอนนี้สถานการณ์คับขันสุดๆ นายมีประโยชน์ขึ้นมาแล้วล่ะ”

“จริงดิ…” ผมมองพวกเขาทั้งสามคนด้วยสีหน้างุนงง ไม่รู้ว่าในน้ำเต้าของพวกเขามียาอะไรขายอยู่กันแน่

หยางหานยิ้มแล้วหันไปมองจิ้งจอกแดง สิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจคือจิ้งจอกแดงยอมเผยรอยยิ้มออกมาได้ยากยิ่ง เพียงแต่ดูแล้วเหมือนไม่ได้หวังดีเท่าไหร่…

“เอาละสิ พวกพี่สามคนคงไม่ได้สมรู้ร่วมคิดกันมาแต่แรกหรอกนะ!”

ผมลุกขึ้นยืนพลางแกล้งทำท่าทางหวาดกลัว “พวกพี่จะทำอะไรผมเนี่ย”

“ไม่ต้องห่วง ไม่ทำอะไรนายหรอกน่า”

“ใช่ๆ วางใจเถอะ ตอนนี้นายคือคนสำคัญเชียวนะ”

จากนั้นหนูท่อก็อธิบายสถานการณ์ปัจจุบันและสิ่งที่ต้องทำต่อไปให้ผมฟัง

จากเบาะแสที่มีอยู่ในตอนนี้ จ้าวถิ่นตามเขตต่างๆ ในมหาวิทยาลัยแบ่งออกเป็นสองขั้วอำนาจคร่าวๆ ขั้วหนึ่งคือฝ่ายหัวรุนแรงที่พอรู้ข่าวการตายของกูชาร์ดก็คิดจะตั้งตนเป็นใหญ่ขึ้นมาปกครองมหาวิทยาลัย ส่วนอีกขั้วคือฝ่ายอนุรักษนิยมที่สนับสนุนการปกครองของกูชาร์ดอย่างเหนียวแน่น แต่โชคร้ายที่ประธานสภานักศึกษาดันเป็นพวกฝ่ายหัวรุนแรง

ช่วงนี้มันกำลังเตรียมแผนกวาดล้างทั่วทั้งมหาวิทยาลัย เป้าหมายคือเปลี่ยนนักศึกษาทุกคนให้กลายเป็นหุ่นเชิดของมัน ถึงเวลาก็จะยืมกำลังนี้ไปโค่นล้มจ้าวถิ่นตนอื่นเพื่อรวมมหาวิทยาลัยเป็นหนึ่งเดียว

“ข้อมูลพวกนี้ไปเอามาจากไหนกันน่ะครับ”

หลังจากฟังหนูท่อวิเคราะห์และอธิบายจนจบ ผมก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ ข้อมูลสำคัญขนาดนี้ดูไม่น่าจะได้มาง่ายๆ

“เถ้าแก่ร้านค้าของมหาวิทยาลัยคนนั้นนายเคยเจอใช่ไหม”

“เคยสิครับ คราวก่อนยังหลอกให้พวกผมแบกร่างจริงของเคลย์ตันกลับมาอยู่เลย…”

“ได้มาจากมันนั่นแหละ ดูทรงแล้วมันคงไม่อยากให้ประธานสภานักศึกษาขึ้นมาครองมหาวิทยาลัยเท่าไหร่”

พอหยางหานอธิบายจบ ผมก็พอจะเดาออก ตอนนั้นเคลย์ตันเคยบอกว่าพ่อค้าบุสโซเป็นคนบอกข่าวเรื่องกูชาร์ดตาย ดูท่าบุสโซคงอยากจะดันเคลย์ตันขึ้นเป็นผู้ปกครองคนใหม่สินะ

ไม่นึกเลยว่าพวกสัตว์ประหลาดพวกนี้จะแก่งแย่งชิงดีกันเก่งขนาดนี้ มหาวิทยาลัยกว้างแค่ฝ่ามือเดียวแท้ๆ ยังแย่งไปแย่งมาอยู่ได้…

“โอเค ผมเข้าใจแล้ว แล้วตอนนี้จะขัดขวางประธานสภานักศึกษาไม่ให้เริ่มแผนกวาดล้างยังไงครับ” ผมถาม

“ง่ายนิดเดียว หยางหานเล่าเรื่องทั้งหมดให้พวกเราฟังแล้ว” หนูท่อยกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่ง เมื่อครู่เป็นเขาที่พูดอยู่ข้างๆ ตลอด ส่วนหยางหานกับจิ้งจอกแดงเอาแต่นั่งเงียบ “นายถูกกูชาร์ดสิงร่างไม่ใช่เหรอ”

“บ้าเอ๊ย สภาพนั้นเรียกว่าสิงร่างเรอะ” จู่ๆ หนูท่อก็ควักคำนี้ออกมาทำเอาผมเกือบจะขำ

“ช่างเถอะ สรุปว่ามันมาเกาะติดร่างนายนั่นแหละ หลายวันมานี้พวกเราก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ จ้าวถิ่นตนไหนยังสนับสนุนกูชาร์ดอยู่บ้าง พวกเรามีคำตอบในใจแล้ว”

พอหนูท่อพูดแบบนี้ผมก็ตาสว่างขึ้นมาทันที พวกเขาอยากให้ผมยืมบารมีเสือ ไปขอความช่วยเหลือจากพวกสัตว์ประหลาดพวกนั้นนี่เอง

“คงไม่ใช่หรอกนะ พวกสัตว์ประหลาดนั่นจะยอมฟังผมจริงๆ เหรอ อีกอย่าง พูดปากเปล่าไม่มีหลักฐาน พวกมันจะเชื่อได้ยังไงว่ากูชาร์ดอยู่ในตัวผม ไอ้หมอนี่จะโผล่ออกมาอีกทีเมื่อไหร่ผมยังไม่รู้เลย”

“เอาน่า เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว บนตัวนายไม่ได้พกหนังสือเล่มนั้นอยู่เรอะ” หยางหานแทรกขึ้นมา ดูท่าเขาคงคิดถึงจุดนี้ไว้นานแล้ว

“คาร์ลอสเนี่ยนะ หมอนั่นโผล่มาทีไรก็ต้องสูบเลือดผมทุกที…”

โดนหนวดรัดดูดเลือดมันไม่สบายตัวเลยสักนิด แต่ถ้าเทียบกับต้องเอาชีวิตไปทิ้ง ผมยอมสละเม็ดเลือดแดงของตัวเองดีกว่า

“ก็ได้ บอกมาเถอะว่าตอนนี้ใครยังหนุนหลังกูชาร์ดอยู่บ้าง”

ทั้งสามคนมองหน้ากัน ก่อนจะเอ่ยชื่อออกมาคนละชื่อ

“จ้าวถิ่นอาคารเรียน ไลเอล”

“จ้าวถิ่นฝ่ายรักษาความปลอดภัย เทตัน”

“จ้าวถิ่นห้องอ่านหนังสือ ไคล์” หนูท่อพูดจบก็ไม่ลืมบ่นเสริม “ไอ้หมอนี่ทำฉันซวยจนเหมือนหมาข้างถนนแท้ๆ ตอนนี้กลับต้องไปขอให้มันช่วยเนี่ยนะ…”

“เอาเถอะน่า แถวนั้นนายคุ้นเคยดี ถึงเวลาต้องให้นายพาเขาเข้าไป”

พวกเราสี่คนคุยสัพเพเหระกันต่ออีกพักหนึ่ง ตกลงกันว่าพรุ่งนี้หนูท่อจะพาผมตรงไปหาไคล์ แต่คราวก่อนไคล์ไม่เห็นหัวคาร์ลอสเลยสักนิด ผมเลยยังค่อนข้างกังวลกับการไปครั้งนี้

พอกลับมาถึงห้องพัก ผมกะจะเล่าข่าวที่เพิ่งได้ยินมาให้พวกเฉินจางห่าวทั้งสามคนฟัง ทว่าทันทีที่ก้าวเข้าประตูไป ก็เห็นพวกเขานั่งสุมหัวทำหน้าเครียด ไม่รู้กำลังปรึกษาเรื่องอะไรกันอยู่ ขนาดผมเดินเข้าห้องมายังไม่มีใครได้ยิน

“พวกนาย ทำอะไรกันอยู่เนี่ย”

“เฮ้ย พี่เว่ย ตกใจหมดเลย!” หวงเซิ่งหลงสะดุ้งโหยงจนเกือบตกม้านั่ง

“มาพี่เว่ย นั่งก่อน!” หลิ่วจื่อเฉินยกเก้าอี้อีกตัวมาจากด้านข้างให้ผมนั่ง “อย่าให้พูดเลยพี่เว่ย ช่วงนี้พวกเราเจอปัญหาเข้าแล้ว”

ผมทำหน้างง เพิ่งกลับมาจากฝั่งหยางหาน พี่น้องสามคนนี้จะมาไม้ไหนกับผมอีกเนี่ย “เป็นอะไรกัน”

เฉินจางห่าวพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเช่นกัน “เวลาของพวกเราสามคนไม่พอแล้ว” พูดจบก็ยื่นโทรศัพท์มือถือมาตรงหน้าผม

พอมองเวลาคงเหลือที่เหลืออยู่แค่วันเดียว คิ้วผมก็ขมวดมุ่น นับตั้งแต่คราวก่อนที่จิ้งจอกแดงให้เวลาพวกเรามารวดเดียวคนละหนึ่งเดือน พวกเราก็ลืมเรื่องนี้ไปสนิท ใครจะไปรู้ล่ะว่าในเวลาหนึ่งเดือนนี้คนของจิ้งจอกแดงจะล่มสลายไปแล้ว…

เมื่อครู่ทั้งสามคนกำลังช่วยกันดูภารกิจที่มีอยู่ในมือ วิเคราะห์ว่าอันไหนน่าจะมีความเสี่ยงน้อยกว่า แต่พอผมกลับมา ทั้งสามคู่สายตาก็หันขวับมามองผมพร้อมกัน

ทำไมความรู้สึกนี้มันคุ้นจัง เหมือนเพิ่งเจอมาหยกๆ วันนี้เลย…

“มะ…มองฉันทำไมกันหมด…”

“พี่เว่ย พี่ลองไปถามจิ้งจอกแดง หนูท่อ แล้วก็หยางหานดูหน่อยได้ไหมว่าพวกเขามีเวลาเหลือพอจะแบ่งให้พวกเราบ้างหรือเปล่า” หวงเซิ่งหลงพูดกับผมด้วยสีหน้าประจบประแจง ดูท่าจะเห็นผมเป็นพระผู้ช่วยให้รอดไปแล้ว

“ก็ได้…” ถึงการคอยพึ่งคนอื่นตลอดมันจะไม่ค่อยดี แต่ถ้าหนนี้ไม่ยืม พวกเราคงอยู่ไม่ถึงตอนเริ่มแผนกวาดล้างก็ตายกันหมดก่อน…

“พี่หยาง พี่มีเวลาเหลือเยอะไหม ขอยืมหน่อยได้หรือเปล่า”

“ฉันเนี่ยนะ ฉันดูเหมือนคนมีเวลาเหลือเยอะหรือไง ตั้งแต่แกล้งตาย ภารกิจของสภานักศึกษาฉันก็ไม่ได้แตะเลยสักนิด ตอนนี้ไม่มีเหลือหรอก”

“หนูท่อ ก่อนหน้านี้นายขายข้อมูลได้เวลาไปตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ ขอยืมก่อนสักหน่อยได้ไหม”

“นายหมายถึงเมื่อก่อนน่ะเรอะ อย่าพูดถึงเลย ช่วงนี้ตกอับ ที่เก็บหอมรอมริบไว้เพื่อรวบรวมข่าวกรองช่วงหลังๆ ก็ทุ่มลงไปหมดแล้ว นายไม่รู้หรอกว่าไอ้พวกนั้นอ้าปากเรียกร้องทีแทบขูดรีด หน้าเลือดกว่าฉันอีก!”

“พี่จิ้งจอกแดง พี่มีเวลาเหลือเยอะไหมครับ ขอยืมผมหน่อยได้ไหม”

“เรื่องนี้…พูดตามตรงเลยนะ ก่อนหน้านี้ฉันหมดอาลัยตายอยากจะอยู่ต่อแล้ว เลยแบ่งเวลาทั้งหมดให้พวกลูกน้องเก่าไป ตอนนี้ในมือฉันก็ไม่มีส่วนเกินแล้วเหมือนกัน…”

ตระเวนถามไปรอบหนึ่ง สุดท้ายยืมไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ของพรรค์นี้ยืมยากยิ่งกว่ายืมเงินเสียอีก แต่จิ้งจอกแดงยังพอพึ่งพาได้อยู่ เขาตกลงว่าจะลองหาคนช่วยรวบรวมมาให้พวกเราก่อนสักหน่อย แล้วกำชับให้เรารีบหาภารกิจทำ ขืนรออีกพักหนึ่ง พอเริ่มแผนการแล้วคงไม่มีกะจิตกะใจมาทำเรื่องพวกนี้แน่

ผมหันไปมองพวกหวงเซิ่งหลงด้วยสีหน้าจนปัญญา ส่ายหน้าเป็นสัญญาณว่ายืมไม่ได้ “พวกเราคงต้องหาทางกันเองแล้วล่ะ พรุ่งนี้ค่อยรับมาทำสักภารกิจ”

หวงเซิ่งหลงเอามือสองข้างกุมหน้าแล้วโอดครวญ “อ๊าก ไม่เอานะ ขอแค่อย่าเป็นแบบคราวก่อนก็พอ…”

หลิ่วจื่อเฉินเตะเขาไปทีหนึ่ง “ดูทำตัวเข้า มีพี่ห่าวกับพี่เว่ยอยู่จะไปกลัวอะไร!”

ต้องยอมรับเลยว่าสองคนนี้ทำหน้าที่สร้างบรรยากาศในห้องพักได้ดีจริงๆ ไม่อย่างนั้นในสถานการณ์แบบนี้ การจะประคองสภาพจิตใจให้มั่นคงคงเป็นเรื่องยากเอาเรื่อง